DE COMPLETE PIETJE BELL SERIE VAN

CHR. VAN ABKOUDE

PIETJE BELL *

PIETJE BELL'S GOOCHELTOEREN *

NIEUWE AVONTUREN VAN PIETJE BELL *

PIETJE BELL IS WEER AAN DE GANG *

PIETJE BELL GAAT VLIEGEN *

DE VLEGELJAREN VAN PIETJE BELL *

PIETJE BELL IN AMERIKA *

DE ZONEN VAN PIETJE BELL

HOOFDSTUK I

We hernieuwen de kennismaking!

Wie heeft er nooit van Pietje Bell gehoord? Kóm nou..., Pietje Bell kent toch immers iedere jongen (en wie weet hoeveel meisjes bovendien! ) in Nederland. Je pa heeft over Pietje Bell gelezen en je opa waarschijnlijk eveneens!

Pa's geven hun zoons een boek over Pietje Bell cadeau, zodra zijn jongen op school heeft leren lezen. Dat is zo'n beetje een goede gewoonte geworden in ons land. En als Pa 't zou vergeten, dan komt opa wel gniffelend, met een goed beduimeld exemplaar van een Pietje Bell-boek aanzetten! Pietje Bell, de grootste kwajongen van Rotterdam, de veelbelovende spruit van de vrolijke schoenmaker in de oude Bree-straat, een bengel van jewelste, maar — en dat is héél erg belangrijk — een jongen met een hart van puur goud! ledereen heeft enorm veel. plezier gehad van Pietje Bell's apenstreken, waarmee hij vaak heel Rotterdam op stelten zette. ledereen? Nou ja, die twee droogpruimen, de drogist Geelman en zijn in-brave zoon Jozef natuurlijk niet! Maar ja, zeg nou zélf... die Jozef was zo'n ontzettende Brave Hendrik, dat-ie na schooltijd nog wel, helemaal voor zijn eigen plezier, zélf sommetjes ging maken over een vat dat leegloopt door drie kranen, A, B en C... en als hij 't héél erg op zijn heupen kreeg, maakte hij zelfs ellenlange vormsommetjes, die allemaal op nul moesten uitkomen!

Nou vraag ik je, wélke gezonde jongeman zou zó iets in zijn hoofd halen! Maar Jozef Geelman wél hoor. Die genoot ervan in zijn vrije tijd... Natuurlijk vonden de drogist Geelman en zijn brave zoon Jozef, dat heilig-boontje, onze Pietje Bell helemaal geen net jongetje! De drogist Geelman vertelde luidkeels aan iedereen die 't maar horen wilde, dat die Pietje Bell nog wel eens op de tuchtschool terecht zou komen. En omdat Jozef Geelman ook graag een duit in het zakje wilde doen, voorspelde die er meteen achteraan, dat Pietje Bell vanuit die tuchtschool meteen in de gevangenis zou belanden. Zonder overstappen dus!

Ja, die twee hadden 't best met Pietje Bell voor! Maar nou lieg ik! Maar Pietje's onderwijzer, meester Ster en ook meester Fuik, wisten wel beter. Natuurlijk hadden ze 't nodige met Pietje Bell te stellen gehad op school. Toch hielden die twee onderwijzers, heel diep in hun hart, méér van die altijd vrolijke Pietje Bell dan van die kurkdroge, brave Jozef Geelman. Die was immers nooit een échte jongen geweest! En wat nog erger was: hij zou 't nooit worden ook.

Kon Pietje Bell 't dan misschien helpen, dat in dat oude schooltje nog geen nieuwe kachel was geplaatst en de pijp van de oude kachel nog vol met roest zat? En natuurlijk werden, toen Pietje maar heel eventjes aan die pijp begon te trekken, alle kinderen in kleine negertjes omgetoverd door de roetregen. En zeg nou zelf eens, héél eerlijk... kon Pietje 't helpen, dat de gasten op de bruiloft van zijn zus Martha geen gebakken spons met slagroom lustten? De slagroom natuurlijk wel! Die had Pietje er netjes overheen gespoten als een volleerd banketbakker. Maar de gebakken spons lieten ze allemaal staan, die kniesoren! En 't zag er juist allemaal zo smakelijk en overheerlijk uit.

Pietje Bell zelf beschouwde zich vaak als een heel zielig, ongelukkig jongetje, dat zo héél graag iedereen wilde helpen en opvrolijken. Maar hij zat altijd precies in het hoekje, waar de slagen vielen. En toch... en dat is heel belangrijk, Pietje Bel! had een groot en goed hart. Hij was zo eerlijk als goud en een échte vriend van ongelukkige, oude mensen en van alle dieren, van witte muizen tot olifanten toe.

Ik zeg goud-eerlijk, omdat bijvoorbeeld die ,zogenaamde keurige' Jozef Geelman dat juist helemaal niet was.

Die stiekemerd schreef aan de kranten als Pietje Bell weer eens iets had uitgehaald. Dan konden de Rotterdammers de volgende dag hun wijze hoofden schudden over zoveel brutaliteit en deugnieterij.

En het was ook diezelfde Jozef Geelman, die Pietje bij de politie ervan had beschuldigd, een hondje te hebben gestolen. Natuurlijk was dat helemaal niet waar en boontje kwam dan ook al heel gauw om zijn loontje!

Zo'n verfoeilijke klikspaan! Klikken, dat doet een échte jongen of meisje, nooit! Die bijten liever het puntje van hun tong af, als 't erop aan komt. En toch ging Pietje niet naar de tuchtschool en nog minder naar de gevangenis. Helemaal niet!

Toen Piet wat groter werd, toen werd hij, zo langzamerhand ook een beetje wijzer. Piet begreep op een gegeven ogenblik drommels goed, dat je er met grapjes maken alleen niet komt in deze wereld. En ook al bleef hij altijd dezelfde vrolijke klant van vroeger, hij pakte stevig aan en blokte, dat 't een aard had. Hij kwam eerst op de MAVO terecht en deed met glans zijn eindexamen. Hij haalde zijn diploma's voor franse, engelse en duitse handelscorrespondentie en hij had grote belangstelling voor het krantenvak.

Wanneer je ook ,De vlegeljaren van Pietje Bell' hebt gelezen, weet je wel op welk een wonderlijke wijze Piet zich een baantje bij ,De Morgenpost', dat grote Rotterdamse dagblad, wist te veroveren!

En Piet werkte als een paard! Hij had soms een beetje pech, maar ook enkele keren groot geluk. Dat was maar heel goed ook, want zonder geluk vaart niemand wel. Pietje vertrok zelfs enige tijd naar Amerika en ook over zijn avonturen in de Nieuwe Wereld is een boek verschenen .Pietje Bell in Amerika'. En degenen onder jullie, die dat boek hebben gelezen (en dat zijn er inmiddels ook alweer vele tienduizenden! ), weten, dat Piet's hart tenslotte toch weer naar Nederland en vooral naar Rotterdam trok.

Zijn oude directeur van ,De Morgenpost' bood hem een uitstekende betrekking als rédacteur aan. Zó goed heeft Piet zijn best gedaan, dat toen de hoofdredacteur met pensioen ging, Piet werd aangezocht om de nieuwe hoofdredacteur te worden. En die kans heeft hij met twee stevige handen aangegrepen. Toen Piet in Amerika was had hij elke week een prettig geschreven .reisbrief' naar ,De Morgenpost' gezonden, zodat de talrijke Rotterdamse lezers feitelijk nooit het contact met hem hadden verloren..." En ook als Weledelgeboren heer P. Bell', bleef hij elke week een vrolijk stukje in ,De Morgenpost' schrijven.

En dat Rotterdam, waar hij zoveel kattekwaad had uitgehaald in zijn jeugd, was intussen uitgegroeid tot de grootste haven ter wereld! Maar hard werken is alleen goed als je een doel in je leven hebt en vooral als je weet waarvoor of... voor wie je eigenlijk werkt! En toen Piet op een koude winteravond thuis kwam op zijn kamer en zijn hospita, die enkele dagen naar haar zuster was gegaan, vergeten had, de olie-haard aan te steken en Piet, mopperend en met ijskoude kluivers, probeerde die haard aan de praat te krijgen, toen drong 't opeens tot Piet door, dat hij iets héél erg belangrijks in zijn leven miste...

Wat zou 't bijvoorbeeld niet fijn zijn geweest als een zorgzame, lieve vrouw hem welkom had geheten in een lekker verwarmde kamer en hem tegemoetgekomen was met een warm kopje koffie!

Diep in gedachten verzonken ging Piet in een fauteuil zitten en probeerde zich voor te stellen hoe zijn, eventuele, toekomstige eega eruit zou moeten zien... En wonder boven wonder, steeds meer kreeg die toekomstige ,bruid' de gestalte en de gelaatstrekken van een zekere Mientje Kuyer, Mientje Kuyer... die was 't!

Die was 't helemaal! Mientje Kuyer, dat vrolijke lachebekje, met wie hij in zijn vlegeljaren, met nog een heel stel anderen, de roemruchte club ,De Vrolijke Bende' had gevormd. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: de volgende dag had Piet zijn Mientje al opgezocht.

Ze hebben allebei ontzaglijk gelachen om al hun jeugdherinneringen en toen is die gekke Pietje Bell opeens héél ernstig geworden en heeft hij Mientje Kuyer gevraagd om zijn vrouw te zijn. En laat die malle Mientje nou nog ,ja' zeggen ook! Eigenlijk had ze ,graag' willen zeggen. Zo'n fijne knul vond ze Piet! En zo werd, na 5 maanden al, Mientje Kuyver heel plechtig Mevrouw Bell, de vrouw van de hoofdredacteur van de belangrijke krant ,De Morgenpost', de weledelgeboren heer Pieter Bell Jr.

Ja, dat was nog wel iets anders dan de gortdroge, mopperige drogist Geelman en zijn in-brave zoon Jozef, die houten horlepiep, met Pietje Bell, dat kleine straatschendertje uit Rotterdam, vóór hadden gehad! Pieter Bell en zijn vrouw betrokken een gezellige woning en Opa Bell en zijn vrouw vonden 't maar wat prachtig! Maar heel lang bleef 't niet rustig in 't jonge huishoudentje van Pieter Bell en zijn vrolijke Mientje Kuyer... pardon, ik bedoel natuurlijk, heel plechtig. Mevrouw Bell, geboren Kuyer.

Toen Piet op zekere dag thuis kwam en de sleutel in het slot stak, hoorde hij een gekrijs, alsof zijn vrouw Mien bezig was een bijzonder mager varkentje in zijn bips te knijpen. Het was echter allerminst een varkentje, dat zijn intrede in de gezellige woning had gedaan, maar 't bleek, dat de ooievaar een heel klein Pietje Bell had thuisbezorgd! En de grote Piet sprong wel een meter hoog van vreugde...

De ooievaar had dat adresje inmiddels goed onthouden en bracht, nauwelijks twee jaar later, opnieuw een pakketje, dat, bij opening, nog een klein Belletje bleek te bevatten. De twee kleine Belletjes groeiden als kool en Pa Bell liet ze 's avonds, voor ze naar bed werden gebracht, altijd fijn even paardje rijden. Op elke knie één Belletje.

Maar... voordat er twee jaar voorbij waren gegaan, kwam die hardnekkige ooievaar opnieuw op bezoek en mikte een derde Belletje in de wieg. En Pieter Bell kwam nu één knie tekort!

De hele buit bestond nu uit drie, kerngezonde zoons. Piet, genoemd naar Opa Bell en Vader Bell, Dick, genoemd naar Mien's vader en Chris, genoemd naar een oom. Omdat 't zo'n stevige dikke bobberd was, werd Chrisje, in de wandeling, meestal maar ,Bob' genoemd. Ja, en nu kunnen we feitelijk pas beginnen met het verhaal over ,De zonen van Pietje Bell'...

Wij beginnen de geschiedenis op het ogenblik, dat de oudste, Pietje Bell, negen jaar is. Hij is het evenbeeld van zijn roemruchte vader op diezelfde leeftijd. Gitzwart haar, zwarte ogen, waarvan hij er één dikwijls dichtkneep (precies zoals zijn vader dat vroeger ook deed! ) Vol levenslust, altijd erop uit om de zaak te vermaken en op te vrolijken en altijd direct bereid om iedereen en alles te helpen. Ook al was dat dan vaak van de wal in de sloot...

Dick, zeven jaar, iets minder donker van haar, leek meer op zijn moeder. Precies datzelfde vrolijke karakter, goedlachs en hartelijk. En bij alle avonturen Pietje's trouwe kameraad.Dan hebben we natuurlijk nog Bob, die nu vijf jaar oud is. Een leuk, dik, gezellig jochie. Dol op lekker en vooral véél eten. Hij vermaakte zich, ook zonder zijn broertjes, best! Piet en Dick gingen op school. Bob was nog nét een jaartje te jong daarvoor en ging meestal met zijn moeder uit.

Pa Bell had zich heilig voorgenomen zijn drie zoons een uitstekende opvoeding te geven en zond, om te beginnen, Piet en Dick naar een school, die slechts op vijf minuten afstand van huis verwijderd was. Piet zat in de derde, Dick in de eerste klas en hun juf en de onderwijzer hadden er aardig wat moeite mee om die twee veelbelovende knaapjes onder de duim te houden.

De eerste dag, dat Dick tussen de middag van school thuis kwam en zijn moeder vroeg, hoe 't dan wel allemaal was gegaan op die eerste schoolmorgen in zijn leven, had het joch gezegd: ,,'t Is pèt, mam! "

„Pèt? Hoe kom je daarbij? De school is toch immers fijn! "

„Kan best wezen," had Dick geantwoord, „maar ik zit in de eerste klas en dan nog op houten banken! "

„Hum," zei Ma Bell, „heb je dan tenminste wat geleerd? "

„Helemaal niks. Ik moet morgen weer terug komen! "

De juf en de onderwijzer hadden heus geen last met de beide Belletjes omdat ze onwillig of hardleers waren. Integendeel juist; ze hielpen de onderwijzer of de juf altijd graag een handje. Maar 't liep altijd, op de een of andere manier, mis. Ze hadden namelijk Pa Bell's gevoel voor humor geërfd en datzelfde ongelukkige handje van de zaak nèt eventjes mis te laten lopen...

Pa Bell — zo zullen we vader Pieter Bell nu maar in het vervolg noemen — vertelde zijn zoons dikwijls over zijn jeugdavonturen, die hij zich nog kon herinneren als de dag van gisteren. Of dat nu zo héél erg goed was, staat nog te bezien, want het was natuurlijk wél een uitnodiging, ja zelfs een aansporing, om Pa's ,goede' voorbeeld te gaan volgen!

En Pa Bell voelde dat zelf ook wel zo'n beetje aan en hij beijverde zich dan ook trouw om aan elk verhaal toe te voegen: „Zoiets moeten jullie natuurlijk nóóit doen. Dat beloven jullie me toch, jongens? "

„Ja, Pa, zeker Pa," zeiden de jongens dan altijd braafjes, maar je hóórde ze eenvoudig denken: „Tjonge, dat zouden we toch best óók eens kunnen proberen! "

De jongens hadden maar al te best in de gaten, dat Pa zelf meestal 't hardste om zijn jeugdherinneringen lachte! En als Pa lachte, nou ja... dan kón 't toch niet verkeerd zijn!

Ma Mien deed ongeveer 't zelfde. In het begin lachte ze hartelijk mee om al die zotte streken die haar waarde heer gemaal in zijn jeugdjaren had uitgehaald, maar dan liet ze er altijd prompt op volgen: „Alles goed en wel, maar onze jongens zouden zoiets nooit in hun hoofd halen! "

„Nee Ma, vast niet Ma," zeiden de broertjes Bell dan weer netjes.

Brave Mamma Mien! Ze zou nog wel eens héél anders piepen... 't Duurde niet lang of de ,Belletjes', zoals ze genoemd werden, stonden al als flinke belhamels in de buurt bekend. Soms maakten ze zich echt verdienstelijk door bijvoorbeeld een klein meisje uit het water te halen. Piet zwom als een waterrat, maar het grachtwater was zo vuil, dat Piet een uur in de wind stonk, toen hij eruit krabbelde. Toch gaf Mien hem een dikke zoen op zijn vieze tronie. Zó trots was ze op haar jongen. De hele buurt zou bereid zijn geweest Piet een medaille te geven. Maar één dag later zouden ze hem, met alle liefde overigens, weer in die gracht gesmeten hebben, omdat hij ergens de beest had uitgehangen. Ja, zo gaat dat met gezonde, vrolijke jongens... Maar toch... alles en alles bij elkaar genomen, mócht de hele buurt die ,Belletjes' wel. Die brachten tenminste eens een beetje pret en afwisseling in het eentonige leven van alledag. Veel mensen lachten in hun vuistje als de .Belletjes' weer eens wat hadden uitgehaald. Op zekere dag, na het ontbijt, maakte Ma Mien de jongens klaar om naar school te gaan.

„En zorg ervoor, dat je niet te laat komt, jongensl " vermaande Ma

„Nee Mam, we komen nooit te laat," zei Piet parmantig.

„Nooit niet," beaamde ook Dick met veel zekerheid.

„En gisteren dan? Toen kwamen jullie pas om kwart over negen op school, stond op 't briefje van de meester," zei Ma.

„Ja Mam, hij heeft gelijk," viel Dick bij, „hij gong niet."

„Gong... gong. Jongens, wanneer zullen jullie nu eens in vredesnaam die straattaal afleren? "

„Ja, dat zei de meester ook: ik ga, ik ging en dan moet je niet zeggen: ik sta en ik stong, maar ik sting."

„Ik sting ook, hè Mam," informeerde Dick, die graag in alles met Piet meedeed.

Ma lachte hartelijk en gaf de beide boosdoeners een dikke pakkerd.

„Ik ook eentje," bedelde Bob.

En terwijl ze bukte om Bobbie de blijkbaar fel begeerde knuffel uit te reiken, maakten Piet en Dick gauw van de gelegenheid gebruik om Ma Mien op de grond te trekken en onder de tafel te rollen. En Ma Mien, het vroegere lachebekje van ,De Vrolijke Bende', bleek haar goede humeur nog lang niet verloren te hebben. Ze stoeide met haar drie bengels, dat de vloer er geregeld van dreunde. Pa Bell kwam juist beneden, klaar om naar de krant te gaan.

„Zo zo, kijk me dat stelletje eens eventjes aan! Schaam je je niet Mien om zó met die jongens over de vloer te rollen? "

„Me schamen, omdat ik met die fijne knulletjes van me aan 't stoeien ben? Hier pak liever eens aan en probeer dat lieve Pietje van je van mijn rug los te peuteren! "

Pa Bell was daarvoor meteen te porren, zodat hij binnen enkele seconden, met het hele kluwen armen en benen in de knoop zat. Jongen, jongen, wat was me dat een stoeipartij! Tenslotte moesten ze allemaal afgeborsteld worden voor ze de deur uitgingen en Ma had wel een vol kwartier nodig om haar kapsel weer een beetje te fatsoeneren. Maar wat een lol hadden die Belletjes weer gehad!

Piet en Dick gingen naar school. Dat wil dan altijd nog zeggen: ze gingen met die ernstige bedoeling op weg. Voor hen uit liep een klein meisje, dat een poppewagen voortduwde. Net wilde ze een zijstraat oversteken toen er een auto aankwam. Het meisje had dat niet in de gaten en liep door. Een en al aandacht voor de pop in het wagentje.

„Kijk uit," gilde Piet. Hij snelde op het meisje toe en wist het kind nog net op tijd voor de auto weg te rukken. De auto stopte meteen en een jonge vrouw stapte uit.

„Dat was op het laatste nippertje! Maar je bent een kei van een jongen! " riep ze Piet toe. „Vreselijk, wat ben ik geschrokken! Waar moeten jullie naar toe? "

„Die kant op," zei Piet een beetje vaag.

„Nou, vooruit, stappen jullie dan maar in. Dan neem ik je een eindje mee."

Nu was dat autorijden helemaal geen bijzonder pretje voor de jongens, want Pa Bell nam ze vaak genoeg in zijn auto mee. Maar... in een ,vreemde' auto zitten, dat was eens wat anders. Vooral toen de juffrouw bij een ijstentje stopte en beide jongens een pracht van een ijslolly met chocolade gaf. Dat was 't betere werk.

„Zeg, hoe heten jullie eigenlijk? " wilde de juffrouw weten.

„Ik ben Piet Bell. Mijn Pa hiet ook Piet Bell en mijn Opa hiet ook Piet Bell."

„En ik hiet Dick Bell en mijn broertje heet Bobbie Bell."

„Nou, dat lijkt wel een heel carillon met al die ,Bellen'," lachte de jonge vrouw en dan voegde ze er bedachtzaam aan toe: „Zeg, moeten jullie niet naar school? "

„Natuurlijk," zei Dick, „me gongen net naar school."

„Wat is dat nu? Waren jullie op weg naar school? Waarom heb je dat dan niet eerder gezegd, uilekiek? "

„U vroeg toch niks," zei Piet.

„En een auto is veel lekkerder dan een school," vond Dick.

„Goeiegrutten," schrok de juffrouw, „daar heb ik me die kinderen uit school gehouden en er geen ogenblik aan gedacht."

„Hindert niks," zei Piet, „we zijn toch al knap genoeg."

Maar vijf minuten later zette de jonge vrouw de jongens voor de school af.

„Nou, vooruit dan maar. Nu zullen we 't hebben! " zei Piet berustend. Hij gaf zo'n ruk aan de schoolbel, dat-ie de knop zo ongeveer in zijn knuist hield.Er klonken holle voetstappen in de lange gang en een kwekeling opende de deur. Je weet wel, een kwekeling is iemand, die voor onderwijzer leert en zelf nog op school zit. Om een beetje oefening in dat .onderwijzen' te krijgen gaat zo'n kwekeling van tijd tot tijd op een school les geven. Piet en Dick stapten naar binnen. Zonder blikken of blozen.

„Hé hé, wat moet dat? Jullie zijn veel te laat," snauwde de kwekeling hun toe. „De lessen zijn allang begonnen. Je mag er niet meer in."

„Ik ben er toch lekker al in," zei Piet.

„Ik ook, zoals je ziet," beaamde Dick.

„Houd je brutale mond! Vooruit, mars... naar je klas."

„Wat is er aan de hand, meneer Nek? " klonk de stem van het hoofd van de school uit het kamertje. De kwekeling, die Nek heette, liep naar de hoofdonderwijzer.

„Die jongens van Bell zijn weer eens te laat," zei hij op verongelijkte toon. „Die denken maar, dat ze kunnen doen en laten wat ze willen. Ze moesten tussen de middag voor straf maar eens overblijven en vanavond tot vijf uur blijven zitten. Nog beter zou 't zijn, wanneer ze eens een stevig pak rammel kregen! "

„Meneer Nek, meneer Nek! " zei de hoofdonderwijzer hoofdschuddend, „hier op mijn school krijgt niemand een pak rammel en voor straf overblijven is er ook niet bij. Ten eerste worden de ouders dan nodeloos ongerust en ten tweede moeten jongens op tijd eten, ook al zijn 't nog zulke belhamels. Gaat u nu maar weer naar uw klas en laat die jongens Bell bij mij komen."

Piet en Dick kwamen het kantoortje van hoofdonderwijzer Schotel binnen. Die meneer Schotel was een fijne onderwijzer en een heel plezierig mens. Vele mensen kenden hem en waren met hem bevriend. Heel veel kinderen waren gewoonweg dol op hem. En dat is natuurlijk iets, dat 't mooiste is, dat een goede onderwijzer maar kan bereiken in zijn leven.

„Zo, boosdoeners," begon meneer Schotel met een hoogst ernstig gezicht, „en waar komen jullie wel vandaan? "

„Uit geweest met de auto," zei Piet.

„Heeft je vader dan een nieuwe auto gekocht of zoiets? "

„Nee, Pa niet, maar de juffrouw wel."

„Welke juffrouw? "

En dan vertelde Piet het hele verhaal.

„Jongens, jongens, wees toch een beetje voorzichtig! Je weet toch heel goed, dat je naar school moet en dat je nooit met vreemden, ook al zijn dat nóg zulke aardige juffrouwen, mag meegaan? Nou vooruit dan maar weer, maar wee je gebeente als het weer gebeurt. Mars, naar je klas! "

Op de eerste verdieping, waar hun klassen waren, kwamen ze Nek, de vervelende kwekeling tegen.

„Ha, die Nekkie," zei Dick.

Nekkie val niet van het hekkie, anders breekt je nekkie," rijmde Piet.

„Willen jullie je brutale mond wel eens houden? " riep de kwekeling Nek, paarsrood van nijd, „wie denk je wel dat je bent, hè? Jullie zullen beleefd zijn en ,meester' tegen me zeggen."

„Ook al goed, meester Nekkie," zei Piet.

De kwekeling siste van kwaadheid, maar hij durfde niets meer te zeggen, omdat hij de hoofdonderwijzer hoorde aankomen. Maar dat hoorden Piet en Dick evengoed en daarom glipten ze ieder snel hun klaslokaal binnen. Beiden met het vaste voornemen ontzaglijk hard te zullen leren. Want zo waren de broertjes Bell ook wel weer, zie je! Maar... helaas... nog geen twintig minuten later werd de deur van de derde klas geopend en Piet Bell vloog de gang in. En geen halve minuut later ging ook de deur van de eerste klas open en werd broertje Dick naar buiten gekieperd De klasdeuren werden met zo'n geweldige smak dichtgesmeten achter de gebroeders Bell, dat de hele school ervan dreunde. Wat een arme sloebertjes waren die Belletjes toch! Nooit konden zij iets aardigs of iets lolligs doen, zoals andere jongens, want bij hen liep 't altijd steevast op straf uit. Ze wilden toch heus graag goed leren en keurig oppassen en net zo braaf en voorbeeldig worden als Pa Bell, toen hij nog op school zat. Zelfs het jongste Belletje, de kleine Bobbie, sukkelde, hoe klein hij ook was, al met dezelfde moeilijkheid.

Toen hij door Ma Bell eens stevig onderhanden werd genomen voor het een of andere stoutigheidje, had Bobbie gesnikt: „Maar Mammie, ik wil helemaal niet stout zijn en toch ben ik 't! Hoe komt dat nou toch? " Mammie kon op die vraag ook niet zo gauw een passend antwoord vinden en teneinde raad gaf ze Bobbie maar een pakkerd op zijn zondige bolletje!

En toch had Piet een goede onderwijzer. De goede man was alleen maar een beetje kort aangebonden en hield niet van treuzelen of praten onder de les. Hij meende 't allemaal buitengewoon goed met zijn leerlingen, maar een beetje driftig uitgevallen was ie helaas wel.

Meneer Mast, zo heette deze onderwijzer, was juist bezig de sommen na te kijken, toen Piet binnenkwam. Eerst had Piet een standje voor 't te laat komen moeten incasseren en toen was hij vol ijver en toewijding zijn sommen gaan maken. Hij wilde nu eens heel erg zijn best doen om 't allemaal weer goed te maken bij meneer Mast. Piet was handig genoeg in het rekenen en had zijn sommen meestal al klaar terwijl de andere kinderen nog met rode hoofden zaten te cijferen. Piet werkte een kwartier heel hard door en vroeg toen aan de onderwijzer, of hij even mocht gaan drinken. Hij kreeg toestemming en Piet liep naar het fonteintje in de hoek van het lokaal. Maar onmiddellijk werden er natuurlijk ontelbare vingers omhoog gestoken van kinderen, die opeens ook allemaal een verschrikkelijke dorst hadden.

Daar was geen beginnen aan en de onderwijzer zei: „Neen, daar komt niets van in."

Grote verslagenheid in de klas! Piet dronk drie volle glazen water achter elkaar en hij vond 't maar wat jammer, dat hij onmogelijk meer kon herbergen. Een beetje plagen vond Piet toch ook wei bijzonder fijn...

Een meisje hield, met een medelijdenwekkend gezichtje, een zakbekertje op. „Piet..." siste ze, „doe er voor mij een beetje water in..."

En daar wist onze Piet meteen prachtig raad op. Had zijn Pa hem niet altijd voorgepreekt, dat je je medemensen altijd behulpzaam moest zijn? Nou dan, dacht Piet, dèt kan je gebeuren... Hij opende de kraan wagenwijd, zodat er een krachtige waterstraal uitspoot. Dan zijn duim eventjes stijf tegen de opening van de kraan gedrukt en... floep... daar spoot een venijnige straal in de richting van het zakbekertje. Bij een andere jongen zou dat, heel misschien nog zijn gelukt, maar beslist nooit bij een zoon van de roemruchte Pietje Bell! De straal spoot precies de verkeerde kant op en trof meester Mast midden, maar dan ook wel pardoes, in 't midden van zijn gezicht. Het water stroomde van zijn neus en wangen, precies tussen zijn hagelwitte boordje! Meester Mast proestte en snoof als een verkouden zeehond. En wie zou 't de goede man kwalijk hebben durven nemen.

„Brutale aap...! ", brulde hij, „hoe heb jij 't hart in je lichaam om..."

Pats... een tweede straal water onderbrak zijn woordenstroom. Piet schrok geweldig, want zó had hij 't natuurlijk helemaal niet bedoeld. Net wilde hij uitleggen, dat hij eigenlijk alleen maar..., of hij werd in zijn kippenek gepakt, de klas uitgesleurd en op de gang gekieperd... Bonk, de deur achter hem dicht. Wéér was Piet het slachtoffer geworden van zijn hulpvaardigheid en altijd maar weer ging 't ergens mis als hij anderen wilde helpen. En Pietje begreep maar niet waar dat nou wel in zou zitten!

En met Dick Bell ging 't al geen haartje beter! In de eerste klas was de juf aan het vertellen. Heel toevallig heette de held van dat verhaal ook Dick. En zo begon 't allemaal.

„Er was eens een aardig jongetje en dat heette Dick."

„Dat ben ik," riep Dick trots om zich heen kijkend.

„Stil Dick Bell, niet er doorheen praten als ik aan 't vertellen ben. Nou we gaan verder. Dick's vader had vroeger een ongeluk gehad en hij had nog maar één been."

„Daar is niks van waar hoor," riep Dick, „mijn Pa heeft twee benen. Hele lange! "

„Jongen, wees toch stil! " riep de juffrouw, langzaam nijdig wordend.

Maar Dick schudde heftig van „neen" tegen de kinderen, alsof hij wilde zeggen: laat die tante nou maar stilletjes kletsen, want er is helemaal niets van waar!

„En Dick's moeder was een wasvrouw," vervolgde de juffrouw stoer.

„Oh, oh..., wat een liegebeest! ", schreeuwde Dick verontwaardigd, „daar is helemaal niks niet van waar! "

„Zal je nu dadelijk je mond houden, brutale jongen! ", viel de juffrouw, rood als een gekookte kroot, van kwaadheid uit.

Dick zette met een klap zijn elleboog op de bank. Hij was spinnijdig, want hij meende, dat de juffrouw zijn ouders beledigde.

„Doe direct die elleboog van de tafel."

Dick zette daarop zijn andere elleboog met een pats op de bank neer.

„En nu blijf je netjes en rustig zitten, want anders..."

Dick gehoorzaamde, maar hij nam zich voor, zijn ouders met hand en tand te verdedigen, als 't nodig mocht blijken.

„Maar die arme vrouw was niet zo sterk en ze kon ook niet veel centjes verdienen met wassen. Op zekere dag, toen het héél, héél erg koud was, moest ze Dick naar school sturen zonder een boterham en de arme jongen had haast geen kleren aan het lijf..."

„Och, wat een jokkebrok! ", schreeuwde Dick, hevig verontwaardigd, „dat is helemaal niet waar! Dat is nog nóóit gebeurd! "

Maar de onderwijzeres, die Dick helemaal niet begreep, werd zo boos, dat ze de jongen uit de bank trok en hem pardoes buiten het klaslokaal zette.

„Jò, ben je er ook al uitgesmeten, broerlief? ", informeerde Piet.

„Ik geloof van wel," zei Dick een beetje beteuterd.

„Wat heb jij gedaan? "

„Niks! Die gekke juf zei, dat Pa maar één been had en dat Mam een wasvrouw was en toen heb ik alleen maar gezegd: ,,'t is nietes, je bent een jokkebrok. Maar ik heb helemaal niks gedaan! "

„Ik ook helemaal niet! Ik wou Marietje Verduyn alleen maar een beetje water geven en toen spoot ik per ongeluk de meester in zijn gezicht. Dat kan ik toch zeker niet helpen! " besloot hij met een verongelijkt gezicht.

„Zullen we maar naar huis gaan? "

Kom op, jò, ga mee! "

„Koest... daar komt wat aan! "

En wie anders was 't dan Nek, de kwekeling...

„Zo, zo, zo," sprak die vervelende Nek spottend. „Kijk eens eventjes aan! De beide broertjes Bell zijn smadelijk de deur uit gesmeten... En wat hebben de lieverdjes nou weer uitgehaald? "

„Niks," zei Piet kortaf.

„Nee, nee, natuurlijk niet. Dat dacht ik wel. Jullie doen nooit wat, hè? Nou, ik zal dat wel eens eventjes aan meneer Schotel gaan vertellen, dat jullie hier zo mooi op de gang staan." Dat was eenvoudig laf verraad!|

Piet en Dick balden hun vuisten, maar ze waren wijs genoeg om niets te zeggen om de zaak nog niet erger te maken dan ie al was. Enige ogenblikken later kwam de hoofdonderwijzer de trap al op. Hij liep, zonder iets te zeggen, langs de jongens heen en trad de derde klas binnen. Kort daarop kwam hij de klas weer uit en bracht een kort bezoekje aan de eerste klas. Niet lang daarna werden zowel Piet als Dick in hun klassen teruggeroepen en ze mochten weer met de les meedoen.

Piet deed zo ontzaglijk zijn best, dat hij van meneer Mast het bord mocht schoonmaken. En in zijn ijver om dat maar vooral héél erg goed te doen, sloeg hij de doek als een razende over het krijtbord, zodat de witte krijtvlokken naar alle kanten vlogen. Toen maakte hij de spons druipnat en wiste met brede zwaaien de krijtstrepen af. Daarbij kreeg het grootste deel van de kinderen een plens water over hun snuit van jewelste.

Vervolgens sleep hij een puntje aan meester's nieuwe potlood. Hij deed dat zó grondig, dat meester nog niet eens de helft van het nieuwe potlood terugkreeg. Daarna was hij zo behulpzaam om de taalschriften uit te delen. Dat ging al aanmerkelijk beter, want niemand kreeg zijn eigen schrift, omdat Piet, in zijn woeste ijver, per ongeluk aan de verkeerde kant met uitdelen was begonnen. Voor al die moeite en inspanning kreeg hij dan nog een standje toe.

Pietje Bell kon eenvoudig geen goed doen in deze wereld! Dat bleek alweer op de aardrijkskundeles, die ze later op de middag kregen.

„Welke vorm heeft de aarde, Piet? " vroeg de onderwijzer.

„Rond," antwoordde Piet prompt.

„Zo, zo en hoe wéét je dan zo zeker, dat ie rond is? " wilde de onderwijzer weten om te kijken hoe vernuftig Piet wel zou zijn.

„Nou ja," zei Piet vlug, „als ie niet rond is, dan is ie voor mijn part vierkant. Laten we er maar geen herrie over maken. Er is al genoeg ellende in de wereld! "

„Honderd strafregels, Pieter Bell, ,lk mag geen brutale antwoorden geven'. Schoonschrift en geen geklieder! "

Piet zat met een nijdig gezicht voor zich uit te staren. Wat kon 't hem ook allemaal nog bommen! ledereen had toch immers de pik op hem?

Enfin, de onderwijzer vertelde allemaal, echt wel interessante dingen. Ook van de dieren, die aan de Noordpool leven, zoals ijsberen, zeehonden, poolvossen. Pietje Bell zat intussen naar buiten te kijken. Hij was razend, over die 100 strafregels natuurlijk.

„Noem eens vijf dieren, die aan de Noordpool leven, Pietje Bell? " dreunde onverwachts de stem van de onderwijzer als een zware kerkklok.

„Eh... eh..." hakkelde Piet even. Maar dan herstelde hij zich onmiddellijk en flapte eruit: 3 zeehonden en 2 ijsberen! "

Resultaat: Tweehonderd strafregels. Zelfde recept als hierboven. Dat werd pennen vanavond. Dag televisie-programma!

Nou ze moesten die Belletjes die middag wèl hebben! Dick Bell had de juf heel plechtig beterschap beloofd. En inderdaad bleef hij een kwartiertje lang zoet zitten. Omdat de juffrouw Dick in de grond van haar hart eigenlijk toch wel graag mocht, mocht hij bij haar in de voorste bank komen zitten. Een hele eer! De juffrouw deelde de leesboekjes uit en kwam naast Dick op de tafel aan de voorste bank zitten, zodat zij de hele klas goed kon overzien. Haar handtasje had ze naast zich gelegd. Terwijl de kinderen, om beurten, een stukje voorlazen, deed Dick ook bijzonder zijn best. Heel voorzichtig opende hij het knipje en vond er een hele hoop spulletjes in, die alleen dames gebruiken. Een spiegeltje, een nagelvijltje, een doosje poeder met een donsje, een klein flesje parfum en nog een hoop meer van die snorrepijperij. Dick zat dat spul met belangstelling te bekijken. Ma gebruikte thuis ook altijd zo'n hele kapperswinkel. Zonder dat de juffrouw 't merkte, begon Dick zijn nagels te knippen en te vijlen en daarna nam hij het donsje en poederde zijn hele gezicht mooi rose. En met een flinke scheut parfum op zijn haar zette hij de kroon op het werk. Dan borg hij alles weer keurig in het handtasje op.

„Zeg, wie ruikt er hier zo lekker? ", vroeg de juffrouw opeens.

Dick, trots op zijn werk, sprong met een ruk uit de bank op, stak model zijn vinger op en riep: „Ikke, juf... ikke juf! "

Juffrouw Kip schrok zich een hoedje toen ze Dick bekeek. Voor straf zette ze het joch op een bankje voor de klas, zodat iedereen hem goed kon zien. De hele klas viel zowat uit de banken van het lachen... Dick's gezicht was helemaal rose van de poeder en zijn haar stond met een punt overeind, kletsnat van die scheut parfum.

Oh, oh, wat waren meneer Mast en juffrouw Kip dolblij toen het eindelijk vier uur was en ze van de broertjes Bell verlost waren. Ze namen allebei, voor ze die avond naar bed gingen, een aspirientje in...

HOOFDSTUK II

Pa Bell geeft een lesje weg en de verbazingwekkende gevolgen daarvan..

.

Het was een kille avond. Maar omdat 't toch nog te vroeg was om de centrale verwarming in werking te stellen, waardoor het al spoedig puf heet zou worden, had Pa Bell de open haard aangemaakt. Dat was altijd dol gezellig! De jongens lagen alle drie op hun buik naar de vlammende houtblokken te kijken. Een ,fikkie' is altijd weer een welkome attractie voor een gezonde, vrolijke jongen.

Pa Bell schoof zijn fauteuil bij de open haard en nam Bob op zijn knie. Piet en Dick bleven op de grond, aan Pa's voeten liggen. Ma Mien begon aan een gezellig borduurwerkje.

„Zo en hebben jullie goed geleerd, op school, jongens? " informeerde Pa Bell.

„Verschrikkelijk, héél bar goed! ", zei Piet kordaat. „En we hebben bij een juffrouw in een auto gezeten en een ijslolly gehad ook! "

„Wat is dat nou? Daar weet ik helemaal niets van! ", kwam Ma tussenbeide.

Dan vertelden Piet en Dick in geuren en kleuren wat er die morgen allemaal was gebeurd.

„Jongens toch! ", schrok Pa Bell. „Doe zoiets alsjeblieft nooit meer! Er zijn wel eens slechte mensen, die kinderen meenemen in een auto en ze nooit meer terugbrengen..."

„En juffrouw Kip zei, dat u maar één been had en dat Mammie een wasvrouw was," vertelde Dick met opgewonden kleurtjes op zijn wangen.

Pa Bell schaterde van plezier!

„Och malle jongen, dat was toch alleen maar een verhaaltje! "

Dick zat een beetje beteuterd te kijken.

„Verder nog wat geleerd op school, Dick? " vroeg Pa Bell.

„Nee," zei Dick, „niks bijzonders. Alleen vroeg juffie hoe je ,KAT' moest spellen. Nou en dat heb ik haar toen effies verteld."

Opeens... pats... boem...! Er klonk een harde bons op de bovenkamer.

„Wat is dat dan? " vroeg Piet verwonderd.

„Ik zal wel eens eventjes poolshoogte gaan nemen," kondigde Pa Bell aan en hij rende meteen naar boven. Een ogenblik later kwam hij lachend de kamer weer binnen.

,,'t Was de poes maar," zei hij, „die had een lege fles omgegooid."

„Ai, ik doch, dat er een vent boven zat," zei kleine Bob.

„Doch..., doch..." zei zijn moeder, „verdikkeme nog aan toe, dat joch praat al even plat Rotterdams als zijn lieve broertjes.

„Je moet nooit bang zijn," zei Pa Bell wijsgerig. „Bange mensen hebben een kwaad geweten."

„Ikke ben nooit bang voor niks en voor niemand," kondigde Piet parmantig aan.

„Ik herinner me nog als de dag van gisteren, hoe ik als kleine jongen mijn familie eens de stuipen op 't lijf heb gejaagd! " merkte Pa Bell op.

„Toe vooruit. Pa, vertellen! ", riep Piet met glinsterende ogen.

„Tja," zei Pa een beetje weifelend, „ik weet eigenlijk zelf niet, of ik er wel goed aan doe..."

„Man! ", probeerde Ma nog te waarschuwen, maar Pa zat al stevig op zijn praatstoel.

„Goed, ik zal 't je vertellen, maar alleen en uitsluitend op voorwaarde, dat jullie nóóit van je leven zoiets zullen doen! "

Oh nee, Pa, dat zullen we heus nooit doen, hoor," beloofde Piet uiterst gul.

„Ik ook niet," zei Dick.

„Nou goed, daar gaan we dan! Ik woonde nog in de Breestraat, waar Opa een kleine schoenmakerswerkplaats had. Juist had Opa uit de krant voorgelezen, dat een inbreker een huis was binnengedrongen. Hij was door het dakraam gekropen, nadat hij eerst in een aangrenzend huis naar binnen was gegaan. Er was nogal het een en ander uit dat huis gestolen en van de dader natuurlijk geen spoor. Nu dacht ik als jongen, dat het wel goed zou zijn als wij een soort inbrekersalarm op zolder zouden hebben voor het geval, dat er bij ons ook eens een inbreker een kans zou willen wagen. Maar dat moest natuurlijk strikt geheim blijven! Niemand mocht zien hoe ik dat inbrekersalarm in elkaar zou zetten. Tegenwoordig heb je daarvoor kleine, handige apparaatjes, die op een zakbatterijtje werken, maar die hadden wij toentertijd nog niet. Ik sleepte stilletjes allerlei dingen het huis in. Een paar zware keien, een oude ketting een lang touw, wat oude flessen, kortom een hele hoop ouwe rommel. Allemaal vrij zwaar spul.

Op een avond zette ik de hele alarminstallatie in elkaar. Ik bond de zware keien aan elkaar en ook de flessen, stukken oud ijzer en lood en toen alles lekker zwaar was, maakte ik een katrolletje aan de zolderbalk vast. Daarover heen haalde ik een touw en bond dat vast aan het kozijn van het zolderraam. Dat raam draaide naar binnen open en toen nam ik een oud veiligheidsscheermesje en schroefde dat aan de kant van het zolderraam vast. Zodra iemand nu maar het raam zou openen, sneed het scheermesje meteen het touw door en dan rinkeldekinkel, rommeldebom..., dan zou de hele santekraam met een ontzaglijke bons op de zoldervloer terechtkomen. Zo liet ik het hele zaakje maar rustig hangen en dacht er verder helemaal niet meer aan. Maar een paar dagen later werd mijn geheim ontdekt!

Buurman Geelman, de drogist, kwam met zijn vrouw en dat lieve, brave zoontje Jozef van hem, op visite. Ze speelden een spelletje kaart met mijn ouders en de stemming was niet eens ongezellig. Niettegenstaande de perkamente tronie van de gortdroge Geelman.

Het was een verdraaid gure avond en de regen kletterde tegen de ramen. Er stond een stevige bries bovendien.

„Bah, écht dievenweer," bromde Geelman: ,,'t Zou me helemaal niet verbazen als ér vanavond weer hier of daar een kraak wordt gezet."

„Ja," zei mijn moeder bezorgd, „dat is tegenwoordig strijk en zet met die inbraken in Rotterdam."

Maar mijn vader, jullie Opa dus, lachte onbezorgd.

„Ach, malle meid, bij ons breken ze heus niet in hoor. Dat doen ze alleen maar bij rijke mensen! "

„Dat moet je toch niet zeggen," meende Geelman, „die kerels grijpen soms alles wat ze maar te pakken kunnen krijgen."

„Hu," zei mevrouw Geelman huiverend, „de griezels lopen al over mijn rug als ik eraan denk.

„Je moet niet bang wezen, vrouw," zei Geelman erg dapper, „want Jozef en ik zijn er ook nog! "

„Zo is 't," viel Jozef gretig bij. „Ik ben niet bang, hoor. Voor geen tien inbrekers! "

Dat deed de bangelijk uitgevallen mevrouw Geelman toch wel goed. Zo'n dappere man en zo'n flinke zoon...

Intussen gierde de wind en de regen kletterde. Het zolderraam piepte en knarste... de wind bewoog het voortdurend heen en weer.

„Hoor je dat? ", vroeg mevrouw Geelman angstig, „wat is dat? "

Maar voordat er iemand antwoord kon geven, klonk er een daverende slag op zolder, gevolgd door het gerinkel van glaswerk... daarna rolde er iets over de vloer boven hun hoofden en kwam toen holderdebolder de trap af zetten.

En de dappere Jozef, die nóóit bang was, volgens zijn eigen zeggen dan althans, gaf een doordringende gil van schrik, en rende de kamer uit, pardoes de kletsnatte straat op...

Zijn moeder volgde hem op de hielen, terwijl de anderen elkaar met grote ogen van de schrik aankeken. Geelman was zo wit als een doek en mijn vader keek opeens heel erg vreemd.

„Nou," zei Opa, die heus niet zo bang was uitgevallen, „als er niet een stuk van het dak naar beneden gekukeld is, dan moet er wat anders zijn gebeurd. Ik ga maar eens eventjes kijken..."

Opa greep een zaklantaarn en liep de gang in.

„Hé! ", hoorden wij hem zeggen, „daar is een oude fles naar beneden komen rollen. Ik geloof, dat ik al iets begin te vermoeden..."

Hij liep de trap op en had al spoedig mijn inbrekersalarmtoestel ontdekt, dat door de sterke wind in werking was gesteld. Opa begreep de hele zaak meteen. Hij kwam naar het kleine kamertje, waar ik sliep en tilde mij uit bed. Ik werd naar beneden gedragen en ik moest opbiechten waarvoor ik die helse machine op zolder had gemaakt. Ik vertelde meteen de waarheid, namelijk, dat ik zoveel over inbrekers had gehoord in de laatste tijd en dat ik mijn familie had willen beveiligen tegen diefstal. Mijn vader had lol voor zes en lachte, dat de ruiten ervan rinkelden. Maar de drogist Geelman zei, dat ik voor de tuchtschool en de gevangenis opgroeide en dat ik wel eens een voorbeeld mocht nemen aan zijn zoon Jozef, die nu zestien was en al geld verdiende... Toen begon mijn vader nog veel harder te lachen en zei, dat hij dolblij was, dat zijn Pietje helemaal niet op die zemel van een Jozef leek. Jozef, die 't zowat in zijn broek had gedaan van angst en de straat was opgerend om helemaal niets!

Waarop de drogist Geelman nijdig vertrok en zei, dat hij nooit meer een voet in huis bij Opa zou zetten, zolang ik niet in een tuchtschool zou zijn opgesloten.

„Nogmaals," besloot Pa Bell met een hoogst-ernstig gezicht, „ik heb jullie dit verhaal maar voor de aardigheid verteld, maar zeker niet als een voorbeeld, dat je moet navolgen. Begrijp je dat allemaal heel goed? "

„Ja Pa," zei Piet gedwee.

Ma Mien lachte en schudde haar hoofd. „Ja jongens, die Pa van jullie was wèl een lievertje vroeger," zei ze. „Nog een kopje thee, Piet? "

„Graag."

De avond begon al aardig op te schieten. Ze mochten nog heel eventjes naar de televisie kijken, maar daarna was het onverbiddelijk ,naar bed'! Tien minuten later lag het hele span onder de wol, voorzien van een hartelijke, dikke nachtzoen.

„En nu gauw gaan slapen, jongens en geen leven meer maken!"

„Ja, Mam, welterusten Mam! " Dag fijne knulletjes van me. Slaap ze lekker." Ma ging naar beneden en toen was het stil op de slaapkamer van de jongelui. Maar dat duurde niet zo heel erg lang. De kleine Bob snurkte als een verkouden os.

Piet stootte Dick met de elleboog aan. „Dick... slaap je al? " „Ja," zei Dick.

„Ik ook," zei Piet. „Ga je mee? " „Wat doen? " „Nou, spelen natuurlijk! " „Wat dan? "„Ik weet wat... spoken! " „Spoken, hoe dan? "

„Luister," fluisterde Pietje, „ik heb een idee...! " Even later glipten ze uit hun bed en liepen, heel voorzichtig, de trap op naar de zolder. Daar lagen, tussen een hele hoop rommel, twee vierkante dozen. Met behulp van Piets oude zakmesje sneden ze daarin de vormen van een mond en twee ogen. De jongens hadden elk een zaklantaarn en die legden ze, met brandende lampjes, in de dozen. De deksel er bovenop.

Daarna daalden ze, oh zo voorzichtig, de zoldertrap weer af. Ze trokken de lakens over hun hoofden en zetten de beide, van binnen verlichte dozen boven op hun hoofd. Een angstaanjagend gezicht, als je 't mij vraagt! De regen had opgehouden en de wind was gaan liggen. De jongens deden de balkondeuren van hun slaapkamers geruisloos open.

Er waren vrij wat mensen op straat, die na de regen nog graag even een luchtje wilden scheppen voor het slapen gaan. Het duurde dan ook niet lang, of er bleven enkele wandelaars aan de overkant verwonderd gluren naar dat balcon, waarop twee griezelige witte gedaanten, met vurige ogen, zich geheimzinnig heen en weer bewogen.

„Spoken... spoken! ", gilde een oud wijfke, met een naar binnenhappende mond, alsof ze voortdurend bezig was zichzelf leeg te smikkelen.

„Ach wat, mal mens! " riep een ander minachtend, „dat zijn een paar kwajongens! " Maar kwajongens of niet, de menigte bleef maar aangroeien. Men wees, men kreeg ruzie. „Jij bent van Lotje getikt! " zei een grote vent tegen het mummelende ,oude wijfke', „jij en je spoken. Je lijkt zelf wel een spook, ouwe! "

„En jij mag geen ouwe mensen beledigen! ", kwam een andere, flinke, vent tussenbeide. En bij wijze van uitdaging voegde hij eraan toe: „Zeg, dat ereis tegen main! "

„Tegen jou," zei de kerel, „tegen jou zeg ik heel wat anders, uitgekauwde tabakspruim! " „Oh ja? " „Oh ja! "

Beng! Daar schoot de vuist van de beledigde kerel uit. Rang! , antwoordde de knuist van de eerste vent. De naaste omgeving van het linkeroog van de getroffene begon meteen alle kleuren van de regenboog te vertonen. Een kunstschilder zou er geweldig van hebben genoten, maar de ongelukkige eigenaar van dat kijkgat helaas niet. Hij beukte met twee handen, als flink uit de kluiten gewassen kolenschoppen, op de granietharde schedel van zijn aanvaller. Het klonk bijzonder hol, maar wèl indrukwekkend. Dan begonnen enkele omstanders aan de vechtenden te plukken om ze van elkaar te scheiden. Dat beviel anderen, die de rel met veel genoegen stonden te bekijken, en daarmee een duur kaartje voor de bioscoop uitspaarden, allerminst! Op hun beurt trokken ze weer aan de kledingstukken van de vredestichters. Pang..., zei een bretel van een der vredelieven-den en de brave kerel stond plotseling in een hagelwitte onderbroek. Nóg meer gekraak en geknok, nóg meer verhitte koppen en toen klonk 't heel bedaard: „Benne d'r hier soms moeilijkheden? " Een stoere politieagent stapte op de vechtenden toe en begon ze doodgemoedereerd uit elkaar te plukken. Precies alsof hij een knot katoen ontwarde.

„Zo en nou jij die kant op en jij, daarheen! Jawel, ik geloof jullie allebei, maar eerst je handen thuis houwen! "

Toen stopte er een surveillance-auto van de politie en daaruit sprongen twee jonge agenten. Die begonnen meteen ontzaglijk hun best te doen, want dat hadden ze op de politieschool goed geleerd. Voordat ze waren uitgestapt hadden ze nog nèt even gauw het hoofdbureau, via hun radio, opgebeld en meegedeeld, dat er een enorme rel aan de gang was. Nou en daar wisten ze op dat hoofdbureau wel raad mee. Ze stuurden meteen drie politieauto's, tegelijk met een getraliede manschappenwagen er achteraan. Daarin zaten vijftien agenten met gummistokken. Dat zat dus allemaal wel snor. Enfin, 't werd me een pan van jewelste...

Piet en Dick stonden nog steeds in hun lakens gehuld en de verlichte dozen op hun hoofd, met open monden te kijken naar de wriemelende, vechtende menigte en de duwende, meppende en knokkende politieagenten. Zoiets zie je niet elke dag in Rotterdam, zeg nou zelf. Maar toen de zaak een beetje kalmeerde, vroeg een agent met ontstellend veel streepjes op zijn mouw: „Maar hoe is die zaak hier nou eigenlijk begonnen? " „Spoken meneer, échte spoken! " gilde het oude wijfke, dat wijselijk beschutting had gezocht in een portiek toen de vechtpartij uitbrak.

„Spoken? ", lachte de politieagent, „hoe kom je daar nou bij, moeder? Maak 't nou een beetje met me! "

„Ik bén je moeder niet! " kijfde het wijfke bijzonder fel. „Hier, kijk zelf maar, daar staan ze op dat balkon! "

Ja, dat kon de hoofdagent, niettegenstaande al zijn streepjes op de mouw, toch ook niet ontkennen. Hij zag de beide geheimzinnige gedaantes wel degelijk staan.

„Zij hebben 't gedaan," krijste het oude vrouwtje. „Om hul-lie is die herrie allemaal begonnen! "

„Zo, zo," zei de agent bedachtzaam, blij, dat hij de oorzaak van de ordeverstoring blijkbaar op het spoor was. „Ik ga eens eventjes poolshoogte nemen," kondigde hij aan. En de daad bij het woord voegende, stak de politieagent de straat over... Piet en Dick schrokken zich een hoedje! „Een politieagent belt aan! Vooruit mee, Dick, direct onder de dekens en doen alsof we slapen. Dat is onze enige redding! ", riep Pietje dramatisch.

Pa en Ma Bell zaten rustig naar een boeiend televisieprogramma te kijken. De huiskamer was voorzien van dubbele ramen, de zware overgordijnen waren dichtgetrokken. Zo kwam 't, dat het echtpaar Bell volkomen onkundig was gebleven van het kabaal, dat aan de overzijde van de straat had gewoed. De huisbel deed hen opschrikken.

„Hé," zei Mien, „wie kan dat nu zijn zo laat op de avond? "

„Ik zal wel eens eventjes gaan kijken, dan weten we 't meteen," sprak de altijd praktische Pa Bell en hij zette meteen koers naar de gang.

Ma Mien zette de televisie af en luisterde aandachtig naar brokstukken van een gesprek, die vanuit de hal tot in de huiskamer doordrongen: „...maar dat is toch niet mogelijk, agent! Onze jongens slapen al van acht uur af..."

Romrom... romromrom... rom! ", antwoordde een zware stem.

En dan Pa Bell's stem weer: „Daar moet ik 't mijne van hebben! "

Ze hoorde hoe Pa Bell snel de trappen opliep. Met een ruk gooide Pa Bell de deur van de slaapkamer van de jongens open. Maar 't bleef muisstil. De jongens lagen onder de dekens verstopt.

„Ahum," zei Pa Bell. Geen van de beide jongens verroerde zich. Pa Bell keek nauwlettend om zich heen. Toen ontdekte hij opeens de twee dozen, waarin gaten voor ogen en mond waren gesneden. De twee zaklantaarns lagen er nog bij.

„Dus tóch! " siste Pa Bell kwaadaardig. En dan, met één ruk de dekens wegtrekkend, commandeerde hij bars: „Ziezo, galgebrokken en nou je bed uit en een beetje vlug, alsjeblieft! "

Pietje gaf zich gewonnen, maar Dick probeerde de zaak nog te redden en deed alsof hij doorsliep.

Péts... auw! Daar daalde Pa Bells hand, op niet mis te verstane wijze op de zondige bibs van zoon Dick neer. „Auw! "

„Wat is er hier gebeurd? " donderde Pa Bell, die écht nijdig was.

Piet draaide maar meteen het hele verhaal af. Maar ze hadden écht helemaal niks gedaan. Ze hadden de mensen alleen maar een beetje willen opvrolijken! Die woorden klonken Pa Bell wel héél erg bekend in de oren!

„Bent u nou kwaad, Pa? " informeerde Pietje beduusd.

„Ik ben woest! " brulde Pa Bell. „Enne..." voegde hij er dreigend aan toe, „beneden in de gang staat een levensgrote politieagent! "

Ja, dat wisten Piet en Dick maar al te goed...

„Zou ie ons meenemen. Pa? " informeerde Dick angstig.

„Ik zal met hem praten en ik zal mijn uiterste best doen. Maar beloven kan ik je niets. En nou vooruit, mars je bed in. Onmiddellijk en slapen, potjandorie...! "

Piet en Dick voelden 't wel: Pa was heus nijdig. En dat hadden ze helemaal niet bedoeld. Ze slopen hun bed weer in en trokken de dekens over hun hoofden om toch vooral maar niets meer van die nare wereld te hoeven zien!

Pa Bell ging naar beneden en sprak met de politieagent, die Mien intussen naar de huiskamer was gevolgd en met een kopje koffie voor zijn koude neus, in een lekkere, gemakkelijke fauteuil zat. Baat 't niet, schaadt 't niet, had Ma gedacht. Die had, destijds, als lid van ,De Vrolijke Bende' de nodige ervaring met de politie opgedaan.

Net toen Pa Bell de kamer binnenkwam, zei Ma, op haar poesliefst: „En agent, wilt u nog een koekje? "

„Nou," baste de zware hoofdagent, „als ik u niet ontrief, mevrouw."

„Welnee, ze staan er toch voor! "

Dat zat wel snor tussen die agent en Ma Bell Pa greep de gelegenheid aan en bood de agent een lekkere sigaar aan.

„Voor straks, na de dienst," zei de agent en deponeerde de ontvangen sigaar onmiddellijk in zijn grote uniformpet.

Enfin het geheel liep al spoedig uit op een gezellig onderonsje en toen de agent weg ging, zei hij tegen Pa Bell nog even vergoelijkend: „Pak ze maar niet te hard aan, meneer Bell. Het was tenslotte maar een apestreek en die jongens kunnen 't toch niet helpen, dat die grote mensen op straat elkaar voor een kleinigheidje in de haren vliegen. Ik heb ook twee van die rakkers thuis en ik weet ervan! ", voegde hij er met een zucht aan toe.

„Ik zal wel eens kijken wat ik met die heertjes doe," had Pa Bell met een ernstig snuitwerk gezegd. Maar terug in de kamer bij Ma Bell, kletste hij zich op de dijen van 't lachen. Goeie grutten wat had die Pa Bell een lol. Ma Bell stond er hoofdschuddend bij te kijken. Precies zijn vader. Opa Bell, de vrolijke schoenmaker uit de Breestraat. Haar Grote Piet was geen haar beter en dat gespuis daar boven op de jongensslaapkamer evenmin, had ze gezegd.

„En toch moet je, als je uitgeproest bent. Piet, die jongelui boven wèl eventjes onderhanden nemen. Ze moeten toch leren wat orde en regel is. Daar zijn 't tenslotte jongens voor."

„Ik ga er meteen op af! ", beloofde Pa Bell.

„Niet al te hard aanpakken, Piet," suste Mien, toen Piet, met een paar zevenmijlsstappen naar de gang rende.

„Laat dat nu maar eens helemaal aan mij over," zei Pa Bell dreigend. Pa Bell rende de trap op. Maar op het midden gekomen bleef hij staan en bulderde naar boven: „Morgenochtend komen jullie allebei bij mij op parade! En als je nog één kik durft te geven, dan zal ik je zo ontstellend bar onderhanden nemen, dat je niet meer weet wat je voor- of achterkant is, is dat begrepen? "

Toen ging Pa terug naar de huiskamer, waar hij en zijn vrouw nog eens hartelijk lachten om het gebeurde.

In hun veilige, warme bed, lekker onder de dekens weggedoken, vroeg Dick aan Piet: „Zou Pa wérkelijk zo boos zijn? "

„Welnee," antwoordde Pietje luchthartig, „Dat brullen op de trap was alleen maar voor Ma bedoeld. Geen centje pijn! We zitten wel snor bij Pa. Maf ze! "

Tien minuten later sliepen ze allebei als rozen en ze droomden van dikke politieagenten, die spoken nazaten op de Cool-singel. En een kabaal... en een herrie... en een lol!

HOOFDSTUK III

Vreemde gebeurtenissen op een zondagsschool...

Zo ging er een jaartje voorbij en na afloop daarvan waren de broertjes Bell tien, acht en zes jaar oud, Bob's verjaardag viel op de 20e mei. Maar die kleine dikkerd kon nog niet erg goed met de data overweg. Ma had hem verteld, dat zijn verjaardag kwam wanneer de blaadjes weer aan de bomen zouden komen. Dat was de enige manier, waarop hij het kon onthouden. Pa Bell had de jongens, ter gelegenheid van Bob's verjaardag, een feestje aan huis beloofd. Maar ze moesten beloven zich voorbeeldig te zullen gedragen en vooral de buurt niet op stelten te zetten.

„Want," zei Pa Bell op een heel eerlijk ogenblik, „ik heb als kleine jongen ook zo het een en ander uitgehaald. En dat nog wel met de beste bedoelingen, maar ik zou toch niet graag zien, dat jullie 't nóg bruiner maakten dan ik het al heb gedaan. Ik heb me daarom heilig voorgenomen, dat ik een stokje zal steken voor jullie apestreken. Als er geen grote verbetering in jullie gedrag komt, dan komt er ook géén verjaardagsfeest. En houden jullie dat voor gezegd."

De drie broertjes Bell keken we! een beetje beteuterd na deze donderpreek. Pa Bell had dat ook wel in de gaten en daarom voegde hij er snel aan toe: „Ik weet een puik middeltje om je netjes te gedragen! Toen ik zo klein was als jullie en bijzonder braaf wilde worden, keek ik altijd aandachtig naar de plaatjes in de modeblaadjes en advertenties van de grote kledingmagazijnen. Daarin stonden altijd heel nette, brave jongetjes, met keurige plooien in hun broek en nette gekamde haren, afgebeeld. Dan nam ik mezelf voor, óók zo'n keurig net knaapje te worden en dat hielp altijd.

„Voor hoe lang. Pa? ", informeerde Pietje, die zich Pa Bell onmogelijk als een jongetje met netjes gekamde haren kon voorstellen. Pa Bell had toen opeens opmerkelijk veel haast om naar de krant te gaan...

Enfin, tot Bobs verjaardagsfeestje ging het aardig goed, maar onmiddellijk daarna was 't meteen al weer goed mis!

Op een avond zei Ma tegen Pa Bell: „Zeg Piet, ik maak me toch echt wel een beetje bezorgd over die jongens. Ik betrapte Piet er vanmiddag op, dat hij een straatwoord gebruikte, dat ik maar niet eens wil herhalen. Ze zitten allebei tot aan hun kruin vol met kattekwaad en je kunt geen ernstig woord aan ze kwijt! "

„Ernstig woord..., zei je? ", sprak Pa Bell heel bedachtzaam. „Dat brengt me op een idee zeg! Niet, dat ik 't met veel plezier doe, maar Jozef Geelman heeft hier zo'n soort buurtschooltje, waar ze zondags de jongens bezig houden... een beetje stichtelijk en zo..."

„Maar Piet... dat kan je die jongens toch niet aandoen? "

„Nee," aarzelde Pa Bell, „maar toch zal er wèl iets moeten gebeuren."

's Avonds kwamen Opa en Oma Bell op visite en het gesprek kwam al gauw op de jongens. En het was op langdurig aandringen van Opa Bell, dat Pa Bell de jongens toch maar naar de buurtschool van Jozef Geelman stuurde. Opa Bell had altijd nog een zwak voor zijn oude buurman en kwaad kon het immers nooit! Pa Bell was niet zo erg op die Jozef Geelman gesteld. Die had hem in zijn jongensjaren al genoeg dwarsgezeten. Nu was Jozef zelf ook getrouwd en hij had een zoontje, dat de opwekkende naam van Zebedeus meetorste. Bij afkorting noemden de jongens hem altijd ,Zepie'. Nou, dat was me wat toen Pa Bell een weekje later aan Piet en Dick meedeelde, dat ze naar 't buurtschooltje van Jozef Geelman zouden gaan. Elke zondagmorgen...

„Gaan we dan niet meer fijn wandelen Pa, zondagsmorgens? "

„Nee," zei Pa Bell vastberaden, maar zijn hart deed hem zeer toen hij het zei: „Eerst gaan jullie een tijdje netjes naar de buurtschool van meneer Jozef Geelman en als je dan je leven verbazend verbetert, zullen we 't volgend jaar nog wel eens verder zien."

En aangezien Pa Bell er nog helemaal niet van overtuigd was, dat zijn opgewekte spruiten, inderdaad naar dat buurtschooltje zouden koersen, bracht hij ze, de eerste de beste zondagmorgen, persoonlijk weg. Aan elke hand een Belletje! Hij hield hun kleine, sterke knuisten, stevig in de zijne, want hij voelde al zo'n beetje verdacht wriemelen toen ze in de buurt van het schooltje kwamen. Hij leverde Piet en Dick in een lokaaltje af en vertrok meteen weer. Buiten gekomen in het lekker, heldere zonnetje, maakte Pa Bell zichzelf de zwaarste verwijten. Die arme drommels in dat dompige lokaaltje... Als je daar 't leven moest leren kennen... Met keurige nette pakjes aan zaten Piet en Dick opgeprikt en zwijgend in een bankje. Meester Jozef Geelman, die geen al te beste ogen had, droeg een bril met grote, dikke glazen, net koeieogen.

Hij begroette Piet en Dick niet onhartelijk met de woorden: „Zo, zo, zijn jullie daar? Nou 't werd hoog tijd, dat jullie naar de buurtschool komen. Anders groei je net zo op als je vader. En ik hoop maar, dat jullie je wat netter zult gedragen dan hij in zijn tijd en geen pistool afschieten of erwten blazen tijdens de vertelling."

Toen zette meester Geelman Piet en Dick precies naast Zepie. De jongen was al 't evenbeeld van zijn vader, toen deze nog zo jong was. Alleen nog een haartje erger, om eerlijk te zijn. Snugger zag Zepie er bepaald niet uit. Ook hij droeg al vreselijke dikke brilleglazen, die zijn ogen veel groter maakten dan ze in werkelijkheid waren. Hij had sprieterig haar, dat alleen met een hele vracht brillantine en een hondekam in bedwang kon worden gehouden en dat plat naar achteren was gekamd. Hij had een stemmig zwart pakje aan met een hagelwit boordje en een zwarte das.

„Hallo die Zepie! ", riep Piet vrolijk.

„Stilte! ", gebood Jozef Geelman nijdig.

De kinderen lachten allemaal uitbundig, maar meester Geelman tikte met een houten stok op de lessenaar en riep luid:

„Stilte daar! Absolute stilte! Er wordt hier niet gelachen. Zelfs niet geglimlacht. Dat is in deze buurtschool streng verboden. Dit is een échte school en iedereen moet zich ernstig en waardig gedragen. Als Pietje Bell nog eens wat durft te zeggen, gaat hij er subiet uit! "

„Dat zou me dan nét een zorg zijn," dacht Piet, maar hij hield wijselijk zijn mond.

Meester Jozef Geelmans donderpreek maakte zichtbaar indruk. Het werd tenminste muisstil.

„Nu nemen wij het Liederenboek ter hand en we zullen samen een lied zingen."

„Wie van de kinderen wil even een mooi lied noemen? "

„Ikke! ", riep Dick.

Meester Geelman zette de bril op de punt van zijn dikke neus, keek er over heen en zei indrukwekkend: „Jij mag 't zeggen, jongetje! "

„Hand in hand kameraden, hand in hand voor Feyenoord een! " begon Dick onmiddellijk te zingen. De kinderen schoten in een lach en een paar begonnen al mee te zingen.

„Stilte! ", daverde meester Geelmans stem door het lokaaltje.

„En ik zeg 't voor de laatste maal. Er wordt hier niet gelachen. Zulke straatliedjes zingen wij hier niet! Zebedeus, noem jij maar eens een lied op! "

Zepie bladerde even in zijn keurig nette liederboek, zonder ezelsoren of vieze vlekken.

„Nummer Zeven," zei Zepie dan.

„Nummer Zeven, heel goed," herhaalde meester Geelman, „wat is dat voor een lied? "

Met een vroom smoeltje dreunde Zepie op: „Hoe somber zijn de dagen Hoe angstig klopt mijn hart," enz.

Niet direct een opgewekt liedje om door jonge kinderen te worden gezongen natuurlijk. Maar een kniesoor, die daar blijkbaar op lette.

Een juffrouw speelde de melodie op een erbarmelijk ontstemd, elektrisch orgeltje voor. De kinderen zongen uit volle borst en deden ontzaglijk hun best. Maar 't geheel klonk als een concert, dat men op een hondententoonstelling hoort, nadat men, natuurlijk hoogst per ongeluk, een dwergpincertje op zijn staartje heeft getrapt.

Piet begon te grinniken en dat kon hij heus niet helpen. Ook Dick Bell gierde van het lachen. Meteen gaf meester Geelman een daverende tik met de stok op de lessenaar. De juffrouw aan het orgel schrok er blijkbaar ook danig van, want ze onderbrak, met een vals accoord, dat je door merg en been ging, haar moordpogingen op het armzalige orgeltje. Juist zag meester Geelman, dat Piet weer iets vertelde tegen Dick.

„Zebedeus, wat zegt Pietje Bell nu weer? "

Zepie stond op, alsof hij voor de rechtbank moest getuigen, en sprak lijzig: „Pietje Bell zegt, dat er honden en katten in 't orgel zitten! "

Opnieuw dreigde er een storm van gelach los te barsten. Maar meester Geelman smoorde die in de kiem, met een andere daverende slag met de stok op de tafel.

„Ik zal het verhaal vertellen van Daniël in de leeuwekuil," kondigde hij aan.

Nu is dat inderdaad een heel mooi verhaal. Een prachtig verhaal zelfs en héél spannend, als 't maar goed wordt verteld! Maar... daar zeg ik iets, namelijk ,goed vertellen'. En dat was nu juist iets, dat meester Jozef Geelman helemaal niet kon. In 't begin luisterden de kinderen heus wel even. Maar 't ging allemaal zo kurkdroog en meester Geelman vertelde het verhaal op zo'n strenge, onverbiddelijke toon, dat het meer op een standje dan op een boeiende vertelling leek. De andere kinderen waren daar allang aan gewend en namen er nog maar nauwelijks notitie van. Maar voor Piet en Dick Bell was dat natuurlijk allemaal nog nieuw. De kinderen begonnen, uit louter verveling, met elkaar te praten en tenslotte was er een algemeen gegons als in een bijenkorf. Met moeite kon meester Geelman zijn zogenaamde vertelling er nog boven uit schreeuwen. Zo af en toe gaf hij een dreunende slag met de stok op de lessenaar. Dat hielp dan voor een minuutje of wat. Maar even later was 't weer precies hetzelfde liedje. Meester Jozef Geelman bulderde maar verder over Daniël en de leeuwen. Ja, hij leefde zich zo in die geschiedenis in, dat hij zich tenslotte voorstelde, dat ie zelf tegenover een hele troep gevaarlijke leeuwen stond. Hij werd steeds luidruchtiger in zijn vertelling. En de kinderen maar lekker roezemoezig door elkaar praten...

Opeens pakte meester Geelman de houten stok, en zwaaide die, als maar verder vertellende, door de lucht. Op en neer ging zijn arm.

Meester Geelman raakte hoe langer hoe meer in vuur en vlam... hij ging helemaal op in zijn vertelling. Maar er luisterde geen kind meer naar.

Met daverende stem riep hij uit: „Met hun grote, bloeddoorlopen ogen, loerden de gevaarlijke leeuwen naar Daniël, die met opgeheven armen zijn bloeddorstige belagers afwachtte... En de allergrootste, gevaarlijkste leeuw van de hele troep, een gewéldig monster... opende zijn vervaarlijke muil... brrrulde ontzaglijk en met een vrrrreselijke sprrrrong... (hier schoot meester Geelmans stok omhoog! ), storrrrte het ondierrrr zich op Daniël...

Pats, met dit laatste woord daalde de stok met behoorlijke kracht neer op de onschuldige kanis van zijn zoon Zepie. En Zepie ging meteen, model, tegen de vlakte, onderuit, als een natte zoutzak...

Nou, jullie begrijpen wel, dat gaf me eventjes een opschudding!

Sprakeloos van schrik over zijn eigen daad, staarde meester Geelman ontzet naar de haast om zeep gegane Zepie, die zo plat als een ondermaats scholletje, onder de bank lag.

„Water... water! Haal gauw water! " hakkelde meester Geelman, helemaal overstuur.

Pietje Bell rende naar het fonteintje, liet een glas vol water lopen en haastte zich ermee terug. Dan smeet hij Zepie de volle laag in zijn snuitwerk!

„Nee, nee, stommeling! ", schold meester Geelman. „Zo bedoel ik 't niet, ezelsveulen. Geef 'em te drinken."

Maar Zepie bleek intussen hard te zijn opgeknapt van dat onvrijwillig bad. Hij opende tenminste zijn koeieogen en sprak lijzig: „Is die leeuw er nog, vader? "

„Nee," stelde Pietje Bell hem gerust, „je vader heeft 'em net met een stok doodgeslagen! "

„En nou de deur uit, allebei! " commandeerde meester Geelman, die weer moed vatte nu zijn zoon uit zijn bewusteloosheid was ontwaakt.

„En direct, ga weg. Ik wil je hier niet meer zien vandaag. Bij de deur hangt het busje voor de collecte. Doe daar ieder je dubbeltje in."

„Kom op, Dick, we gaan naar huis," zei Piet.

Bij de deur gekomen rammelde Piet even aan het busje, maar vergat natuurlijk de twee dubbeltjes erin te doen.

„En daar gaan we een ijsje voor kopen. Dat hebben we zo langzamerhand heus wel verdiend," meende Dick.

En broer Piet was 't daar volledig mee eens. Daar kon geen speld tussen die beide broertjes Bell. Dat zie je wel...

Thuis, aan de gezellige zondagse koffietafel ging het gemoedelijk toe. Ze zaten met hun vijven rond de grote tafel. Dick stond op, hing half over de tafel heen om een krentenbroodje te pakken uit het broodmandje.

„Jongen, dat is toch geen gezicht," vermaande Ma Bell, „waarom vraag je niet even, je hebt toch zeker een tong? "

„Ja Ma," zei Dick netjes, „maar mijn armen zijn langer dan mijn tong."

Pa Bell wilde wel eens weten hoe 't allemaal was gegaan die eerste zondagmorgen op het buurtschooltje van meester Geelman.

„Meester Geelman heeft een verhaaltje verteld van een jongen, die Daniël heette, of iets dergelijks en die zat in een leeuwemuil," vertelde Piet.

„Welnee, leeuwekuil, ezelsveulen van Japan," verbeterde Dick.

„En toen heeft meester Geelman met een stok Zepie op zijn kop geslagen, en die schoot toen onder de bank. Dat is alles! "

Wat? " riep Pa Bell stomverbaasd.

En toen vertelde Dick het hele verhaal maar aan Pa en Ma en ook hoe Piet de ongelukkige Zepie water had willen geven... en dat meester Geelman ze toen met vakantie had gestuurd. Pa Bell liep hard de kamer uit met een zakdoek voor de mond. Hij kreeg blijkbaar een hevige hoestbui, want hij liep knapjes roodpaars aan in zijn gezicht. En Ma Bell er prompt achteraan. Ook al hoestend en proestend.

De jongens begrepen er geen snars van waarom Pa en Ma Bell stonden te snotteren in de aangrenzende kamer...

De volgende zondag stonden de broertjes Bell alweer keurig aangekleed om naar de buurtschool van meester Geelman te gaan.

„Toch aardige kereltjes," zei Pa tegen Ma Bell. „Ze gaan helemaal uit zichzelf. Ik had nooit gedacht, dat we ze zo gemakkelijk zouden kunnen porren voor dat vervelende schooltje. Maar ja, 't is nu eenmaal noodzakelijk voor hun opvoeding."

„Dag Pa, dag Ma... tot straks! "

De brave broertjes Bell vertrokken, nageoogd door een zeer voldane Pa en een zielsvergenoegde Ma. Ze liepen keurig naast elkaar. Ze holden niet, ze huppelden niet... Twee hele, nette jongetjes... Jawel, dat wil zeggen, totdat ze de hoek omgingen!

„Lopen Dick! Dan halen we 't nèt om vóór de koffietafel weer terug te zijn! "

Koers: naar het riviertje de Rotte, even buiten de stad. Doel: stekeltjes vangen!

En dat ging zo al enkele weken achter elkaar door. Heel rustig, weer of geen weer. Ma Bell had wel eens verbaasd opgemerkt, dat ze verschrikkelijk bemodderde schoenen hadden als ze van het buurtschooltje thuis kwamen. Maar daar wisten Piet en Dick heel gauw een smoesje op te verzinnen. Dat was allerminst een probleem voor de broertjes Bel... Tot op zekere dag — 't liep alweer tegen Kerstmis — de beide broertjes Bell de in-brave, horkerige ,Zepie' Geelman tegenkwamen.

„Ha, die Zepie! " groette Piet opgewekt.

Zonder de welgemeende groet te beantwoorden, zei Zepie hoogst voldaan: „En jullie magge lekker niet op 't grote Kerstfeest komen, omdat jullie niet op de buurtschool bent geweest al die weken! "

„Kerstfeest? ", informeerde Piet, opeens vol belangstelling, „en wat is dat dan wel voor een Kerstfeest? " „Van alle buurtscholen in Rotterdam bij elkaar. Een héél groot feest, met taartjes en chocolade en mooie prijzen..."

„Zo, zo," zei Piet, „en waar wordt dat grote feest dan wel gehouden? Al die kinderen kunnen toch zeker niet in dat benauwde lokaaltje van onze buurtschool? "

„Welnee," zei Zepie, „dat wordt gehouden in een grote zaal van de Doelen."

„Komt je vader ook, Zepie? " vroeg Dick langs zijn neus weg.

„Welnee, die moet spreken voor de grote mensen," antwoordde Zepie, zo trots als een hond met zeven staarten.

„Ik geloof er niks van," riep Pietje Bell. „Je kunt me niet eens vertellen wanneer dat feest gehouden wordt, opschepper! "

„Oh nee? " zei Zepie vuil, „kan ik dat niet? "

„Nee! ", riepen Dick en Pietje uitdagend in koor.

„Op woensdagavond vóór Kerstmis! ", schreeuwde Zepie.

„En je weet niet eens hoe laat 't begint! " tartte Pietje Bell weer.

„Om zeven uur precies! En jullie mogen d'r lekker niet in! " zei Zepie, boordevol leedvermaak.

„We willen niet eens komen! " zei Dick Bell, erg uit de hoogte voor zijn doen.

De jongens liepen verder en lieten Zepie aan zijn lot over.

„Woensdagavond voor Kerstmis, om 7 uur in de Doelen! Laten we dat eerst maar eens eventjes netjes opschrijven," zei Piet, een stuk verfomfaaid papier uit zijn zak opdiepend. Die zakken van Piet leken altijd wel zo'n klein warenhuis. Daar kon je van alles in vinden. Wie weet," zei Piet geheimzinnig, „kan dat ons nog eens heel best te pas komen." En 't kwam te pas!

„Natuurlijk vinden we 't goed, dat jullie woensdagavond naar dat Kerstfeest gaan, jongens! Héél erg goed zelfs! " zei Pa Bell goedkeurend.

,,D'r zit natuurlijk wel een extra wasbeurt aan vast," kondigde Ma Bell aan.

Dat was natuurlijk minder mooi, maar je moest er wat voor over hebben. En met dat wassen viel altijd nog wel een beetje te smokkelen, als je een beetje handig bent. En handig waren de broertjes Bell... En zo stonden ze dan op die gedenkwaardige woensdagavond vóór Kerstmis, keurig gekleed en met kaarsrechte scheidingen in hun weerbarstige haren, Piet en Dick Bell, reisklaar. Compleet met helderwitte zakdoeken en geld voor de bus, rinkelend in de zak. Uitgewuifd door Pa en Ma, en jaloers nageoogd door de kleine Bob, die 't maar géén werk vond dat-ie niet mee mocht. „Volgend jaar," had Ma beloofd. „Vergeet 't maar," dacht Bobbie. Een jaar is ook zo ontzettend lang als je pas vijf bent.

De tocht met de bus door het prachtige verlichte Rotterdam in kerstsfeer, was al een genot op zichzelf. En dan belandden ze in een grote zaal in de Doelen. Het was nog lang geen zeven uur. Ook was er helemaal geen kaartjes-controleur, omdat er alleen kinderen van de buurt-scholen zouden komen en die hadden geen kaartjes nodig. De zaal was nog helemaal leeg. Nu waren de broertjes Bell niet direct bescheiden van huis uit en dus namen ze maar meteen op de voorste rij plaats. Dan kon je tenminste alles goed zien, wat er op het toneel gebeurde, meenden ze. En daar hadden ze nog gelijk in ook. Vijf minuten zaten ze rustig op hun plaatsen. De zaal was nog maar half verlicht. Maar in een grote kerstboom flonkerden al minstens honderd elektrische lichtjes, die weerspiegelden in tientallen prachtige, gekleurde glazen bollen en meterslange zilveren slingers. Daar waren de broertjes Bell toch wel eventjes stil van. Maar dat duurde niet erg lang!

„Hé," zei Piet opeens, „zie je dat? Die deur staat half open. Wat zou daar achter zitten? "

„Weet ik niet, laten we maar eens gaan kijken."

„Leg dan je zakdoek op de stoel, anders pikt een ander je plaats in! "

Ook dat was goed bekeken. Ze slopen door de half openstaande deur en kwamen in een schaars verlichte ruimte, waar lange tafels stonden met grote vellen wit plastic er overheen.

„Wat zou daar onder zitten? " vroeg Dick nieuwsgierig als altijd.

„Kijken," antwoordde Piet, die praktisch van aard was.

„Oooooei, taartjes... en... oooooeii, limonade! "

En jawel hoor. Vriendelijke, hulpvaardige dames hadden die middag alvast honderden taartjes en evenzoveel glazen limonade klaargezet en dat allemaal netjes afgedekt tegen de stof. En hoewel ze nog geen vol uur geleden stevig hadden gegeten, oefenden die taartjes een enorme aantrekkingskracht op de jongens uit. Och je kent de onverzadigbare eetlust van jongetjes tussen de tien en de twaalf jaar waarschijnlijk wel uit eigen ervaring. Even proeven hoe of ze smaken! En die grote roomhoorn daar en kijk eens, daar zaten zowaar kersen op... en die met dat bruine glazuur erop, enne... Maar van taartjes eten krijg je een verschrikkelijke dorst. En ook daar hadden die vriendelijke dames blijkbaar al op gerekend, want daar stonden immers honderden glazen, heerlijke, frisse limonade...

Met een beetje zwaar gevoel op de maag gingen Piet en Dick terug naar hun plaatsen. De zakdoeken hadden goed werk gedaan, want er was niemand op hun plaatsen gaan zitten. De zaal liep nu snel voller en voller. Het gonsde van de honderden kinderstemmen, die vol bewondering voor de prachtige kerstboom waren, die in de zaal stond te schitteren.

En dan begon het feest opeens in volle luister. Een orkestje, begeleid door een mooi bespeeld elektrisch orgel, begon bekende kerstliederen te spelen en hier en daar hoorde je al een paar kinderen met heldere stemmetjes meezingen.

Vervolgens kwam er een oude meneer, met een vriendelijk gezicht op het toneel. Tenminste voor zover je dat gezicht werkelijk kon zien. Want het ging bijna volkomen schuil onder een zware ringbaard, die weer precies aansloot bij zijn hoofdhaar. Het leek net alsof die meneer door een spleetje naar buiten keek. Min of meer een gebarsten paardeharen sofa, of iets dergelijks... Maar vertéllen, dat die meneer kon! Fantastisch gewoon! Heel wat anders dan het lijzige geteem van meester Jozef Geelman... Wat die meneer allemaal precies vertelde hoorden Piet. en Dick Bell niet zo heel erg precies, want de taartjes plus de sloot limonade hadden de jongens een beetje doezelig gemaakt. Maar mooi was 't blijkbaar wel, want toen het verhaal uit was, klapten alle kinderen geestdriftig in de handen. De broertjes Bell werden er opeens klaar-wakker van.

En toen die meneer lachend had bedankt, hief hij bezwerend zijn armen op en riep: „Als de jongens en meisjes van de twee voorste rijen stoelen nu even rustig willen opstaan en naar die dames lopen, die aan die tafel daar zitten, dan wacht hun een heel plezierige verrassing! "

Piet en Dick sprongen omhoog en renden met de andere kinderen als een onontwarbaar kluwen naar de aangewezen tafel.

„Ho, ho, ho... ik zei rustig!" probeerde de oude meneer nog boven het denderend lawaai uit te roepen.

Maar het was al niet meer nodig. De dames aan de tafel deelden boeken uit. In feite werden die boeken min of meer uit haar handen gegrist. Dick en Piet loerden meteen op de grootste en dikste boeken en hadden die al gauw te pakken ook.

Toen klonk er opeens een lijzige, maar ontegenzeglijk verontwaardigde stem uit de zaal: „Dat is niet eerlijk... dat is gemeen! Die jongens van Bell zijn helemaal niet..." Verder kwam de protesterende Zepie Geelman niet.

Een van de vele juffrouwen, die ,voor de orde' in de zaal moesten zorgen, had Zepie bij zijn flapoor gepakt en geleidde het ongelukkige jochie, onder diens fel protest, naar de gang, met de overigens welgemeende raadgeving: „Zo en blijf jij daar nu maar eens een kwartiertje afkoelen."

„Maar juffrouw..." begon de ongelukkige Zepie.

„Nee, nee, nee, en nu helemaal geen praatjes meer, of anders ga je nu meteen maar naar huis. Heb je dat goed begrepen? "

Er bestond blijkbaar geen rechtvaardigheid op deze aarde voor Zepies. En dat is maar heel goed ook! Voor zemels, klikkers en verraders is onder gezonde, vrolijke mensen geen plaats!

Een ietwat mottig uitgevallen jongedame kwam vertellen, met een van zenuwen haast overslaande stem, dat ze allemaal een taartje en een glas limonade zouden krijgen. Maar dan moesten ze wel eerst allemaal rustig blijven zitten. Deze mededeling werd door de kinderschaar met een donderend „Hàààà! " ontvangen. Tijdens de traktatie zou het orgel een paar kerstliederen spelen en ze mochten allemaal meezingen. Hoe dat nu mogelijk was met een mond vol taartjes en limonade, vergat de mottige juffrouw helaas te verklaren...

„Hé Dick, lust jij nog taartjes?" vroeg Piet.

„Ik kan geen taartjes meer zien! " zei Dick uit de grond van zijn hart. Enkele dames, die de taartjes en de limonade gingen uitdelen, stonden opgewonden met elkaar te praten en wezen naar de deur, waardoor Piet en Dick, aan het begin van de avond waren doorgeglipt.

Piet kreeg opeens bijzonder veel haast om weg te komen.„Kom op, jò, we nemen de kuierlatten! "

De dames stelden even later, tot haar ontsteltenis vast, dat er, op volkomen onverklaarbare wijze, 28 taartjes en 17 glazen limonade te kort waren. En tóch hadden ze 't diezelfde middag nog allemaal precies nageteld. Er gebeuren wel héél bijzondere rare dingen in de wereld, waarvoor zelfs de knapste rekenmeester geen verklaring kan geven...

Op weg naar huis in de bus keek Piet eens in het boek, dat hij had gekregen. ,De zoon van de herder', luidde de titel en het zag eruit, alsof het ook werkelijk was. Een oerdegelijk, bijzonder vroom verhaaltje... '

„Asjemenou! " riep Piet dan opeens, stom-verbaasd uit. „Kijk nou eens eventjes! "

„Tisser? " wilde Dick weten.

„Hierzo," zei Piet en hij wees op iets, dat met fraaie letters op de titelpagina van het boek was gedrukt: Dit boek heb je gekregen als een welverdiende beloning voor je trouwe bezoek aan je buurtschool...

„Lust jij nog peultjes? " informeerde Piet.

„Nee, dank je wel," zei Dick oprecht. Want die moest nog te veel aan zijn berg taartjes en de kabbelende beek van limonade denken, die aardig bezig waren zijn buik op stelten te zetten.

En toen ze thuis kwamen en ze moesten vertellen hoe 't allemaal geweest was, kregen Pa en Ma maar half antwoord op hun vragen. En of ze nog een glas warme melk en een boterhammetje wilden hebben voordat ze naar bed gingen? Toen kreeg Ma Bell te horen wat ze nog nóóit had gehoord van die twee knaapjes, die anders een onverzadigbare eetlust tentoonstelden: "Alsjebliefst niet, Mam! "

Toen moesten ze opeens, allebei tegelijk, héél snel een bezoek brengen aan 't kleinste kamertje in huis. Piet boven, Dick beneden...

„Ik hoop nou echt niet, dat die jongens kou hebben gevat in die kille avondlucht," zei Ma Bell nog bezorgd...

HOOFDSTUK IV

Op avontuur in de stad!

's Zaterdagsmiddags gingen de broertjes Bell vaak met z'n drieën op stap. Voor Bob was dat natuurlijk je van dat! Met de ,grote' broers mee. Emmes! Kon je wat beleven, jò! Want, inderdaad het wès zo, ze beleefden altijd wat! En was er ergens eens helemaal niets te beleven, dan wisten de drie broertjes Bell de zaak tóch wel op de een of andere manier op stelten te zetten. Daar hadden ze, evenals hun roemruchte Pa Bell in diens jeugd, wel een handje van...

Meestal zorgde Ma Bell er wel voor, dat de jongens een oud pak aantrokken, want meestal kwamen ze van die zaterdagmiddagse uitstapjes, een beetje in de vernieling, terug. Zoals Bobbie 't eens zeer kernachtig uitdrukte: ,,We zijn een beetje verkreukeld, Mam! "

Er werd in de buurt 's zaterdags een kleine markt gehouden. Dat vonden de broertjes Bell altijd bar interessant en meestal gold hun eerste bezoek dan ook de markt. Met grote, kijkgrage ogen scharrelden ze dan langs de verschillende kramen, waar allerlei koopwaar lag uitgestald. Je lachte je een aap om al die schreeuwende kooplui, die op de meest wonderbaarlijke manieren, hun waren aanprezen. Daar was de televisie-reclame nog maar niets bij. Er was een kraam, waar elektrische scheerapparaten verkocht werden. Pa Bell schoor zich elektrisch. Maar Opa Bell hield 't altijd nog maar bij het vertrouwde scheermes.

Bobbie had eens een keer gezien hoe Opa Bell zich schoor en kwam toen opgetogen thuis met de mededeling: „Opa scheert zich met een ruitewisser van ijzer." Boven op een kist stond een koopman, als een ware virtuoos op een blokfluit te spelen. Echt niet onverdienstelijk. De drie broertjes Bell, die wel van muziek hielden, waren er gewoonweg stil van geworden. En dat wilde heel wat zeggen...

Met open monden stonden ze naar het kunstige gefluit van de koopman te luisteren. Vooral de vele trillers en tierelantijnen, die de koopman aan de blokfluit wist te ontlokken, werden door de Belletjes zeer bewonderd. Ze probeerden zo ver mogelijk naar voren te dringen, maar ze konden niet verder komen dan vier rijen van de koopman af. Voor hen stonden allemaal grote mensen.

En terwijl de koopman zijn éénmans-concert voortzette, zag Dick opeens hoe een man zijn hand in de zak van een meneer stak, die aandachtig stond te luisteren. De vent haalde er fluks een portemonnaie uit. Daarop liet de zakkenroller die in zijn eigen zak vallen. Maar terwijl de man zijn boevenstreek volvoerde, stootte Dick zijn broertjes aan en wees voorzichtig met zijn vinger in de richting van de zakkenroller. Piet en Bobbie zagen eruit, alsof ze een schreeuw zouden gaan geven, maar Dick legde snel zijn vinger op de lippen... Sssst! Doodgemoedereerd stak Dick toen, op zijn beurt, zijn hand in de zak van de dief, haalde de portemonnaie eruit en stopte die weer in de zak van de eigenaar. En laat me die zakkenroller nou niet eens merken wat er gebeurde! Hij dacht, dat alles snor zat en begon zich voorzichtig uit de menigte los te werken. De jongens volgden de man echter en zagen hoe hij, achter een kraampje, voorzichtig begon al zijn zakken door te zoeken. Maar geen portemonnaie te bekennen natuurlijk!

De kerel keek alsof hij 't in de bekende Domstad hoorde donderen... De drie broertjes Bell hadden lol voor tien en lachten de zakkenroller in zijn snuit uit. Maar die begreep helemaal niet wat de jongens bezielde. Hoe konden die nou iets van die verdwenen portemonnaie weten? Hij beschouwde zichzelf als een goed ,vakman' in het zakkenrollen. Maar dit ging toch zijn verstand te boven. Hij mompelde iets onverstaanbaars, haalde zijn schouders op en verdween.

„Zag je die stomme koeiekop van die vent? " vroeg Piet.

„Nèt goed," vond Bobbie, „gaan jullie mee terug naar die fluiter? " Ja, dat was best.

Ze wisten nu door te dringen tot de kist, waarop de koopman stond te fluiten. Hij floot nu zelfs een bekende opera en de mensen luisterden vol bewondering. Piet en Bob keken met open monden toe, hetgeen de oorzaak was, dat ze er op die manier niet àl te snugger uitzagen. Bekkie-open! Maar Dick ontdekte intussen een bonk klei onder de tafel, die naast de kist stond, waarop de koopman stond te tierelieren. Hij raapte de klei op en bekeek die met bijzondere belangstelling. Vlakbij stond een kist, half vol met blokfluiten... Dick kreeg plotseling een idee!

De opera was eindelijk uit en een paar mensen klapten in de handen. „Ik dank u, ik dank u, hooggeacht publiek," zei de koopman plechtig.

„Maar," zo vervolgde hij dan onmiddellijk „...ik sta hier natuurlijk niet alleen om gratis concerten weg te geven, maar om deze prima blokfluiten te verkopen. U hebt nu allemaal zelf gehoord wat een gezellige muziek je daar mee kunt maken, als je er maar een beetje op oefent. Ik verkoop u hier een fluit, zoals u nog nooit van uw leven hebt gefloten! ledereen kan nu muzikant worden met dit instrument. Je kunt er opera's, oppe-rettes, jazzmuziek en wat je maar wilt op fluiten. En je kunt er nog avonturen mee beleven ook. Verleden week kocht een ouwe juffrouw zo'n prima blokfluit bij mij. Dat ouwe mens had me een talent... heel bar en verschrikkelijk. Dezelfde avond was ze hard aan 't oefenen toen er werd gebeld. Twee dikke politieagenten vroegen, of ze even binnen mochten kijken.

„Waarom? " vroeg de ouwe juffrouw.

„Nou kijkt u eens hier, juffrouw," zei een der agenten, „we hebben zo juist een telefoontje van het bureau gekregen, met de mededeling, dat hier in huis een zekere Beethoven en ene meneer Schopijn werden vermoord... zodoende."

„En nou moeten jullie helemaal niet denken, dat ik jullie voor 't lappie houw en alleen maar speel op één, speciaal uitgezochte, fluit! Ze doen 't allemaal even best. Daar sta ik honderd procent voor in." De koopman trok de kist met fluiten onder de tafel uit.

.„Hierzo, zoek zelf maar uit... het kan me niet schelen welke je d'r uitpikt. Ze benne allemaal best. Kijk, ik pak er eentje, zomaar ergens onderuit. Ik zal d'r effies een riedeltje op spelen... Hoor maar..."

De koopman nam de fluit in de hand en blies erop. De fluit vertikte 't echter en gaf geen kik. De koopman blies nog harder totdat hij pimpelpaars begon aan te lopen... Geen sikkepitje geluid kwam eruit. De mensen begonnen te lachen.

„Wel sapperdekrikkemik," raasde de koopman, „wat heb ik nou aan m'n bromfiets hangen? Ja, ja, lachen jullie maar. Dat is goed voor je lever, zegt de dokter. Maar dat is alleen maar een klein ongelukkie. Je weet wel, dat altijd op zo'n klein hoekie ligt..."

„Maar de andere fluiten zijn allemaal puik hoor! Drieduizend procent garantie."

Weer nam de koopman een fluit uit de kist en blies erop totdat zijn wangen rond stonden als pingpongballen... 't Bleef echter stil. Zo stil, dat je een vlieg zijn keel kon horen schrapen. Dick kneep Piet in zijn arm. Maar Piet begreep 't helemaal niet.

„Ik heb de mondstukken allemaal vol met klei gesmeerd," fluisterde Dick in Piets oor.

Intussen hadden de mensen 't grootste plezier, want alle fluiten bleken, als bij toverslag, verstopt te zijn. Tenslotte ontdekte de koopman wat er aan 't handje was. Hij moest met een mesje de klei weer moeizaam uit zijn fluiten peuteren.

„Als ik die lammeling te grazen krijg, die me dat heeft geflikt, dan zal ik hem een paar blauwe ogen stompen, zodat zijn bloedeigen moeder hem niet meer herkent," tierde de koopman. Toen brulde 't publiek helemaal van de slappe lach... De jongens liepen verderop, langs de huizenkant.

,,Hé," riep Bobbie opeens. „Kijk es, hier wonen dove mensen! "

„Hoe weet je dat? " wilde Piet weten.

„Nou, kijk dan zelf op dat naambordje: Jansen 3 x bellen."

Plotseling werd hun aandacht getrokken door een vrouw, die opgewonden liep te schreeuwen: „Wimpie... Wimpie...! "

„Maak je toch niet zo overstuur mens," raadde een dikke buurvrouw.

„Maar me Wimpie is weggelopen."

„Nou, wat geeft dat nou! Ze kenne Wimpie toch zeker allemaal hier in de buurt. Die komt vanzelf wel weer op de proppen. Zoals ik al zei, iedereen kent hem."

„Ja, maar vandaag niet," jammerde Wimpie's moeder, „ik heb hem pas gewassen! "

De jongens moesten wel lachen om dit antwoord, maar ze hadden toch wel een beetje medelijden met de angstige vrouw.

„Zullen we Wimpie gaan zoeken? " bood Dick aan. „Hoe ziet-ie d'r uit? "

De moeder gaf meteen een signalement, waarop de Rotterdamse recherche beslist jaloers geweest zou zijn. „Hij is vier jaar oud. Hij heeft zwart haar, kort geknipt, met een groen petje er boven op. Hij draagt een blauw broekie en een bruin jassie. Zwarte koussies en gele schoentjes..."

„Dat lijkt wel kleurentelevisie," grinnikte Piet.

„De vorige week was die kleine salamander ook al weggelopen en toen vonden ze hem, slapend, in een mand met andijvie! "

„Dan zullen we beginnen om bij alle groenteboeren te gaan kijken," beloofde Dick gul.

Ze scharrelden verder en opeens vond Bobbie een paardehoef.

„Moet je bewaren, Bobbie," zei Piet, „die brengt je geluk dat zal je zien."

Maar Bobbie aarzelde toch even. Nou loopt er ergens een paard met blote voeten,' zei hij dan met een bedenkelijk snuit-werk. Bobbie was namelijk een groot dierenvriend. De markt bleek nog vele interessante mogelijkheden te bieden en toen zei Piet opeens: „Jongens, we moeten om 4 uur thuis zijn. Mam heeft gezegd, dat er een verrassing op ons wacht."

„Laten we dan hard lopen," zei Bob meteen opgetogen.

Een verrassing, alsjeblieft... dat gebeurde ook niet elke dag! Nou, die verrassing was een puur beste, hoor! Omdat Pa en Ma Bell 's avonds op visite moesten, was de grote wasbeurt van zaterdagavond verschoven naar zaterdagmiddag. Ook dat nog! Piet, Dick en Bob hadden alle drie één ding gemeen: ze waren gezworen vijanden van water en zeep... Natuurlijk waren ze graag netjes schoon. Dat wel, maar dat verdraaide wassen moest er niet bij zijn. Vooral Bob had een grote hekel aan zeep. Dat spul prikte in je ogen en kriebelde in je oren.

„Oef..." zei het joch met een diepe zucht. „Wat zal ik blij zijn als ik eenmaal groot ben. Dan was ik me lekker nóóóóit meer! "

"Wil je dan misschien met vuile handen de deur uit? " vroeg Ma Bell lachend, terwijl ze een spons met zeep klaarmaakte.

„Ik kan toch zeker altijd handschoenen aantrekken," zei Bob toen vol overtuiging.

„Goeie grutten, jongen, wat zien je voeten eruit! "

Het zeepsop schuimde, de drie broertjes Bell piepten alsof ze vermoord werden... maar tenslotte leken ze op drie keurige, blote engeltjes. Zó schoon waren ze geschrobd en hun huid was roze van het boenen. Want Ma Bell had een paar stevige handen aan haar lijf, weet je! Pa Bell zat in een fauteuil rustig zijn krantje te lezen, toen de jongens de kamer binnenkwamen.

„Zo, bende! Zijn jullie daar weer? " begroette Pa Bell zijn veelbelovende, bij uitzondering, nu eens helemaal schone, spruiten.

„Jongen, jongen, wat zien jullie er schoon uit! " zei Pa bewonderend en hij voegde er aan toe: „Net als jullie Pa vroeger, precies een plaatje."

„Voor hoe lang was u dan netjes Pa? " vroeg Bobbie. Maar Pa Bell bleef het antwoord schuldig en zei, dat hij hoognodig iets van boven moest halen voor de krant.

Zaterdagsavonds at de familie Bell altijd ,gemakkelijk', zoals Ma Bell 't uitdrukte. Geen uitgebreide kokerij, maar zoals vandaag bijvoorbeeld, heel eenvoudig lekkere broodjes met knakworst, een kop koffie of een glas melk, naar keuze, erbij.

„Zeg Mien," zei Pa Bell een wat petieterig knakworstje omhoog houdend, „zijn die knakworstjes vandaag niet erg klein uitgevallen? "

„Ja," zei Ma Bell gevat, „de slager zei, dat hij geen papier meer had om die knakworstjes in te pakken en toen zei ik: Hindert niet slager, rol ze maar in mijn buskaartje. Maar pas wel op, dat ze niet door het gaatje vallen, dat de buschauffeur erin heeft geknipt... Oh Bobbie, wat doe je nou weer? Akelig joch... daar zit je warempel weer je brood in de melk te soppen. Hoe vaak heb ik je nou al niet gezegd, dat je netjes moet eten! Denk eraan, jongeman, ik heb een brief van St. Nicolaas gekregen, speciaal voor jou bestemd, en..."

,,Ha, een brief van St. Nicolaas! " riep Bobbie geestdriftig, zij het met een volle mond. Maar allerminst onder de indruk van dit geweldig gebeuren, vroeg hij: „Mam, mag ik de postzegel hebben? Hè toe, Mam, héél alstublieft! "

Dan viel Ma Bells oog op Bobbie's handen. Het joch, dat een uur geleden geschrobd was, had alweer kans gezien, die flink vuil te maken.

„Viespeuk! Ga onmiddellijk je handen wassen! En gauw! " Bobbie zag wel, dat 't menens was en verdween als de gesmeerde bliksem naar de badkamer. Even later, veel te gauw natuurlijk, was hij alweer terug in de kamer.

„Zijn je handen nu schoon, Bob? " vroeg Ma Bell streng. „Helemaal nog niet. Mam, maar," zo voegde hij er geruststellend aan toe: „Ze hebben nou tenminste allebei dezelfde kleur! "

Bobbie Bell had 't wèl gedaan op die zaterdagavond. „Zeg, jongmens," zei Ma Bell opeens, „kom jij hier eens eventjes bij me staan en kijk me aan! " „Tisser, Mam? " vroeg Bobbie belangstellend. „Luister eens even goed, vrindje. Er lagen vanmorgen op de keukentafel twee koekjes voor je naar school ging. Toen ik later ging kijken lag er nog maar ééntje. Kan jij me misschien vertellen, Bobbie, waarom er nog maar ééntje lag? "

„Mam," zei Bobbie toen, zonder blikken of blozen, „dan moet 't vanmorgen nog zó donker zijn geweest in de keuken, dat ik dat andere koekje niet heb gezien! "

Niemand kon beweren, dat Bobbie geen goud-eerlijk jongetje was... en Pa Bell moest opeens heel hard zijn neus snuiten... En daarna ging Ma Bell zich omkleden om naar het verjaardagspartijtje te gaan. Twintig minuten later kwam ze beneden om zich door man en kroost te laten bewonderen in een gloednieuwe japon.

„Nou, en wat zeggen jullie er wel van? Hoe zie ik eruit? " Bobbie, die voelde, dat hij zo het een en ander had goed te maken, wilde iets bijzonder liefs zeggen. En dat liet hij dan ook meteen blijken ook: „Mam, u ziet eruit als een sprookjesprinses! " En geen halve seconde later voegde hij eraan toe: „...een ouwe prinses! "

„Dank je wel, lieve jongen," zei Ma Bell. een tikje geraakt, „je kunt altijd zo gezellig uit de hoek komen, hè! "

Maar Pa, Piet en Dick Bell verzekerden Ma er om 't hardst van, dat ze er bijzonder mooi en beslist snoezig uitzag! Met de nodige goede raadgevingen en vermaningen om de avond vooral rustig, kalm en bedaard door te brengen en de klaargezette koekjes, chocolade en limonade niet achter elkaar op te peuzelen, vertrokken Pa en Ma Bell met de mededeling, dat ze uiterlijk om half elf weer thuis zouden komen. Ze rekenden erop, zeiden ze, dat de jongens beslist niet later dan negen uur naar bed zouden gaan. Omdat het zaterdagavond was!

In 't begin ging alles prachtig. Ze deden verschillende spelletjes, keken naar de televisie en Piet en Dick probeerden een moeilijke kruiswoordpuzzel in de ,Morgenpost' op te lossen. En naast die kruiswoordpuzzel stond een grote advertentie van ,Fleurop'.

Het was nu mogelijk, zo vertelde die advertentie geestdriftig, om per telefoon bloemen te laten bezorgen bij vrienden en kennissen in heel Europa. Je had alleen maar een bloemenwinkel op te bellen en dan kwam de zaak schitterend in orde.

„Weet je wat? " riep Piet, „laten we tante Cato een bos bloemen sturen! Ze is altijd aardig voor ons en ze geeft ons allemaal een cadeautje als we jarig zijn." „Doen we," zei Dick, „durf jij op te bellen, Piet? " „Wat is daar nou aan te durven? ", vroeg dit jongmens stomverbaasd.

Er stond een heel rijtje Rotterdamse bloemenmagazijnen in de advertentie, die allemaal bij de .Fleurop' waren aangesloten. Piet pikte er, op goed geluk, eentje uit. Meteen belde hij dat bloemenmagazijn op.

„Mag 't iets van tien gulden zijn? " vroeg een stem aan de andere kant van de draad.

„Is dat een mooie bos bloemen?" vroeg Piet met zware stem.

„O ja, meneer, we maken er altijd iets bijzonders van. Waar moeten die bloemen worden bezorgd? Maar, denkt u er wel aan, het kan niet eerder dan maandagmorgen..."

„Dat is best," zei Piet en hij gaf het adres van tante Cato op, dat hij uit zijn blote hoofd wist. „Enne... zet u maar op een kaartje: „ Van Piet, Dick en Bob Bell"

„Komt keurig in orde, meneer. Dank u wel voor de bestelling."

„Zie je nou wel, dat er niks aan is? ", zei Piet trots. „Laten we eens kijken, of er niet meer in de krant staat, waar we iets leuks mee kunnen doen."

Ze keken in de advertentiekolommen en vonden een advertentie van een postorderverzendbedrijf, dat allerlei mooie dingen aanbood. En je kon dag en nacht bestellen, ook zaterdags en zondags, want dan werd de bestelling automatisch opgenomen op een bandopname-apparaat.

„Dat is geheid," vond Dick.

„Laten we 't proberen, dat kan nooit kwaad," zei Piet. „Wie zullen we wat geven? "

„Aan Mam! " stelde Bobbie voor.

„Dat is helemaal geen gek idee," vond Piet, „laten we eens kijken wat er allemaal in die advertentie staat."

Nou en dat was me nogal het een en ander! Van stofzuigers, kleuren-televisie tot koekepannen toe. En allemaal blijkbaar voor niets! Want je moest alleen maar even opbellen en dan kwam alles vanzelf helemaal in orde, zei de meneer in de advertentie. Alleen moest je wèl het bestelnummer van hetgeen je wilde opgeven en je naam en adres. U belt... wij doen de rest! 't Stond er écht allemaal precies zo in.

„Kijk es, een naaidoos," riep Dick, „dat is prachtig voor Mam! Dat ouwe ding, dat ze nou gebruikt, viel de vorige week helemaal in puin op de vloer. Ik heb allemaal klosjes garen, naaizijde, en spelden en weet ik veel bij elkaar moeten zoeken."

„Oké," zei Piet, „dan zal ik wel effies bellen..."

Hij draaide het telefoonnummer, dat in de advertentie was afgedrukt en hoorde een blikkerige stem zeggen: „Er is op het ogenblik niemand hier om uw bestelling op te nemen. Uw order wordt door een bandopname-apparaat genoteerd. Spreekt u alstublieft duidelijk en vergeet niet uw naam en adres nauwkeurig op te geven."

Nou, dat kon gebeuren, dacht Pietje Bell.

„Ik heet Pietje Bell," brulde hij in de mikrofoon, „en ik woon..."

Dick en Bobbie zaten met ontzag te luisteren naar hun dappere grote broer. Die durfde maar eventjes!

„En 't moet een móóie naaidoos zijn! ", schreeuwde Piet er nog even gauw achteraan.

Toen zijn ze alle drie braaf naar bed gegaan. Dat was een wèlbestede avond, vonden de broertjes Bell. En ze hadden weer een paar mensen gelukkig gemaakt en opgevrolijkt. Dat had Pa Bell ze toch altijd zo netjes geleerd! Toen Pa en Ma Bell thuis kwamen en nog even gauw naar de jongens gingen kijken, sliepen ze alle drie als rozen.

,,'t Is tóch een fijn stel knulletjes! ", zei Ma Bell vertederd.

Maandagmorgen belde tante Cato op om die allerliefste Piet, Dick en Bobbie hartelijk te bedanken voor die prachtige bloemen! Wat vond tante Cato dat aardig! Dat had ze nóóit gedacht en natuurlijk allemaal zelf van hun zakgeld betaald... „Mien, je mag wel trots op je jongens zijn, hoor meid! "

„Ik snap er geen sikkepit van," zei Ma Bell, maar tante Cato ratelde maar opgewonden door: „En Mien, geef ze alle drie een hele dikke pakkerd van me als ze uit school komen. Daaaaag! " En weg was tante Cato.

Drie dagen later kwam de rekening voor de bloemen. En op diezelfde dag arriveerde ook het prachtige naaidoosje voor Ma Bell. Een pracht! Maar waar kwam dat ding vandaan? Op de rekening stond alleen maar,ingevolge uw telefonische bestelling'. De drie broertjes Bell moesten bij Pa Bell op parade komen. En toen kwam de aap al heel gauw uit de mouw.

„We wisten écht niet, dat 't geld zou kosten," zei Piet. „Er stond in die advertentie: „U belt en wij bezorgen! " Nou en dat vonden we reuze aardig van die meneren! "

„Jullie spaarpotten.op tafel en gauw! ", commandeerde Pa Bell nijdig.

De jongens kwamen schoorvoetend met hun ,schatkisten' aandragen... Piet telde op de kop af 37 centen. Dick, die rijkaard, kwam tot één gulden en twaalf centen en Bobbie poerde, met hevige inspanning, een dubbeltje en drie centen uitzijn broodmagere spaarvarkentje. En toen schreef Pa Bell maar gauw een girobiljetje uit. 't Zou 't laatste wel niet zijn, dat zijn drie zonen uit zijn zak zouden kloppen. En als je 't goed bekeek, had Ma Bell die naaidoos toch wel héél hard nodig...

HOOFDSTUK V

Er gebeuren vreemde dingen...!

Soms zijn ouders werkelijk niet zo bijster gesteld op vriendjes met wie hun kinderen omgang hebben. Niet al Ie vriendjes zijn even best. Jongens onder elkaar letten daar niet op. En jongens, wiens vader een hele grote zaak bezit, kunnen heel goed omgaan met een joch, wiens vader de tramrails uitpeu-tert. Daar is ook helemaal niets tegen, maar... 't wordt heel iets anders wanneer zo'n vriendje 't niet al te nauw neemt met ,mijn en dijn'. Zo'n vriendje was bijvoorbeeld een zekere Gerrit Zweep.

Die Gerrit was, op zichzelf genomen, helemaal niet zo'n kwade pier, of een slechte kameraad. Neen, hij was alleen maar erg slecht opgevoed. In dat opzicht hoorde hij echt niet in het huis van de familie Bell. Ma had dat al meermalen tegen Piet en Dick gezegd. Maar ja... hoe gaat dat met jongens vaak. Gerrit werd juist zo'n beetje als ,boezemvriend' beschouwd. Gerrit woonde in een armzalig krottenbuurtje, dat je, helaas, zelfs nog in een uiterst moderne stad als Rotterdam ook nog kunt aantreffen. Gerrits vader, die door zijn vrienden en kennissen, heel fijngevoelig, ,Manke Jaap' werd genoemd, stond niet best bekend.

Wegens kleine diefstallen had hij al meermalen kennis gemaakt met de politie. Vroeger was hij een oppassend werkman geweest. Maar sinds hij een ongeluk had gehad op de fabriek, waarbij zijn rechterbeen gedeeltelijk verminkt was, liep het allemaal mis met Manke Jaap. Hij legde zich toe op kruimeldiefstalletjes en zo was het eigenlijk steeds meer bergafwaarts gegaan. Sinds dat ongeluk liep hij mank en leefde hij zo'n beetje van zijn Invaliditeits-steun. Je kon Manke Jaap echter altijd aantreffen in allerlei kleine kroegjes en dan meestal in gezelschap van .verdachte' lieden. Bij voorkeur noemde Manke Jaap zich ,los werkman'. Daarmee bedoelde hij dan waarschijnlijk, dat hij alles graag meepakte wat maar ,los' en niet spijkervast zat. Echt een grote inbraak of diefstal had Manke Jaap weliswaar nooit gepleegd. Maar het één is net zo erg als 't ander.

De twaalfjarige Gerrit had zijn vader en moeder meer dan eens verteld over zijn nieuwe vriendjes Piet en Dick Bell, die in zo'n mooi huis woonden. Eerst had zijn vader daar niet veel aandacht aan besteed, maar toen Gerrit later nog eens vertelde, hoeveel mooie dingen daar allemaal in het huis van de familie Bell bij elkaar stonden, begon er in 't kronkelige brein van Manke Jaap iets te bewegen...

Voorzichtig begon hij Gerrit uit te horen hoe dat huis er dan wel van binnen uitzag en hoe de kamers allemaal gelegen waren en zo meer. Gerrit kon die vragen natuurlijk allemaal prompt beantwoorden, hoewel hij allerminst begreep waarom zijn vader daarvoor zo'n belangstelling had. Manke Jaap kon zich intussen een goed beeld van het huis maken. En daar had hij iets heel bijzonders, zij het dan ook niet veel goeds, mee voor!

Op een avond ontmoette Manke Jaap een andere man in een klein cafeetje. Die vent luisterde naar de naam Doris Drummel. Tenminste als-ie er zin in had en dat was maar zelden het geval. Doris Drummel behoorde tot dat slag lieden, dat het politiebureau van binnen net zo goed kennen als hun eigen huiskamer en Doris had al heel vaak oog-in-oog gestaan met de Officier van Justitie. Bovendien kende hij alle rechercheurs van de Rotterdamse politie alsof 't zijn bloed-eigen broers waren. Manke Jaap zat met Doris Drummel een biertje te drinken.

„Nog wat nieuws? ", vroeg Doris Drummel achteloos.

„Nou, niet zo bar veel," zei Manke Jaap, „maar eh, ik heb misschien toch nog een aardig karweitje op 't oog."

„Gevaarlijk werk? ", wilde Doris Drummel weten.

„Niks gevaarlijks bij, als 't tenminste goed wordt aangepakt. Een zacht eitje, als je 't mij vraagt." „Iets voor overdag of 's avonds? "

„Nee, 't beste is 't 's nachts effies op te knappen. Voor zover ik 't kan bekijken. Doe je mee? " „Dat leit er maar helemaal an! " „Hoe bedoel je? "

„Net wat ik zeg: als ik 't karwei moet opknappen en jij alleen maar op de uitkijk staat, doe ik 't niet sam-sam! " „Wat wou je dan? "

„Nou, vertel me dan eerst maar es effies, wat je op je geweten heb, dan kan ik je meer zeggen." Manke Jaap lachte schamper.

„Goocheme doerak...! Wat zou je lekker lachen als ik je dat adressie gaf, wat? Nee, nee, Dorussie, zo krankjorum is Jaap nog nèt effies niet. Mijn poot mag dan naar de bliksem zijn, maar 't koppie werkt nog wat best, hoor! "

„Je kan me vertrouwen, dat weet je toch drommels goed! ", probeerde Dorus nog een keer.

„Tuurlijk, Dorussie. Jij denkt krèk als ikzelf: doe je naaste 't zelfde als je naaste jou zou doen als-ie maar slim genoeg was. Nee, dat zit allemaal wel snor hoor! " „Ik begrijp niet waar je op af wil," zei Dorus onverschillig. Met één teug dronk Manke Jaap zijn glas bier leeg en zei: „Moet je es effies goed naar me luisteren, maat. De hele zaak is kinderlijk van eenvoud. Het is een groot huis, nette mensen en plenty blinkende dingetjes, waar de opkoper geen moeite mee zal hebben. Gewoonweg een zelfbedieningszaak! Zo stom simpel..."

„Enne, waar is die goudmijn dan wel? " „Ho, ho, nou effe... niet zo haastig! Het is beter, dat we dat kaantje met zijn tweeën opknappen. Alles wat jij te doen hebt, is de glimmende knopen op een afstandje te houwe. Nou, is dat nou niet jofel van me? "

„En wat wou je me daarvoor dan uitdelen? "

„Laten we zeggen, een derde van de buit."

„Een derde... laat me nou niet lache. Manke, ik heb een scheurtje in mijn lip. Jongen, begrijp nou goed, als ze mij te grazen krijgen, met een strafblad van een paar meter lang, dan draai ik voor een jaar of drie tegelijk de petoet in! Kom nou, maak 't een beetje met me! "

„Ik maak 't al met je: een derde van de buit, anders gaat 't niet door. Even goeie vrienden."

„Jaap, wees nou effies redelijk, jongen. Ik kan toch geen douw van vijf jaren riskeren voor zo'n pruts-karweitje? De helft of niks! "

„Oké, dan maar weer. Ik ben natuurlijk weer veuls te goed. Maar omdat jij 't bent. Afgesproken dan. Ik doe 't werk, jij kijkt uit en we delen half-om-half! "

„Waar zien we mekaar? "

„Vannacht om 1 uur, voor 't stadhuis op de Coolsingel.

„Vergeet je handschoenen niet, Manke, met vingerafdrukken weten ze tegenwoordig best raad."

„Komt in de bus en laten we nou maar een biertje pakken op de goeie afloop..."

Pa Bell zat nog even met de jongens na te bomen over hetgeen ze op school hadden beleefd. 't Was eigenlijk allemaal begonnen met Dick, die een mooi dierenplatenboek op school cadeau had gekregen omdat hij zo'n goed antwoord had gegeven.

„Wat vroeg juf dan? " wilde Pa Bell weten.

„Hoeveel poten heeft een krokodil? "

„En wat heb jij toen gezegd, Dick? "

„Vijf! "

„Maar jochie, dat is toch helemaal fout. Een krokodil heeft vier poten! "

„Ja, dat kan wel, maar ik was er toch lekker 't dichtste bij.

En nou heb ik fijn dat boek! " zei Dick voldaan.

„Mij heeft de meester ook zoiets geks gevraagd," mengde Piet zich in 't gesprek. „Hij vroeg: hoeveel is de helft van een tiende? " „Ik heb gezegd, dat weet ik niet, maar véél kan 't in elk geval niet wezen! En toen hebben we 's middags nog een les over Rusland gehad. Daar was heel vroeger een meneer de baas en die heette de Czaar. Zijn vrouw werd de Czarina genoemd. Nou, riep ik toen, dan waren de kinderen zeker de Czardientjes! Nou en toen moest ik natuurlijk weer eens in de hoek staan! "

„Ik ook! Ik heb ook in de hoek gestaan! " zei Dick, kennelijk met grote voldoening.

„Daar zou ik maar helemaal niet zo trots op zijn! " probeerde Pa Bell te corrigeren; „Wat heb jij dan gedaan? "

„Nou, helemaal niks! De juffrouw vroeg: Als je zeven appels hebt en ik vraag je er twee van, hoeveel appels heb je dan nog over? Zeven, zei ik, en toen vond juffie me dom. Ik ben helemaal niet dom, zei ik, want ik geef je toch lekker niks! En ik moest de hoek in. Dat is alles! " besloot Dick met een diepe zucht. Je ziet wel: jongetjes van zeven jaar hebben al even goed hun problemen!

Ma Bell kwam de kamer binnen. Ze had net Bobbie onder de dekens gestopt.

„Weet je wat dat knulletje vanmiddag heeft uitgehaald? " zei ze nog glunderend van de napret.

,,'t Zal wel niet veel fraais zijn," opperde Pa Bell.

„Nee, maar 't was toch ontzaglijk lief van hem! Je moet weten, dat ik vanmiddag even een uurtje op de bank in de kamer heb gerust. De gordijnen had ik dicht gedaan om eens eventjes helemaal tot rust te komen. Enfin, ik lig net even lekker weg te dommelen en ik toen voel ik opeens een vingertje op mijn gezicht. Oh, denk ik, dat is Bobby, die een beetje met me wil vrijen. Ik doe maar net alsof ik slaap anders wordt 't weer stoeien. Ik liet hem dus maar begaan, hoewel ik 't wel een beetje vies vond, dat hij steeds met zijn natte vingertje aan mijn gezicht zat. Ik ben toen écht ingeslapen... Met een schok werd ik pas om bij vieren wakker. Goeie grutten denk ik nog, de jongens komen zo uit school. Ik moet het eten nog klaar maken... Ik ren dus naar de badkamer om me even op te knappen. Ik kijk in de spiegel en wat zie ik...? Mijn hele snuit van boven tot beneden volgeplakt met postzegels van 15 ct. Ik heb ze er heel voorzichtig van afgeweekt, zodat je ze nog kunt gebruiken, Piet! " Pa Bell kletste zich op de dijen van het lachen. Het bleek wel, dat ook onze kleine Bobbie het waarachtige, échte ,Bellen'-bloed in de aderen had vloeien! „Zo jongens, en nu fluks naar je mand! " „Nacht Pa, nacht Ma," een paar stevige pakkerds en de broertjes Bell togen naar boven. Richting: Dromenland!

„Ziezo," zei Ma Bell even later. „Dat stel ligt tenminste weer. Piet, Piet, wat zijn die jongens toch druk. Soms loopt mijn hoofd gewoonweg om! "

„Nou ja," zei Pa Bell lachend, „wat kan je anders van zulke snuiters verwachten? "

„Ja, 't is eigenlijk helemaal geen wonder met zó'n vader! " zei Ma Bell peinzend.

„Och," zei Pa Bell, „voor zover ik 't althans kan nagaan, ben ik nog niet eens zo'n heel erg slechte Pa! "

„Dat mag dan wel waar zijn, maar als jongen was je toch wél een pracht-exemplaar! En die zoons van jou zijn geen haartje beter. Maar 't zijn toch alle drie fijne knulletjes! "

„Dat is de hoofdzaak. Zeg, Mien, nu moet ik nog even een paar geldzaken regelen. Morgen moet ik de notaris f. 3.000,--brengen. Ik zal ze hier in mijn schrijfbureau-la leggen."

„Ik had dat geld maar liever rustig op de bank gelaten en het morgenochtend opgehaald voordat je naar de notaris gaat." „Dat was inderdaad beter geweest, maar daar heb ik morgenochtend onmogelijk tijd voor."

„Goed Piet, noeste werker, dat je bent, ik zal intussen nog een kop thee voor je inschenken."

Tot elf uur bleef Pa aan het rekenen. Toen sloot hij de lade van zijn schrijfbureau. Nog eventjes vluchtig de krant doorkijken en dan naar bed. Half één in de nacht sloeg de kerktoren. Het miezemotte-regende. Het licht van de straatlantaarns weerkaatste op de kletsnatte straten. De huizen stonden zo'n beetje te grienen in de viezige druilregen. De straten waren uitgestorven en slechts een late voorbijganger haastte zich naar huis.

Dorus Drummel, die in een kosthuis in de binnenstad woonde, haalde het gordijn van zijn raam omhoog en tuurde naar buiten.

„Buitengewoon," zei hij tevreden in zichzelf, ,,'t kón gewoon niet beter. Mooi zo, hier is mijn tas met gereedschap, mijn handschoenen, alles compleet. Ik ben wél benieuwd waar dat karweitje van Manke Jaap ergens is. Toch eens kijken, of hij die Manke Jaap geen poets kon bakken! Ha!f-om-half is toch eigenlijk een beetje te weinig! Alles en alles lijkt me een hele hoop beter bijvoorbeeld! Zo, de klok heeft geslagen, ik moet aan 't werk."

Dorus Drummel deed het licht uit en daalde geruisloos de trap af. Buiten gekomen zette hij zijn kraag hoog op, nam de tas onder de arm en stopte de handen in de zakken. Hij liep zo dicht mogelijk langs de huizenkant, in de richting van de Cool-singel, waar Manke Jaap, volgens afspraak, op hem zou wachten. Nog even de hoek om en ja, daar stond Manke Jaap te huiveren in de druilregen. Een korte groet en dan liepen de mannen zwijgend samen op in de richting van het huis van de familie Bell. Het huis was helemaal donker. Zelfs geen klein lampje in de gang. De ramen van de eerste verdieping waren niet zo bar hoog. Daar zouden ze gemakkelijk genoeg door binnen kunnen komen. Tenminste als die ramen aan de binnenkant niet gesloten waren.

„Ideaal karweitje," dacht Dorus Drummel.

Beide mannen liepen een paar maal heen en weer en telkens als ze het huis passeerden, namen ze de toestand terdege op. Dan liepen ze weer door om bij de hoek van de eerstvolgende straat weer terug te keren. Een nieuwe plensbui daalde neer. Als er iemand op straat zou lopen, dan zou hij zeker wel direct een schuilplaats zoeken.

„Nou... vlug! " siste Dorus Drummei.

Hij ging met zijn rug tegen het huis staan, precies onder een der ramen. Hij tilde Manke Jaap op, die nog net niet zó mank was, of hij kon nog wel een beetje klauteren... Ze boften geweldig die twee kerels. Het raam bleek niet op slot te zijn en met een schroevedraaier eronder, kon Jaap het gemakkelijk omhoog schuiven. Manke Jaap gleed als een gepolitoerde aal in een emmer slaolie naar binnen. Hij liet het raam natuurlijk open staan. Het eerste wat een inbreker doet is zich van een zo gunstig mogelijke vluchtweg verzekeren. Dan sloop Manke Jaap oervoorzichtig de kamer in. Spoedig had hij een kast geopend en begon hij voorzichtig het tafelzilver, dat in een la lag, in een zak te pakken. Vervolgens sloop hij naar de salon en kaapte de zware zilveren kandelaars van de schoorsteen. En overal pakte hij iets dat van zijn gading was. Dat was bij elkaar nogal het een en ander... Toen sloop hij als een kat de trap op. Boven snurkte iemand bijzonder stevig. Op de tenen sloop Manke Jaap verder en kwam in een zijkamertje, waar hij een stapel linnengoed op de tafel vond. En alles ging maar in de zak! De buit viel best mee vannacht. Manke Jaap werd zo geestdriftig bij het zien van al die fraaie spullen, dat hij maar bleef graaien totdat die zak berstens vol was. Maar toch was Manke Jaap nog niet helemaal tevreden. Ergens moest de bewoner toch zijn geld bewaren... Manke Jaap bleef zoeken en speuren. Maar de zak was ontzettend zwaar geworden en een langer verblijf in het huis zou gevaarlijk kunnen worden. Dan maar géén geld...

Manke Jaap sloop terug naar de voorkamer, naar het open raam, Oervoorzichtig keek hij naar buiten. Dorus Drummel was verdwenen...

Manke Jaap keek links en rechts. Geen spoor van zijn maat meer te ontdekken. Toen liet Manke Jaap de zak langzaam zakken en klom daarop zelf uit het raam. Hij moest zich een flink eind laten zakken en had nogal wat moeite om met zijn manke been de begane grond te bereiken. Hij mompelde een verwensing aan het adres van Dorus Drummel, die hem zo smerig in de steek had gelaten.

Of... misschien had Dorus onraad geroken en daarom de plaat gepoetst. In elk geval een laffe streek. Maar Manke Jaap was daar niet rouwig om. Hij had nu tenminste de hele buit voor zichzelf! Als Dorus Drummel hem tenminste niet bij de politie verlinkte... Nee, bedacht Manke Jaap dan, Dorus mocht dan wel een inbreker en een dief zijn, maar dieven verraden elkaar niet. Dat schrijft eenvoudig de ,beroepseer' voor!

Manke Jaap keek voorzichtig om zich heen. De straat was stil en verlaten. Binnen tien minuten had hij zijn woning alweer bereikt. Geen mens tegengekomen, dus ook geen getuigen. Dat was allemaal prachtig gegaan. Manke Jaap daalde voorzichtig in zijn kelder af en verstopte de zak met gestolen voorwerpen zorgvuldig...

HOOFDSTUK VI

Dat de oplossing van het raadsel brengt...

Dat was me de volgende morgen een opschudding in huize Bell! Ma Bell, die 't eerst van allen 's morgens beneden was, ontdekte vuile voetstappen op haar tapijten. Ze volgde die voetstappen en stelde vast, dat het raam in de voorkamer open stond. In dit vertrek waren alle voorwerpen van de tafeltjes en de schoorsteenmantel schoon verdwenen! Onmiddellijk sloeg ze alarm...

„Piet... Piet... jongens, kom eens gauw beneden. Er is ingebroken! "

Pa in zijn overhemd, de jongens in hun pyjama's, renden, holderdebolder de trap af.

„Goeie genade! " riep Pa Bell uit, toen hij met één enkele blik de toestand overzag. Meteen liep hij naar zijn schrijfbureau. Alle laden waren opengebroken. Papieren en aantekeningen lagen over de vloer verspreid. Het kleine kistje, waarin hij de vorige avond het geld had opgeborgen, was geheel en al versplinterd en... leeg! Stom van schrik keek Pa Bell naar de verwoesting...

„Piet," vroeg Ma Bell verschrikt, „... is het geld ook weg? "

„Gestolen, tot op de laatste cent! " antwoordde Pa Bell op verslagen toon. „En 't ergste is nog, dat contant geld niet onder onze verzekering valt! "

„Drieduizend gulden weg! Maar we zijn toch verzekerd, Piet? "

„Tegen brand en inbraak ja. Maar niet tegen diefstal van het contante geld dat we in huis hebben."

Piet, Dick en Bobbie liepen opgewonden door het huis.

„Oh Mammie, dat mooie, gouden klokje van uw tafeltje is ook weg! " „En de zilveren portretlijstjes! "

Pa Bell liep naar de telefoon en stelde de politie in kennis van het gebeurde. Het duurde niet lang, of daar kwam de politie aanzetten met gillende sirenes en blauwe zwaailampen. Allemaal verschrikkelijk indrukwekkend. Binnen enkele ogenblikken barstte 't in de kamer van politiemensen in uniform en in burger. Er werd gefotografeerd, er werd naar vingerafdrukken gezocht, voetstappen opgemeten. En als maar vragen, vragen en nog meer vragen... Totdat ze er allemaal doodmoe van waren. Ja, de politie kon ook niet veel meer doen dan een uitvoerig proces-verbaal opmaken. Er werden vellen papier volgeschreven en rapporten opgemaakt bij 't leven.

„Laat ze maar liever die dieven gaan zoeken! " zei de praktisch aangelegde Pietje Bell, die maar tabak kreeg van al dat gevraag en geschrijf. Maar ja, dat was natuurlijk wel andere kaas.

Een politie-inspekteur beloofde bij het vertrek van de heren (en dat duurde zo'n kleine twee uren! ), met een ernstig gezicht, dat de politie haar best zou doen. En dat was dan 't laatste dat Pa en Ma Bell van de politie hoorden!

Het is natuurlijk heel wat eenvoudiger om een jongetje op de fiets zonder licht aan te houden dan een echte, slimme en gevaarlijke dief op te sporen, 's Avonds had het dagblad ,De Morgenpost' een lang en uitvoerig bericht over de brutale inbraak en diefstal opgenomen.

En dat bericht las ook Manke Jaap. Hij spelde de krant heel nauwkeurig en stelde vast, dat 't allemaal precies was beschreven, zoals 't ook was gebeurd.

Totdat hij aan een gedeelte kwam, dat als volgt luidde: ...behalve de genoemde sieraden en huishoudelijke artikelen, is er ook nog een bedrag van 3000 gulden ontvreemd uit een schrijfbureau, dat vakkundig geforceerd werd...

En toen sloeg Manke Jaap met zijn vuist op tafel...

„Dat is een vuile leugen! " kreet hij.

En opeens drong 't allemaal tot hem door, dat, wanneer dit bericht inderdaad juist zou zijn, niemand anders dan Dorus Drummel de dief van die drieduizend gulden zou kunnen zijn!

„Drieduizend pietermannen naar de bliksem! " jammerde Manke Jaap. „En ik maar in dat huis zoeken en wat prullaria in mijn zakkie stoppen... En die smerige gennef klimt stiekem achter me naar binnen en valt meteen met zijn neus in de boter. Geen wonder, dat ie niet om zijn portie van de buit is komen opdagen! Drieduizend kostelijke guldens, die ik hem op een presenteerblaadje in handen heb gespeeld. Maar ik zal dat manneke wel eens effies gaafi opsporen! Die zal ik z'n vet geven! "

Meteen begaf Manke Jaap zich op weg naar een klein, onguur, cafeetje. Hij wist haast zeker, dat hij daar zijn ontrouwe maat zou kunnen vinden... En jawel hoor. Daar zat Dorus Drummel, prinsheerlijk, aan een tafeltje met nog een paar ongure kerels. Manke Jaap ging aan een ander tafeltje zitten en wenkte Dorus, dat ie bij hem moest komen. Dorus zei iets tegen de andere mannen en kwam dan naar Manke Jaap toe.

„Zo, Manke, hoe is 't jongen? Lang niet gezien, hè? Wat doe jij tegenwoordig voor de kost, ouwe? "

„Hou jij je nou maar niet van de domme, Drummel, want je weet natuurlijk drommels goed, waarvoor ik hier kom! "

„Weet ik dat zo goed? Vent, je zit er goed naast hoor. Ik heb je al in een jaar niet gezien. Ik dacht onderlaatst al, waar zou die Manke toch uithangen? "

„Nou moet je eens effies héél goed naar me luisteren, Drummel," zei Manke Jaap op gedempte toon, schuin loerend naar de andere mannen, die met onverholen aandacht zaten te kijken.

„Ik waarschouw je Drummel, dat je me d'r niet bijlapt voor die gestolen spijkers, want je weet net zo goed als ik, dat ik er geen cent van in mijn zak heb."

„Manke, ouwe rare watersjinees, waar hèb je 't nou toch allemaal over? Je zit te raaskallen over gestolen spijkers, mankeert er wat in je bovenkamer of heb je alleen maar de griep onder je leden? Kom effies gezellig bij ons zitten en pik een biertje mee. Vooruit, ik geef een rondje! "

„Ja, jij geeft maar rondjes, hoor. Ik verwonder me helemaal en over niks meer. Maar mij trakteer je niet, Dorussie! Vanavond nou es uitgerekend, niet! Ik heb jou goed in de smiezen, jongetje. Ik wil jou wel eens trakteren, maar dan op mijn manier, zie je. Het is mijn gewoonte niet, maar als ik 't op mijn heupen krijg, dan lap ik je er goed bij! Knoop dat in die gekke kalfsoren van je."

„Of je hebt een paar glaassies teveel op, of 't gonst in je bovenkamer," zei Drummel, die toch wel een beetje zenuwachtig begon te worden.

't Was natuurlijk waar, Manke Jaap had nog nooit meegedaan aan een werkelijk gróte kraak. Die miste de ervaring, waarover andere misdadigers, beter bekend met het ,grote' werk, wèl beschikten. Geen echte inbreker zou er ooit aan denken om ,door te slaan' als hij in handen van de politie zou vallen. En daar had je maar rekening mee te houden. Die Manke Jaap zou wel eens kunnen gaan babbelen als hij in 't nauw werd gedreven. Dorus Drummel voelde 't wel: Manke Jaap moest in zijn humeur worden gehouden!

„Kijk eens hier, Drummel," zei Manke Jaap, „ik ben niet gek en ook helemaal niet dronken. En als jij soms van plan bent je maat op die manier te beduvelen, reken er dan op, dat je verdraaid gauw weer achter de tralies zit. En niet voor zo kort ook! "

„Kom, ga mee naar huis, daar praten we verder," stelde Dorus voor.

„Mij best," zei Manke Jaap.

Beide mannen verlieten 't kroegje en begaven zich naar het kosthuis van Dorus Drummel.

Op zijn kamer aangekomen draaide Drummel de deur achter zich onhoorbaar op slot. Dan haalde hij een vierkante fles en twee glazen voor den dag.

„Nee, merci, niet voor mij," weerde Manke Jaap af. „Ik geen borreltje vanavond. Ik blijf liever bij mijn volle verstand."

„Praat toch niet zo hard. De muren hebben hier oren," suste Drummel.

„Drummel," begon Manke Jaap meteen, „waarom heb je me zo vuil in de steek gelaten vannacht? "

„Nou ja, ik wil niet tegen je liegen. Jaap, maar dat hele zakie zat me van begin af aan, helemaal niet lekker. Toen ik dat huis zo eens bekeek, dacht ik, nou ja, d'r zullen wel nette mensen wonen en zo, maar rijke stinkerds, nee, dèt zag ik er beslist niet aan af. En wat een geluk voor je, jongen, dat je zo maar tegen die drieduizend piek bent opgelopen. Je hebt geboft, man, wat ik je brom! "

„Je liegt 't door je hele lelijke donder heen! " stoof Jaap woedend op. „Jij weet net zo goed als ik, dat ik geen cent van die drieduizend spijkers in mijn zak heb gestoken! Nee, vadertje, je hebt me smerig in de steek gelaten en bent er op eigen houtje op uit getrokken. Als ik gesnapt was, had jij me ijskoud laten bakken! En nou jij de grootste hap van de poet in handen hebt, zal je over de brug moeten komme en heel gauw ook. Samen uit, samen thuis, zó is dat nog altijd! "

Drummel haalde achteloos zijn schouders op en dronk zijn glaasje leeg.

„Je bent stapel mesjokke, Manke, stapel-krankjorum. Neem nou eens een goeie raad van je gabber an en praat d'r niet meer over. Je mag je hele buit zelf houwe. Ik zal mijn helft niet eens opeisen. Nou, zie je wel, dat ik een jofele gabber ben? Zo is Dorussie nou ook wel eens een keer! " „Oh juist, ik mot je zeker nog dankbaar wezen ook, hè? Wat een edelmoedig mens zit daar toch tegenover me! Eerst pikt ie drieduizend pietermannen in en zegt dan, dat ie niks van mijn armoedje behoeft te hebben. Dorus, je bent in en in edelmoedig. Maar nou lieg ik, dat ik barst! "

En toen werd Dorus Drummel, die een door en door gevaarlijke misdadiger was, pas écht nijdig... Er kwam een spottende grijns op zijn keiharde tronie en terwijl hij plotseling een revolver onder de neus van de volkomen overrompelde Manke Jaap duwde, siste hij:

„En nou heel gauw je rotte kiezen op elkaar houden, Manke, anders ga je d'r subiet an! "

Manke Jaap deinsde terug voor de dreigende revolverloop. Ruzie, misschien zelfs een knokpartij met de blote vuisten, dat had Manke Jaap wel verwacht. Maar een revolver... nee, dat zeker niet! Hij begreep, dat die Dorus Drummel een gevaarlijke kerel was, die desnoods voor geen moord in koelen bloede terug zou deinzen. Bevend keek Manke Jaap in de loop van de revolver.

„Begrepen? " vroeg Drummel, „nog één kik en je bent er geweest. Ik weet helemaal niks van jouw krankzinnige 3000 gulden verhaaltjes. Maak dat de kat wijs... en nou is 't voorgoed uit, maat, want anders..."

Met die keiharde vent viel geen land te bezeilen. Dat voelde Manke Jaap wel aan. Het spelletje was uit. Dorus Drummel was hem te glad af geweest. Manke Jaap moest andere middelen aanwenden om die dolle Dries tot rede te brengen. Hij vertrok zonder verder een woord te zeggen...

En wat deed de politie intussen? Die bekeurde ijverig automobilisten, die nét eventjes te hard reden, omdat ze nog op tijd bij een klant moesten zijn. En andere vol-ijverige politiemannen keken of de winkelier, die een volle winkel had, wel precies op tijd zijn winkel sloot. Of ze pakten een paar jochies in de kraag, die 't lef hadden op straat te voetballen. En toen werd er een moord in een achterbuurt gepleegd en twee dagen later werd er in een groot warenhuis voor meer dan honderdduizend gulden aan goederen ontvreemd... Zo raakte de inbraak bij de familie Bell hoe langer hoe meer op de achtergrond. Zeg maar liever... in 't vergeetboek!

Pa Bell ging nog wel enkele keren naar het politiebureau. Maar de politie had er een handje van om af te schuiven.

„Is er dan niemand, die u van die diefstal verdenkt? "

Jawel, dat was maar gemakkelijk! De misdaden, die je op de televisie ziet oplossen, worden altijd uitgeplozen door bijzonder knappe politiemensen. Maar vergeet niet, dat de wérkelijk knappe man de vent is, die zo'n televisiespel in elkaar zet. In de dagelijkse praktijk zie je niet zo echt veel ,speurwerk' bij de politie. Men moet 't meestal van aanbrengers en verraders hebben.

Op die vraag, of Pa Bell iemand verdacht, moest hij de schouders ophalen en antwoorden: „Absoluut geen mens, voor zover ik weet."

„Dan vrees ik, dat wij weinig voor u kunnen doen, meneer Bell."

„Maar kan er dan helemaal niets op-touw worden gezet om die kerels op te sporen? " vroeg Pa Bell dan weer. En hij voegde er een beetje verwijtend aan toe: „Het is toch te gek, dat een vreemde kerel je huis binnendringt, de boel leeghaalt en dan verder ongestraft zijn gang kan gaan? "

„We zullen ons best doen, meneer Bell, maar zolang u niemand verdenkt en ons geen verdere gegevens kunt verstrekken, kunnen wij ook niet veel beginnen."

Nou en daar kon Pa Bell 't dan weer een tijdje mee doen... Zo verliepen enkele weken. Ondanks de bezwaren, van Pa en Ma Bell, gingen Piet en Dick maar steeds door die Gerrit Zweep, het zoontje van Manke Jaap, in huis te halen. Soms speelden ze op straat met hem en dan wist Gerrit hun allerlei nieuwe dingen te leren. Gerrit wist precies, waar je voor een dubbeltje de meeste drop kreeg, waar ze de dikste ijswafels konden kopen en hoe je door een harde klap op een bepaalde automaat te geven, soms dubbeltjes en kwartjes in het geldbakje kon laten vallen en meer van dat fraais. Op een zaterdagmiddag waren de broertjes Bell en Gerrit weer eens op avonturen uitgetrokken.

Nadat Piet en Dick een tijdje op straat hadden gespeeld, zei Gerrit: „Laten we naar mijn huis gaan! "

„Wat doen dan? "|

„Nou ja, spelen natuurlijk! "

En zo trokken ze naar het armzalige huisje, waar Gerrit Zweep woonde. Er bleek niemand thuis te zijn.

„Me moeder is zeker boodschappen doen," opperde Gerrit.

„Waar is je vader dan? "

„Oh, die is nooit thuis..."

„Kan ie nou niet thuiskomen? "

„Nee, me moeder heeft de deur op slot gedraaid."

„Wat is dat voor een deur daar? " wilde Dick weten.

„Dat is de keldertrap. Hé, weet je wat... laten we in de kelder gaan spelen."

„Ja, lollig," zei Piet opgewekt, „we maken een fort en dan spelen we oorloggie! "

„Verdraaid, die kelderdeur is ook op slot," zei Dick, die tevergeefs probeerde de deur open te krijgen.

„Ja, dat is ie altijd, maar dat betekent niks. Zo, ik licht met mijn vingers het onderschotje uit de deur. Dat heb ik zelf uitgevonden. En nou kruipen we erdoor... hup... mooi zo! "

Ze kropen alle drie door de opening en daarna zette Gerrit het schotje weer op zijn plaats.

„Waarom heb je dat gemaakt? " informeerde Piet.

„Om stiekem weg te kruipen," zei Gerrit. „Ik krijg zowat elke dag, óf van mijn moeder, óf van mijn vader op mijn falie. Me vader heeft een paar enge, sterke handen. Die slaat raak! Als ik denk, dat mijn vader thuis is en ik ben te laat, dan kruip ik altijd in de kelder. Daarom heb ik dat schotje in de deur losgemaakt."

Twee kleine ruitjes aan de voorkant van de kelder gaven voldoende licht. Er lag niet veel in die kelder. Alleen wat oude rommel, een beetje hout, een oude wieg en een hele hoop oude kranten.

„Laten we een fort bouwen van die stapel hout," stelde Piet voor. „Jij bent de vijand, Gerrit, Dick en ik zullen het fort verdedigen! "

Dat fort zat al heel gauw in elkaar en Gerrit stond al klaar om het te bestormen. En om de ,oorlog' zo écht mogelijk te maken, stak Gerrit met een lucifer een krant in brand.

„Hier staat een boerderij in brand! " schreeuwde Gerrit geestdriftig, „en hier nog een, en daar ook een...! "

Het gevecht was nu in volle gang en ze bestookten elkaar in volle hevigheid. Maar in hun geestdrift bemerkten de jongens niet, dat een van de brandende kranten een hoop papier en andere, brandbare, rommel had aangestoken. Het vuur verbreidde zich onheilspellend snel. De gloed van de brandende rommelhoop verhoogde de oorlogszuchtige stemming van de jongens nog meer en zo hadden ze helemaal niet in de gaten, dat de zaak aardig gevaarlijk begon te worden. Een oude matras vatte vlam en dat ging met een enorme rookontwikkeling gepaard.

„Ho... jongens, stoppen... 't vuur uittrappen, anders gaat de hele kelder in de fik," riep Gerrit.

Maar èrg handig deden ze dat bepaald niet, want in hun ijver schopten ze het brandende papier naar alle kanten, waardoor de brand zich nog verder uitbreidde. De rook in de kelder werd verstikkend.

„Kom mee! " schreeuwde Piet, „hier stikken we nog! "

Ze renden het trapje weer op, waar Gerrit het paneeltje weer uit de deur nam en de jongens naar buiten konden kruipen. Daarna sloot hij het gat weer. Verschrikt en angstig vluchtten de jongens de straat op. In hun zenuwachtigheid vergaten zij alarm te slaan. Niemand lette op de wegrennende jongens. Zij durfden ook niemand te zeggen, wat er gebeurd was. Maar in een drukke volkswijk valt een brand natuurlijk al heel gauw op. Een buurman zag rook ontsnappen uit de kelderraampjes. Hij trapte snel de kelderdeur in, rende naar beneden en wilde proberen het vuur te doven. Maar zodra hij de deur open deed, kreeg het vuur nieuwe toevoer van verse lucht en laaide meteen hoog op. De hele kelder stond in lichtelaaide.

De brandweer werd gealarmeerd en weldra kwam die met loeiende sirenes aanzetten. Binnen enkele minuten kletsten de felle waterstralen al op de vlammen. De Rotterdamse Brandweer staat zijn mannetje en het gevaar voor uitbreiding van de brand was dan ook al spoedig verdwenen.

Het duurde niet lang, of er was van de rommel in de kelder alleen nog maar een walmende, stinkende, verkoolde hoop hout en een smeulende matras over.

Nu stelt de brandweer altijd meteen een onderzoek in naar de oorzaak van een brand. De daarmee belaste brandmeester duwde een stapeltje vloertegels om, omdat hij meende, dat hij daaronder iets zag glinsteren. Hij bukte zich, schoof nog enkele tegels weg, en ontdekte een zak. Het glinsterende voorwerp bleek een zilveren portretlijstje te zijn. Hé, toch eens verder kijken, of er nog meer van dat spul ligt, dacht de brandmeester.

Hij schopte de overige vloertegels opzij en... Daar lag nog een hele hoop glinsterend spul.

„Wacht eens eventjes..." zei die brandmeester en liep naar buiten om er een politie-agent bij te halen.

„Kijk eens hier, ik geloof, dat we een verborgen schat te pakken hebben."

„Een gouden klokje," zei de politieman, die ook aan 't graaien was geslagen. „Kijk eens eventjes aan. Dat ruikt naar diefstal! "

„Ja, daar ziet 't wel naar uit," beaamde de brandmeester.

„Wie is de bewoner? "

„Een zekere Manke Jaap Zweep! "

„Wat is ie van ze vak? "

„Van alles en niks."

„Zo," zei de politie-agent,"dan zal ik eens eventjes om assistentie van de recherche bellen! "

Hij liep naar de surveillancewagen en riep, met zijn radio, meteen het hoofdbureau van politie op. Het duurde niet lang, of er stonden twee rechercheurs bij de stinkende puinhoop. Aandachtig bestudeerden de politiemensen een zak met sieraden, die de brandmeester onder de tegels vandaan had getrokken.

„Zal ik je eens wat vertellen," zei de ene rechercheur. „Doe dat maat, ik brand van nieuwsgierigheid! "

„Dat spul kon wel eens afkomstig zijn van die inbraak bij Bell! "

„En daar kon jij wel eens groot gelijk aan hebben! " beaamde de ander, „Dan zullen we maar beginnen met die zak in beslag te nemen en de inhoud daarvan op 't hoofdbureau vergelijken met de lijst van de gestolen goederen! Jij bent een gis ventje," voegde de rechercheur er nog prijzend aan toe.

Politie en brandweer rukten in en de menigte verspreidde zich langzamerhand. Het leven in 't nauwe straatje ging weer gewoon verder. Van de jongens overigens geen spoor... Alleen liepen er twee meneren in het straatje op en neer met buiten in hun jaszakken, alsof daar een jong kanon in verborgen zat. Rechercheurs...

Manke Jaap, die, zoals gewoonlijk, in een kroegje zat, kwam al heel gauw aan de weet, dat er brand in zijn huis was geweest. Zo snel als zijn manke been dat toeliet haastte hij zich naar huis. Hij dacht er niet eens aan, dat de brand wel eens alleen in de kelder zou hebben gewoed.

De beide rechercheurs wisselden een blik van verstandhouding toen Manke Jaap het straatje inliep. Ze deden nèt alsof ze veel belangstelling hadden voor de uitgebrande kelder en bukten zich om door de kapotte venstertjes te kijken.

Manke Jaap lette daar niet op. Maar tot zijn grote schrik bemerkte hij, dat de ruitjes van de kelder ingeslagen waren en dat ook de kelderdeur was ingetrapt. Hij strompelde naar binnen en zijn eerste gang was naar de stapel vloertegels, die nu helemaal verspreid lag. De zak met de poet was foetsie...

„Wèg! " riep hij wanhopig uit, „dat moet die schoft van een Drummel geflikt hebben! "

„Wat is 't Jaap? " vroeg een der rechercheurs, die onhoorbaar achter Manke Jaap was aangeslopen. „Mis je wat, jongen? "

Manke Jaap schrok zich een aap. „Ikke..., nou zie je, die brand... hoe is die eigenlijk aangekomen? "

„Dat zullen we je later allemaal nog wel eens haarfijn uitleggen, maar ga nou eerst eens eventjes rustig met ons mee. Dan mag je je hele verhaaltje aan de commissaris vertellen! "

„Wat voor een verhaaltje? "

„Hoe al die mooie, glinsterende dingetjes hier gekomen zijn, bijvoorbeeld." „Ik weet nergens van! " kreunde Manke Jaap, die de gevangenisdeuren al wijd voor zich zag opengaan.

„Natuurlijk, jongen," zei de rechercheur spottend, „je geheugen is door die brand een beetje van de kook geraakt. Maar dat frissen we op 't bureau wel even voor je op. Maak je maar helemaal geen zorgen. Zullen we nou dan maar eens opstappen? "

Manke Jaap zag wel, dat de zaak stukgelopen was.Maar in stilte zwoer hij wraak. Hij zou die Dorus Drummel...

Op het hoofdbureau van politie vertelde Manke Jaap, dat hij helemaal niks met de diefstal te maken had. Hij had alleen aan een zekere Dorus Drummel toestemming gegeven een zak in de kelder te mogen bewaren. Maar hij, Jaap Zweep, wist helemaal niet, wat er in die zak zat.

„Dan zal ik 't je wel vertellen, Jaap," zei de commissaris, „er zat een bedrag van 3000 gulden in! "

„Dat is een vuile leugen! " barstte Manke Jaap los. „Dorus Drummel heeft dat geld gestolen en ik alleen het zil..."

„Mooi zo, Japie, daar komt de aap al uit de mouw! Bedankt voor de mededeling! "

„Barst," dacht Manke Jaap, „stomme ezel, dat ik ben, om daar in te luizen..."

Dorus Drummel werd nog in dezelfde middag gearresteerd en het duurde niet lang of hij werd, op 't hoofdbureau van politie voorgeleid bij de commissaris. Toen Drummel Manke Jaap zag, wilde hij hem aanvliegen. Er waren drie politie-agenten voor nodig om Dorus in bedwang te houden...

De hele diefstal werd nu spoedig genoeg volledig opgehelderd. Dorus Drummel en Manke Jaap beschuldigden elkaar over en weer en de commissaris zat maar te noteren... De familie Bell kreeg al haar eigendommen terug, ook de 3000 gulden, want bij een huiszoeking op de kamer van Dorus Drummel kwam de poet voor den dag

't Was tenslotte allemaal nog goed afgelopen. Maar niemand wist hoe de brand in de kelder van Manke Jaap was ontstaan...

HOOFDSTUK VII

Pret in de dierentuin en tot slot... franse les!

De trouwe lezers van de Pietje Bell-boeken herinneren zich natuurlijk tante Cato nog wel! Tante Cato was de jongste zuster van Opa Bell, dus een tante van Pa Bell en daardoor automatisch ook een tante van alle broertjes Bell. Tante Cato had nog altijd die grote wrat op haar neus. De wrat, die Pa Bell, toen hij nog Pietje Bell heette, geprobeerd had met een draadje garen eromheen geknoopt, eraf te trekken. Pietje Bell was er immers altijd op uit geweest om de mensen te helpen en op te vrolijken. Tante Cato had, toen Pietje Bell nog een kwajongen was, niet veel met hem op gehad. Maar toen Piet ouder en ook wijzer werd, ging tante Cato onze Piet met geheel andere ogen bekijken. Ze bewonderde zijn ijver en vooral beleefde ze veel genoegen aan de manier, waarop Piet als redacteur en later zelfs als hoofdredacteur, ijverde om allerlei misstanden in de maatschappij aan de 'kaak te stellen en daarin verbetering te brengen. De verhouding werd zelfs heel hartelijk, toen na Piet's huwelijk met Mientje Kuyer, de broertjes Bell achtereenvolgens hun intrede deden in huize Bell. Tante Cato was altijd ongetrouwd gebleven. Maar ze was veel minder ,zuur' dan toen Pa Bell nog een jochie was en ze elkaar steeds in de haren zaten. Maar tante Cato had zich wèl ontwikkeld tot een uiterst kordate en ondernemende oude dame. Zij zat in het bestuur van enkele damesverenigingen en ze vocht voor de Rechten van de Vrouw, op niet mis te verstane wijze. En voor zo'n baantje moet je natuurlijk wel een bijzonder kordate en vastberaden dame bij de hand hebben!

Tante Cato had opgebeld. Ze wilde de drie broertjes Bell verrassen, 't Was woensdagmiddag en dus hadden Piet en Dick vrij van school. Om twee uur zou tante Cato de jongens met een taxi komen afhalen om naar de Diergaarde Blijdorp te gaan. Was me dat even een verrassing! Niet, dat de jongens niet vaak genoeg in een auto zaten! Pa Bell nam ze dikwijls genoeg in zijn auto mee. Maar in een taxi, dat was natuurlijk iets héél anders!

Tante Cato deed dat werkelijk niet uit luxe. Maar ze was niet zo bijster gesteld op die hoge opstap van trams en bussen. En met zo'n taxi ging 't allemaal heel gemakkelijk en comfortabel.

Het was een stralende middag en er waren dan ook heel wat bezoekers in de prachtige dierentuin.

„Gaan we naar de aapjes, tante? " vroeg Bobbie.

„Vooruit dan maar! "

De aapjes vormen altijd een grote attraktie voor kinderen. Dat komt waarschijnlijk omdat jongens vaak zoveel op apen lijken! Ze vermaakten zich kostelijk met de grappige sprongen, die de apen maakten en de gekke snoeten, die ze elk ogenblik trokken. Er stond een jochie te kijken met een erg vies snotneusje. Tante Cato stapte kordaat op het jochie toe, haalde een hagelwitte zakdoek uit haar handtasje en commandeerde:

„Snuit je neus! "

Maar het jochie was ook niet helemaal van gisteren. Hij griste de zakdoek uit tante Cato's hand en gooide het ding pardoes in de apekooi...

Nou en die apen wisten er wel weg mee! Een grote aap, kennelijk de ,baas' van het apenhok, plantte de zakdoek op zijn kop, een andere aap pikte hem weer weg en zo begon er een knokpartij in de kooi, dat de tralies er van dreunden.

Het jongetje met het snotneusje had intussen de benen genomen. Maar die apen wisten van geen ophouden! Een aapje had de in flarden getrokken zakdoek te pakken gekregen en probeerde ernstig zijn neus erin te snuiten. Een andere aap hield een gebroken spiegeltje voor hem op om te laten zien hoe die andere aap er wel met die zakdoek uitzag. De vele kijkers amuseerden zich kostelijk, maar tante Cato keek spinnijdig.

Ze wandelden toen maar verder de tuin in en opeens misten ze kleine Bobbie. Hé, waar was dat joch plotseling gebleven? Snel liepen ze allemaal terug en ontdekten het kereltje, dat vol aandacht naar een paar ooievaars stond te kijken. Met bijzondere aandacht bestudeerde hij een grote, oude ooievaar, die op één poot een dutje stond te doen.

„Kom nou mee, Bobbie," zei tante Cato, „je zult nog verdwalen, jongetje, als je niet netjes bij ons blijft! Wat sta je nou toch naar die ooievaar te staren, kindlief? "

„Hij herként me helemaal niet meer, tante! " zei het joch teleurgesteld.

Tante Cato schoot in een lach.

„Och," zei ze vertederd, „maar dat is al een heel ouwe ooievaar, zie je wel? Die heeft al zoveel kindertjes thuisbezorgd, dat ie nou wel de tel is kwijtgeraakt hoor! "

En ze streek Bobbie maar eens vriendelijk over zijn bolletje... Maar Bobbie keek met een gezicht alsof hij 't fijne ervan nog niet begreep. Dat zou later nog wel komen! Tante Cato keek op haar horloge. „Laten we nu maar naar de zeeleeuwen gaan," zei ze dan, „want die worden zo direct gevoerd. Dat is altijd een aardig gezicht."

Maar toen ze bij het grote bassin van de zeeleeuwen aankwamen, bleek de voedertijd veranderd te zijn. Ze hadden hun diner al een half uur tevoren gekregen.

„Dat is geen manier van doen! " mopperde tante Cato, „ik heb een abonnement op de Diergaarde en de directie had mij behoren te waarschuwen, dat de voertijd veranderd was! "

Met grote stappen liep ze op een oppasser toe. De jongens hoorden, dat tante Cato flink te keer ging en ze vingen woorden op, zoals ,ongemanierd', en ,vooral als 't om een abonnee gaat', en ,stelt u prijs op uw betrekking hier...'. Er kwam een heel stel mensen omheen staan en tante Cato wond zich steeds meer op. De grote wrat op haar neus stond rechtovereind van kwaadheid. Toen kwam er een of andere chef bij, die probeerde de arme oppasser een handje te helpen. Maar 't gevolg van het liedje was, dat de chef de oppasser wegstuurde en de man even later weer terugkwam met een emmertje vis aan de arm. Tante Cato keek in 't emmertje en zei, dat het niet veel zaaks was. De oppasser klom op de rand van het bassin en begon de vissen in het water te gooien. De zeeleeuwen waren kennelijk best ingenomen met dat extraatje en doken er proestend op af. De hele show werd afgedraaid, zoals dat altijd bij het voederen het geval was. Tante Cato keek in 't emmertje. Er lag nog één vis in.

„Zo," zei ze tegen de oppasser, „en aangezien ik dat zeeleeuwen-diner uit eigen zak heb moeten betalen, zal ik zo vrij zijn de laatste vis mee naar huis te nemen voor mijn poes! "

En pardoes liet ze de vis in haar grote tas zakken. Ze troffen 't aanmerkelijk beter bij de leeuwen. Daar was 't juist voedertijd. Vol overgave lagen de koningen der wildernis enorme stukken vlees, met kolossale botten, te bekauwen.

„Zo jongens, we zijn hier dicht bij het restaurant en nu gaan we hier eerst een glaasje limonade drinken en ik neem een kopje thee. Ik ben moe van al dat gedrentel! "

Dat was natuurlijk uitstekend nieuws voor de jongelui. Maar, helaas, 't was propvol in het restaurant. Alle tafeltjes waren bezet.

„Hum," zei tante Cato misprijzend, „wachten jullie maar eventjes hier op mij. Ik zal eens kijken, of er niet wat aan te doen valt! "

Tante Cato liep op een serveerster af en zei: „Ik ben abonnee van de Diergaarde, juffrouw. Zorgt u ervoor, dat ik een tafeltje krijg, en graag zo spoedig mogelijk, ik ben moe..."

„Maar, mevrouw, u ziet toch zelf wel, dat alles propvol is. Excuseert u mij..."

„Ik excuseer u helemaal niet," zei tante Cato fel, „waar is de chef? "

De serveerster wees ergens vaag in de verte.

Tante Cato koerste onmiddellijk in de aangegeven richting. De broertjes Bell, die bij elkaar stonden, als een stelletje verlaten ezeltjes, hoorden tante Cato's schelle stem boven alles uit kijven, maar de afstand was te groot om precies alles te kunnen verstaan. Maar ze scheen wel succes te hebben. Binnen enkele minuten werd er ergens van achteren een tafeltje aangesjouwd. Drie families moesten, met veel lawaai, opschuiven en terwijl tante Cato met een vergenoegd gezicht toekeek hoe haar orders stipt werden uitgevoerd, hoorde Piet een man, die blijkbaar voor de tocht zijn hoed had opgehouden, tegen zijn vrouw zeggen: „Wie denkt die dame wel, dat ze is? Moet je eens effies kijken wat een kapsones...!"

Tante Cato draaide zich in haar volle waardigheid om en zei tegen de man: „Neem uw hoed af. U bent hier in gezelschap van dames! Kom jongens," riep ze dan opgewekt, „hier heen! "

Even later zaten ze prinsheerlijk aan het tafeltje en ze dronken limonade en aten taartjes. Met een vies gezicht keek tante Cato toen ze de rekening kreeg. Ze telde die wel viermaal nauwkeurig na.

„Verleden jaar kostten die taartjes nog maar een kwartje en nu dertig cent! " zei ze met misnoegd gezicht.

„Dat komt door de BTW, mevrouw," zei de serveerster.

„Ik zou 't liever afzetterij noemen! " zei tante Cato uit de hoogte.

Na de taartjes en de limonade, liepen ze verder de prachtige tuin in. Ze zagen de kangoeroes, waarvan er twee een babykangoeroe in haar buidel droegen. Een grappig gezicht die kleine kopjes met hun pientere oogjes te zien uitkijken boven die grote huidplooi.

Piet kende een mooi mopje over kangoeroes. Een moederkangoeroe zei kwaad tot haar kleintje: „En hoe vaak moet ik je nou nog zeggen, dat je met je kouwe voeten niet zo maar in mijn buidel moet springen. Ik schrik me steeds een ongeluk! "

En na nog heel veel dieren te hebben bekeken, bracht tante Cato de jongens weer met een taxi naar huis. Toen ze met de chauffeur afrekende, vroeg ze wel tweemaal hoeveel ze betalen moest. De chauffeur herhaalde 't bedrag geduldig.

„Maar man! " riep tante Cato toen verontwaardigd uit, „ik heb toch niet gezegd, dat ik die auto kopen wou! "

De chauffeur haalde zijn schouders op en telde het geld na, dat tante Cato hem in de hand had gedrukt.

„Dat is dan wel precies gepast! " zei hij met een ontevreden gezicht. Maar daar trok tante Cato zich niets en niemendal van aan... Ze ging mee met de broertjes Bell naar binnen omdat Ma Bell haar voor een etentje had uitgenodigd. Tante Cato zat er warmpjes bij, maar ze hield zielsveel van elke cent, die ze bezat. Zodoende ging dat gratis etentje er bij haar nog beter in dan koek...

De volgende dag had Piet op school rekenles.

„Als je 20 mensen eten moet geven. Piet en je hebt maar 16 aardappels. Hoe zou je die dan verdelen zodat iedereen een gelijke portie krijgt? "

„Nou meester," had Piet geantwoord, „ik zou er maar puree van maken! " En hij begreep maar niet waarom de onderwijzer opeens zijn neus zo nadrukkelijk moest snuiten en dat hij daarbij zo'n rode kop kreeg!

Rekenen kon Pietje als de beste, maar hij had toch wel even moeite met het rekengrapje, dat de onderwijzer even later weggaf:

„Een oude Arabier," zo vertelde de onderwijzer, „voelde dat zijn einde naderde en hij riep zijn drie zonen bij zich.

„Achmed," zei de vader tot zijn oudste zoon; „Zoals je weet bezit ik 18 kamelen. Jij, als oudste zoon, krijgt de helft van mijn kamelen. Jij, Ibrahim, mijn tweede zoon, krijgt 1/3 en jij, Youssef, mijn jongste zoon, krijgt 1/6 van mijn kamelen. Dat is alles dan eerlijk verdeeld en jullie behoeven dus geen ruzie te maken als ik mijn ogen voor goed heb gesloten."

Maar wat gebeurde er toen de oude Arabier stierf? Op dezelfde dag stierf onverwacht ook zijn lievelingskameel.

Grote consternatie onder de drie broers. Hoe konden ze nu die 17 kamelen eerlijk verdelen. Je kon toch geen kameel in tweeën hakken, zodat de oudste zoon de helft, dus 81/2  kameel zou krijgen? „Ik heb de oudste rechten," zei Achmed, „en ik neem dus 9 kamelen." „Dat kan je nèt denken," riepen zijn broers en meteen was het een herrie van jewelste. Enfin ze brachten de zaak voor een wijze, oude kadi, die zoveel als een rechter in het oude Arabië was. Die wijze kadi sprak er eerst zijn schande over uit, dat de zonen, zo vlak na de begrafenis van hun vader, al ruzie maakten over de erfenis en zei toen: „Ik heb hier nog een oude kameel, die zet ik er eerst maar even bij, zodat we weer bij elkaar 18 kamelen hebben! "

„Maar ik neem geen genoegen met een tandeloze kameel, als u daar maar even rekening mee wilt houden, wijze kadi! " stoof de oudste zoon meteen op.

„Stil nu eventjes, Achmed. Hèt is alleen maar om te proberen, of ik een oplossing kan vinden. Zo, laten we eens even kijken: Achmed, jij krijgt de helft van 18 kamelen en dat zijn dus 9 kamelen. Ibrahim, jij krijgt een derde van 18 kamelen en dat zijn dus 6 kamelen. Youssef, jij krijgt een zesde van 18 kamelen, dat zijn dus 2 kamelen. Bij elkaar opgeteld, dus 17 kamelen.

„Mooi zo, nu zet ik mijn oude kameel weer rustig in de stal en iedereen heeft nu gekregen, waar hij, volgens de laatste wil van je vader, recht op heeft. Salem aleikum... en jullie komen d'r zeker wel uit..."

Ja, daar stond zelfs Pietje Bell van te kijken!

Met de franse taal had Piet, in het begin althans, nog wel eens wat moeilijkheden. Dat kwam hoofdzakelijk omdat de onderwijzer in de franse taal, van huis uit, een Parijzenaar was. Een nogal drukdoenerig, bewegelijk en zenuwachtig manneke. Op een morgen kreeg Piet, tijdens de franse les, een beurt.

„Pierre," zei de franse onderwijzer, „watte ies moedèr en vadèr in het frans? "

Mère et père," zei Piet prompt.

„Trés bien, trés bien, trés bien... Enne wat ies ene vrouwelijk en ene mannelik paard in het frans? "

„Een merrie en een perrie," zei Piet zonder blikken of blozen.

De onderwijzer begon daarop maar een frans verhaaltje voor te lezen. De kinderen luisterden heel aandachtig want 't was écht niet gemakkelijk om dat franse verhaal te begrijpen! Pietje Bell luisterde ook. Tenminste, het leek er bedrieglijk op. Maar in werkelijkheid waren zijn gedachten met iets héél anders bezig.

Paul Bekkers, die achter hem zat, had zijn been vooruitgestoken en zijn voet op Piet's zitbank gelegd, zodat Piet de schoen van Paul naast zich zag. Piet bekeek die schoen met bijzondere belangstelling. Het was overigens een doodgewone jongensschoen. En van die schoen gingen Piet's ogen naar de lange krullen van Greetje Oosting, die juist vóór hem zat. Piet voelde eens in zijn zakken. Daar zat zo 't een en ander in... een stuk drop, een koperen knoop, een cent, een oud zakmesje, een eindje touw en... een oud klosje zwart garen. Het stukje drop stopte hij meteen in zijn mond. Maar dat klosje zwarte garen bracht hem op een idee! Oervoorzichtig maakte hij een lusje aan de draad en maakte dat vast aan de veter van Paul's schoen. Het andere eind van de draad bond hij aan een van Gréetje's blonde krullen. De draad was lang genoeg en zolang Paul zich nu maar niet bewoog, was er geen vuiltje aan de lucht. De onderwijzer las intussen rustig door. Aandachtig luisterden de kinderen. Toen trok Paul plotseling zijn been terug.

„Au, au, au... mijn haren! " jammerde Greetje Oosting opeens.

De onderwijzer hield op met lezen en keek verschrikt naar het meisje.

„Wat ies er? "

„Ze trekken aan mijn haren! " riep ze, op Piet wijzend.

„Helemaal niet, meneer, écht niet! "

En die arme Paul was zich van niets bewust. Hij had niet eens wat gemerkt. En die draad was opeens spoorloos verdwenen...

„Hebben jij 't gedaan, Wiem de Boer? " vroeg de onderwijzer aan Piet's buurman.

„Non, monsieur."

„Wie hebben et gedaan? "

Niemand kon 't zeggen. Niemand had iets gezien. Het was en bleef een raadsel.

„Als ik 't had gezien, zou ik 't wel zeggen," zei Paul.

„En ik ook," viel Wim de Boer bij.

„Deed Pierre et dan niette? "

„Helemaal niet... die zat stil te luisteren."

„Zo, zo, welle, welle, et ies ene malle geval, Gertrude, iek denke, jij willen ons houden voor de lapje! "

Meneer Dubois woonde weliswaar geruime tijd in Nederland, maar had, vooral op kritieke momenten, nog wel enige last met onze schone moedertaal. Maar helemaal gek was die meneer Dubois beslist niet, want hij keek veelbetekenend naar onze Pietje. Hij wist niet precies wat voor vlees hij in de kuip had met dat knaapje. Waarschuwend liet hij erop volgen: „Pierre wanneer wier gebeurt in de klas iets onkewoons, ik jou zal straffen ongenadig..."

„Ikke? Mij? " vroeg Piet volkomen onnozel.

„Ja, jij, jou! " zei meneer Dubois, die er blijkbaar geen twijfel over wilde laten bestaan voor wie die waarschuwing eigenlijk wel bestemd was.

En daarop ging de franse les weer verder. Een van de jongens, een zekere Kees van Berkel, had een binnenpretje. Hij was geen vriend van Pietje Bell. Die Kees van Berkel was een nogal gluiperig ventje. Hij had de nare gewoonte om je nooit aan te kijken als er tegen hem werd gesproken. Dat deugt dan meestal niet al te best! En die Kees moest steeds maar denken aan hetgeen de franse onderwijzer had gezegd, namelijk dat hij Pietje Bell ongenadig zou straffen, als er weer iets zou gebeuren in de klas. Dat was een prachtige gelegenheid om Pietje er eens met boter en suiker te laten intuinen! Kees nam een speld, stak zijn hand onder de bank en wilde Piet in zijn been prikken. Niemand lette op hem en zonder door een der jongens of meisjes bemerkt te worden, prikte hij in de richting van Piet's been. Maar 't liep toch nog een beetje anders dan Kees van Berkel zich had voorgesteld... Wat was namelijk het geval? Paul, die de gewoonte had om zijn benen op een plaats te houden, waar ze helemaal niet hoorden, zat scheef in zijn bank. En in plaats van Piet te raken, gaf Kees een geweldig harde prik in Paul's been. Paul slaakte een doordringende gil! Maar heel toevallig keek de onderwijzer even van zijn boek op en zag precies hoe Kees iets onder de bank uitspookte.

„Kees van Berkèl! lek hebbe dat juust gezien, manneke! Parbleu! Jij om twaalf uren blijven school en skrijven uit fabel van raaf en vos vaifmaal! "

„Maar, meneer! " riep Kees, „ik prikte Paul niet, maar Piet! "

„Gemene leugenaar," riep Paul, „ik zal toch zeker wel weten wat mijn eigen been is! " Daar kon geen speld tussen.

„Prikte je mij? " riep Pietje Bell verbaasd, „ga nou gauw vissen, jongen! Je had 't verkeerde been te pakken, sufferd! " Nèt lekker goed zo! Kees van Berkel was zelf in de kuil gevallen, die hij voor een ander had gegraven...

Kees van Berkel zwoer een dure eed, dat hij wraak zou nemen op Pietje Bell. Maar gedurende de schooluren kreeg hij geen gelegenheid om zijn wraakzuchtige plannen uit te voeren. Na het voorlezen van het verhaal, stelde ,monsieur' nog enkele vragen. Ook Pietje Bell kreeg een beurt.

„Pierre Bell, zeg mij iens, watte ies die omgekierde van ,Causeur'? " Piet dacht geen ogenblik na en flapte eruit: „Zeurkous, monsieur! "

Alle kinderen begonnen te grinniken, maar,monsieur' had er nu schoon genoeg van en zei:

„Pierre Bell, blijven skool en uitskrijven frans thema 5 maal! "

„Pang, onder uit de zak," dacht Piet.

Maar Kees van Berkel wreef zich in de handen van pret en grinnikte gemeen. Piet zag dat en werd wit-heet van woede. „Zeg ereis, akelig, miserabel, stuk misbaksel. Vind jij dat zo grappig, dat ik school moet blijven? Als je straks buiten komt, zal ik je een dreun op je hersenpan geven, dat je door je eigen borstkas kijkt als een dief achter de tralies! "

„Zeurkous, zeurkous! " riep Kees van Berkel tergend, „lekker ook schoolblijven! " Dat was nèt iets meer dan Pietje Bell kon verdragen! Hij sprong boven op de bank, waar Kees zat, trok de inktpot uit de bank en wreef Kees, met inkt, helemaal over zijn gluiperige facie!

De franse onderwijzer liep op Piet toe en trok hem van de bank af. Maar hij kon toch niet meer verhinderen, dat Piet die ellendeling van een Kees van Berkel nog een ferme optater verkocht.

„Ziezo, gluiperd," zei Piet vergenoegd zijn handenwrijvend, „lach nou maar rustig verder! "

De onderwijzer zette Piet op de gang, waar de driftkop zijn handen ging wassen onder de kraan. Kees van Berkel jankte van woede. Zijn hele snuitwerk zat onder de inkt. De jongen zag eruit als een schoorsteenveger na een volle dagtaak.

„Allebei tussen die mieddag overblijven..." zei de franse onderwijzer, die aardig van streek was door het voorgevallene.

„Maar ik heb toch niks gedaan? " huilde Kees van Berkel.

„Jai even zo viel schuld als Pierre. Zwijg! "

Piet's verontwaardiging en woede waren alweer een beetje gezakt. Hij was net een strovuurtje. Hij laaide meteen hoog op, maar 't was ook allemaal weer meteen afgelopen ook. Alleen wist ie nog niets van de nieuwe straf, die hem nu weer wachtte. Toen kwam er een jongen uit zijn klas de gang in. De knaap, die naast Piet in de bank zat.

„Mooi zo. Piet! Je hebt die lammeling flink zijn vet gegeven! "

„Hij kan nog véél meer krijgen! " beloofde Piet gul als altijd.

„Jullie moeten allebei tussen de middag overblijven, zei Dubois."

„Zo, zei ie dat? Mag ik niet naar huis om te eten? "

„Nee, Kees zei, dat 't hem geen lor kon schelen, want die blijft toch al elke middag over, omdat ie te ver van school woont. Hij heeft altijd z'n brood bij zich."

„Héeee," dacht Pietje Bell, „héeee! "

De jongens bewaarden meestal hun boterhammen in hun overjas. Naar alIe waarschijnlijkheid deed Kees van Berkel dat ook!

De kleedkamer was juist om de hoek van de gang. Piet keek op de klok. Het was precies half twaalf. Nog een kwartiertje en de school zou uitgaan. Hij sloop, oervoorzichtig, naar de kleedkamer en al gauw had hij Kees z'n jas gevonden. Aha... daar zat zijn pakje boterhammen. Piet kroop weg achter een paar jassen en begon de boterhammen met vee! smaak op te peuzelen.

En intussen had Kees van Berkel grote pret! Die franse onderwijzer dacht er natuurlijk helemaal niet aan, dat 't voor Kees allerminst een straf was om over te blijven, omdat hij toch elke dag overbleef. Maar Pietje Bell zou lekker moeten overblijven zonder eten! Tjonge, jonge, wat zou die Pietje Bell effies lekker pesten als de school uit was! Kees zou dan zijn meegebrachte boterhammen extra langzaam uitpakken en vlak voor Pietje's hongerige ogen, stuk voor stuk verorberen. Héél langzaam zou Kees eten, zodat Piet zijn honger maar flink zou voelen!

Tingeling... de schoolbel ging... Piet werd binnen geroepen om zijn strafwerk te maken. Hij begon rustig aan zijn werk, terwijl zijn klasgenoten het lokaal verlieten.

Kees ging naar de kleedkamer om zijn lunch te halen. Maar hoe hij ook zocht, niets eetbaars in zijn zakken te vinden! Even dacht hij nog, dat zijn moeder zou hebben vergeten de boterhammen in zijn zak te stoppen. Welnee, dacht hij bij zichzelf, ik herinner me heel goed, dat ik ze vanmorgen zelf in mijn zak heb gedaan. Verloren misschien? Ook niet mogelijk, want toen hij vanmorgen zijn jas had uitgetrokken zaten die boterhammen er nog in. Dat wist Kees van Berkel drommels goed!

Intussen had Pietje Bell al tweemaal zijn franse thema uitgeschreven en begon aan de derde maal. Het werk ging gauw genoeg en hij zat rustig te werken met een lekker gevulde maag. Teleurgesteld kwam Kees het klaslokaal weer binnen. Piet keek op van zijn werk.

„Zoek je wat? " vroeg hij dan onnozel.

„Mijn boterhammen! " zei Kees spijtig.

„Heb je nou dan al honger? Ik heb nog helemaal geen trek! "

„Ze hebben mijn brood gestolen," zei Kees somber.

„Nou, dat is me ook wat! "

Piet maakte zijn strafwerk af en ging ermee naar de franse onderwijzer, die in het aangrenzende lokaal met een collega stond te praten. Hij maakte zich al gereed om naar huis te gaan. Die Parijse meneer was wel heel erg knap in de franse taal, maar bovendien erg verstrooid. Dat zie je bij geleerde mensen vaak.

„Monsieur," zei Piet, „ik heb mijn werk af. Mag ik weggaan? "

De franse onderwijzer wierp een vluchtige blik op het strafwerk en zei:

„Trés bien, trés bien, trés bien... Ga naar huis en doe 't niet meer, jamais..."

Natuurlijk had de brave kerel allang vergeten, dat Piet moest overblijven. En op die vergeetachtigheid had onze Piet gerekend. Zonder weer naar zijn klaslokaal terug te keren, ging Piet naar huis en at daar opnieuw een stevig middagmaal. Die jochies van een jaar of twaalf kunnen zo het een en ander verstouwen. Dat weet je waarschijnlijk uit eigen ervaring wel! Maar onze Piet was toch eerlijk genoeg om het gebeurde aan Ma Bell op te biechten.

„Nou Pietje," zei Ma Bell, „je weet, dat ik heus wel van een grapje houd, maar dit gaat me toch een beetje te ver! Nu heb jij tweemaal gegeten en Kees heeft helemaal niets gehad! "

„Nèt, wat ie verdient," zei Piet koppig en wraakgierig.

„En wat waren dat wel voor boterhammen, die je van hem hebt opgegeten? "

„Oh, heel gewone boterhammen hoor, met gehakt en er was er ook nog eentje bij met een ei."

„Dan zal ik precies zo'n pakje boterhammen voor hem klaar maken en die moet je hem dan maar geven. Maar nogmaals, ik kan écht niet waarderen wat je hebt gedaan."

Piet was 't daarmee allerminst eens. Dat bedierf toch de hele zoete wraak, nietwaar? Maar Ma Bell betoogde, dat je geen wraak mocht nemen en dat je geen kwaad met kwaad moest vergelden. Dat had Jozef Geelman op het buurtschooltje ook al eens een paar maal beweerd, maar Piet vond 't toch maar een drommelse toer om zulke goede voornemens na te leven! Toen het pakje boterhammen voor Kees van Berkel gereed was, werd er weer een schoon papiertje omheen gewikkeld, zodat de zaak er weer precies zo uitzag als het pakje, dat Kees die morgen in zijn zak had gestopt. Piet en Dick gingen weer naar school.

„Weet je wat ik ga doen? " kondigde Piet aan. „Ik stop die boterhammen stilletjes in Kees z'n jaszak. Dan begrijpt ie er helemaal geen snars meer van! "

Maar intussen had die Kees van Berkel ook niet stilgezeten! Daarvoor jeukte zijn maag veel te hard! Toen hij alleen in de klas was overgebleven, ging hij nog eens kijken in de kleedkamer. En wat ontdekte hij daar? Er lagen broodkruimels op de grond en nog wel precies onder de plaats, waar zijn jas hing. Dus moest iemand hier zijn boterhammen hebben opgegeten! Ja, maar wie? Het antwoord lag voor de hand... Wie anders kon dat geweest zijn als Pietje Bell, die de klas was uitgestuurd en op die manier wraak had genomen. Daar zou die Pietje Bell zwaar voor moeten boeten! Kees van Berkel zwoer eeuwige vijandschap met Pietje Bell... Vroeger of later zou hij dat die Pietje Bell wel eens geweldig inpeperen! Toen de school weer begon stak Kees van Berkel meteen zijn vinger op en vertelde, hoe Pietje Bell zijn brood had opgegeten.

„Weet je dat nu wel héél zeker?" informeerde de onderwijzer.

„Wie zou 't anders gedaan moeten hebben? " was Kees' wedervraag.

„Goed, dan gaan we nu meteen samen naar de kleedkamer. Misschien kunnen we daar het raadsel oplossen! " Kees moest mee.

„Waar hangt jouw jas? " wilde de onderwijzer weten.

Kees wees prompt zijn jas aan. De onderwijzer voelde de zakken na.

„En wat is dit dan, Kees? " vroeg de onderwijzer rustig en hij haalde een pakje boterhammen uit Kees z'n jaszak...

„Datte... datte... zijn mijn boterhammen! " barstte Kees los, „maar die zaten niet in mijn jaszak toen de school uit was! "

„Weet je wat ik geloof, Kees, beste jongen... dat je met je neus hebt gekeken. Kom maar gauw mee naar de klas en eet daar je brood op! "

Dat liet Kees zich geen tweemaal zeggen. Hij rammelde van de honger! Het raadsel leek onoplosbaar. Maar in stilte nam Kees zich voor zich toch op Pietje te wreken. Het kon toch immers niet anders, of Pietje Bell moest hem die poets hebben gebakken... Dat stond voor Kees van Berkel als een paal boven water.

HOOFDSTUK VIII

Een benauwd half-elfje!

Piet, Dick en Bobbie waren naar de haven gewandeld. De haven is altijd een grote trekpleister voor een echte Rotterdamse jongen. Schepen spreken tot de verbeelding van de mensen. De lucht van teer en touwwerk, die merkwaardige stemming in zo'n luidruchtige haven wekken immers het verlangen naar avonturen op. Die schepen kwamen uit verre landen en hun lading bracht de geuren van vreemde, onbekende gebieden mee. De broertjes Bell liepen langs stapels zakken suiker, rozijnen, meel, kisten sinaasappelen, die allemaal wachtten op verder transport naar pakhuizen, binnenvaartuigen of spoorwagens. Plotseling ontdekten ze een paar jongens, die op een kist zaten en handenvol verse vijgen zaten te eten. Zij hadden die vijgen uit de kist weggenomen, waarop ze zaten. Het waren kleine rovertjes, die eigenlijk nog te klein waren om te beseffen, wat ze wel en niet mochten.

„Hé! " riep een der jochies: „Lusten jullie vijgen? "

„Als je tenminste geen oorvijgen bedoelt, dan wel," riep Dick Bell terug.

De vreemde jongens begonnen te grinniken.

„Kom maar op, dan kan je er ook een paar krijgen."

Ze hielden een hand vol vijgen op. Stel je voor drie echte Rotterdamse jongens, die ,neen' zouden zeggen tegen een handvol sappige vijgen!

„Waar komme jullie vandaan? " vroeg een der jongens.

„Van de Singel," antwoordde Piet, „we gaan naar 't museum."

„Wat heb je daar nou aan. Is er wat te eten? "

„Wel nee," zei Piet, „je ziet er alleen maar Indische mannen en schepen en plaatjes en zo! "

„Mag je die meenemen? "

„Wel nee, jò! Je mag er alleen naar kijken! "

„Niks voor mij," zei de jongen. „Hoe hiet jij? "

„Ik heet Piet."

„Zijn jullie broertjes? "

„Ja, alle drie en hoe hiet jij dan? " „Toon en die daar benne Gijs en Flip! "

„Hoe komme jullie aan die vijgen? " wilde Dick weten, „krijgen jullie die? "

„Krijge? Op je oge! Krijgen doe je hier niks. Die vijge hebben we natuurlijk gesneesd! "

„Gesneesd? Wat is dàt nou weer? " vroeg Piet die zo'n uitdrukking nog nooit had gehoord.

„Gepikt, gekaapt, gejat! Hé, hebben jullie nog nooit es wat gesneesd? "

„Nee, nooit! " zeiden Piet en Dick Bell tegelijk. Pietje zei 't niet met al te veel overtuiging, want hij dacht aan de gekaapte boterhammen van Kees van Berkel...

„Nou, wij sneze hier elke dag, hoor! Je mot natuurlijk uitkijken, voor de manne, die hier werreke. En d'r komt soms ook nog wel us een smeris."

En hij voegde er vragend aan toe: „Ben jij wel us door een smeris nagezeten? " „Ikke? Wel duizend miljoen maal! " schepte Pietje Bell op. „We worden altijd door smerissen nagezeten," viel Dick zijn broertje onmiddellijk bij.

„Nou dan magge jullie hier wel uitkijke! Ben je wel us ingepikt? "

„Nee, wel us door een smeris naar huis gebracht." „Nou, mijn broer Gerrit is verleje maand ingepikt en die hebben ze naar een soort van gesticht gestuurd." „Da's jammer! "

„Ja, da's zeker jammer. Hij is een goeie jongen want hij bracht altijd dadelijk alles thuis wat ie sneesde! " Er naderden voetstappen en ze hoorden mannenstemmen.

„En als ik ze te pakken krijg, die doerakken, dan breek ik ze d'r nek! " zei een ruwe stem dreigend. Als een wervelwind stoven de jongens uiteen. Bob was met de vreemde jongens naar de ene kant gerend. Piet en Dick waren de andere kant opgelopen. Beide jongens renden wat ze maar konden. Te laat ontdekten ze dat Bob hen niet was gevolgd.

„Waar is Bobbie? " vroeg Piet ongerust.

„Ik weet 't niet," antwoordde Dick.

„We moeten hem direct gaan zoeken," riep Piet opgewonden. Ze keerden, hardlopend, terug naar de plek, vanwaar ze waren gekomen en zagen juist hoe één der mannen Bobbie inhaalde en hem flink door elkaar rammelde. Van de andere knapen geen spoor meer te ontdekken.

Piet holde vooruit en schreeuwde: „Hé, sla die jongen niet zo. Dat is mijn broertje! "

Toen kwamen ook de andere mannen aanlopen. Ze pakten Piet en Dick stevig beet en riepen toen luid: „Politie, politie! ! ! "

Die kreet werd door andere havenarbeiders, die verderop werkten, overgenomen en het duurde dan ook niet lang of er kwam een surveillancewagen van de politie aangieren.

„Zo," zei een der politieagenten voldaan, „die hebben we tenminste geknipt. We zullen die heertjes die havendiefstallen nou maar es voor goed afleren! "

„Meneer..." probeerde Pietje Bell nog, „we hebben die vijgen écht niet gestolen! We hebben ze van een paar jongens gekregen, toen wij hier voorbijkwamen. Heus, we hébben 't niet gedaan! "

„Echt niet, meneer! " voegde Bobbie er nog aan toe. Het joch probeerde zich los te rukken, maar de politieagent hield hem stevig vast, zodat hij niet kon ontglippen.

„Nou, dat is dan een héél aardig verhaaltje, hoor," zei de agent smalend, „vertel dat straks maar aan de commissaris. En waar zijn die andere lieverdjes gebleven? "

Piet begreep, dat ie verdraaid snel iets moest verzinnen om zich uit de handen van die politieagenten te redden. Veel tijd om na te denken had ie niet. Maar opeens kreeg hij een goede ingeving! Hij gaf Bob en Dick gauw een knipoog en schreeuwde opeens vreselijk hard: „Daar... daar gaan ze! " En meteen wees hij op een troepje jongens in de verte. De politieagenten en de bootwerkers keken in de aangewezen richting.

Een van de bootwerkers zei: „Mijn maat en ik houden die drie hier wel in de gaten. Pakken jullie intussen die anderen! "

De politie-auto reed snel weg... De beide bootwerkers waren zó overtuigd van hun overwicht, dat ze de jongens niet eens vasthielden. Toen wees Dick Bell plotseling op een grote kist en zei fluisterend tegen een der bootwerkers: „Hier... kijk us! Achter die kist... daar zit er nog eentje! " De bootwerkers rekten hun hals en tuurden in de aangewezen richting. Warempel... daar bewoog iets... Maar nauwelijks letten de beide mannen niet op de jongens, of de drie broertjes Bell waren al gevlogen. Ze renden als dollen, maar durfden niet buiten de doolhof van stapels zakken, vaten en kisten te gaan, uit vrees voor ontdekking. Als ze zich in de open ruimte zouden vertonen, waren ze natuurlijk onmiddellijk ontdekt! De beide bootwerkers renden ze na. Piet en Dick hadden Bobbie tussen hen in genomen. Bijna onafzienbaar waren de rijen opgestapelde kisten, manden en balen.

Toen ontdekte Piet een rij enorm grote, lege vaten, hoog opgestapeld. Ze renden om de stapel heen en klommen er bovenop, lieten ze zich dan in één zo'n enorm groot vat naar beneden zakken. Ze waren nu tenminste onzichtbaar voor hun vervolgers en voor het ogenblik althans, veilig. Met wangen rood van inspanning, kloppende harten en nog hijgend van de doorstane angst, bleven de jongens muisstil zitten. Voetstappen naderden... Nog steeds werden ze dus achtervolgd...„Hé...! " hoorden ze een der politieagenten roepen tot een paar bootwerkers, „hebben jullie hier ook een paar jongens voorbij zien rennen? "

„Nee, niemand," klonk 't kortaf. De drie broertjes Bell hielden de adem in...

De politieagent was nu bij de lege vaten gekomen en beukte met zijn hamgrote vuist op de onderste vaten. Hij bekeek de hoge stapel eens en gluurde in de onderste vaten. Dan keerde hij, onverrichterzake, naar de surveillancewagen terug.

„Die is weg! " fluisterde Piet.

„Laten we hier toch maar een tijdje blijven zitten," maande Dick, „stel je voor, dat die kerel terugkomt! "

Bobbie bleef als een geschrokken muisje, roerloos op de bodem van het vat zitten...

„Hóóóó! Hierheen! " hoorden ze iemand roepen.

„Goeie grutten! " schrok Dick, „daar heb je ze weer! "

„Stil... wat was dat dan? "

Ze hoorden het zoemen van een zware kraanmotor.

„Hé... nog een beetje vieren! Oké, zakken maar met 'em! "

Een ketting werd om een tweetal vaten geslagen, die omhoog werden gehesen en in het ruim van een grote rijnaak neergelaten. Weer terug kwam de ketting. De motor van de kraan brulde en ratelend kwam de zware ketting naar beneden. De jongens hielden elkaar krampachtig vast. Ze hoorden hoe de ketting om de vaten werd geslingerd... ook om het vat, waarin ze verscholen zaten...

„Oké... leggo! "

Ze voelden zich omhoogtrekken... hoger en hoger... Die bootwerkers letten er heus niet op, of die ketting wel zo precies in het midden van die lege vaten zat. Het waren reusachtige vaten en de jongens waren geheel en al op de bodem verscholen. Ze slingerden geweldig en telkens kantelden de vaten, zodat de broertjes Bell elk ogenblik verwachtten naar beneden te zullen vallen. Dan zwaaide de kraan weer naar de rijnaak... De ketting ratelde af en ze daalden snel in het ruim van de grote aak. In het ruim werden de vaten liggend gestouwd en niemand had er ook maar 't flauwste benul van, dat er in één van die vaten drie jongens verstopt zaten. Ze hoorden iemand roepen:

„Jongens, opschieten, we moeten weg! "

Bobbie begon zachtjes te huilen.

„Houd je kop nou, Bob," fluisterde Piet.

Andere vaten werden er bovenop gestouwd. De jongens werden zo langzamerhand wanhopig. Dan werden de grote luiken boven hun hoofd gesloten en zaten ze meteen in 't pikkedonker... Er werd druk heen en weer gelopen op het dek van de rijnaak en dan klonk opeens een flinke, doffe dreun door het schip, gevolgd door een zwaar gebrul. De hele aak trilde ervan. De zware dieselmotor was gestart. De schroeven van de rijnaak geselde het water.Ze voeren al...Waarheen?

Alleen de schipper in het stuurhuis, ver boven hen zou 't ze kunnen hebben verteld. Maar die was voorlopig onbereikbaar voor hen.

Dicht op elkaar gedrongen zaten de jongens sprakeloos naast eikaap. Misschien wel een uur lang. Met elke slag van de schroef verwijderden ze meer en meer van Rotterdam, van hun ouderlijk huis. Het was gewoonweg verschrikkelijk...

Opeens kwam Pietje Bell tot bezinning! „Vooruit jongens, we moeten eruit, gebeure wat er gebeure. Kom op... allemaal tegelijk schreeuwen... hellup!

Ze schreeuwden hun kelen hees en ze beukten op de wand van het vat...

De zware dieselmotor dreunde maar door...

Het was puur geluk, dat de vrouw van de schipper een kwartier later langs het gangboord naar de voorsteven liep om een emmer op te halen, die ze op de voorplecht had laten staan. Eerst kon ze haar oren niet geloven... de dieselmotor stampte zwaar en op de rivier is 't meestal rumoerig door al die schepen.

Maar ze meende iets te horen... Bonken en schreeuwen! Het scheen uit het ruim te komen.

Ze legde haar oor op het luik te luisteren. Ja, warempel... er werd daar beneden om hulp geroepen...Zo snel ze maar kon liep ze terug naar het stuurhuis om de schipper te waarschuwen.

„Hier, neem 't roer over! " riep de schipper.

Met zijn knecht liep hij naar het luik, dat ze snel openden. Geen drie minuten later stonden de drie, angstig bibberende broertjes Bell in de stuurhut.

Het eerste standje van de schipper hadden ze al te pakken en hoe! „Ik moest jullie alle drie met een eindje touw een pak slaag geven, dat je zal heugen! Dat zou mijn vader ook hebben gedaan," zei de schipper spin-nijdig. Piet keek eens voorzichtig naar de eeltige kolenschoppen, die de schipper als ,handen' betitelde.

„Verdraaid nog aan toe..." mopperde de schipper dan, „ik ben al zo laat en we moeten op tijd morgen in Duisburg zijn. Ik kan niet afmeren met die grote schuit en meenemen kan ik jullie evenmin. Dan viel zijn oog op de mobilofoon, de boord-radio.

„Dan moet de waterpolitie dat zaakje maar opknappen! "

„Waterpolitie..." ging 't door Pietjes bol. Politie te water, maar in elk geval politiel Goeie genade, wat hàdden die drie broertjes Bell zich in de nesten gewerkt!

De schipper maakte radioverbinding met de waterpolitie en de afspraak werd gemaakt, dat een patrouilleboot van de rijkspolitie te water, die een kilometer of vijf voor hen uit bleek te varen, zou bijdraaien en de rijnaak tegemoet varen. De jongens hadden hun naam en adres aan de schipper moeten opgeven en die had dat aan de politieboot doorgegeven. De schipper van de politieboot zou er direct voor zorgen, dat het hoofdbureau van politie in Rotterdam werd gewaarschuwd en dat zou dan onmiddellijk de verontruste familie Bell telefoneren.

Die broertjes Bell hadden de zaak weer eens op stelten gezet! Maar al die maatregelen hadden toch tot gevolg, dat Piet en Dick zich iets meer op hun gemak begonnen te voelen. Maar hun harten bonsden toch ongenadig toen de politieboot, met volle lichten aan, in zicht kwam en de aak vaart minderde en tenslotte vrijwel stillag. Piet had nog net gelegenheid om ,Dankie' tegen de schipper en zijn vrouw te zeggen, want de jongens werden meteen door de schipper en zijn knecht overgegeven aan de bemanning van de politieboot. Een oerstevige bootsman in politie-uniform nam ze in ontvangst met de vriendelijke begroeting:

„Zo, kleine salamanders, bennen jullie daar eindelijk! Vort, de kajuit in, naar beneden! "

Zwijgend zaten ze als drie kleine boefjes in de arrestantenkajuit. Jawel, de broertjes Bell waren wèl heel diep gezonken... Pas om kwart over acht 's avonds kon Pa Bell zijn drie bengels op het hoofdbureau van politie in Rotterdam in ontvangst nemen.

„Kom mee jullie en gauw!" zei Pa Bell kortaf.

Ze kropen alle drie als bange vogeltjes op de achterbank van de auto. Pa Bell sprak geen woord tijdens de rit naar huis.

„Pa heeft flink de pé in! " fluisterde Piet in Dick's oor.

„Ja, 't is menens! " siste Dick terug.

Kleine Bob zei helemaal niets.

Hij tuurde met een totaal verslagen snoet naar de verlichte straten en de etalages die voorbijschoten. Voor het huis aangekomen, opende Pa Bell, nog steeds zonder een woord te zeggen, het portier van de auto en daarna de huisdeur. Met een enkele korte hoofdbeweging maakte Pa Bell zijn kroost kenbaar, dat ze naar binnen moesten gaan. Ze liepen als tamme ganzen achter elkaar naar binnen en... wonder boven wonder... ze veegden alle drie netjes hun schoenen! Een zeldzaam verschijnsel in huize Bell, dat wel eventjes speciaal vermeld dient te worden. Ma Bell was ook al zo kortaf.

„Naar boven, handen en gezichten wassen, pyjama's aantrekken en dan direct beneden komen," zei Ma Bell op zo'n gebiedende toon, zoals zij helemaal niet van mam gewend waren. Vreemd, dachten Piet en Dick, bijzonder vreemd!

„Moet ik meteen naar bed? " had Bobbie angstig geïnformeerd.

„Nee, je trekt je pyjama aan en je pantoffeltjes en dan kom je met je broertjes beneden! "

Eerlijk gezegd, was dat wel een verrassing voor Bobbie, want hij had al ongeveer een uur in bed moeten liggen. De drie broertjes Bell kleedden zich snel uit, wasten zich, voor hun doen dan altijd, vrij grondig en kwamen dan, zonder langs de trapleuning te glijden, zoals te doen gebruikelijk, en zonder springen en stommelen, héél rustig de trap af. Dan stonden ze in de huiskamer. Drie paar grote vraagogen, die er helemaal niets van begrepen... Over de tafel lag een wit tafelkleed. Etenstijd was al uren voorbij. Zouden ze nog iets te eten krijgen? Dat zou wel bijzonder welkom zijn, want nu de eerste angst alweer voorbij was, begonnen de gezonde magen van de broertjes Bell toch wel zeer onaangenaam te jeuken.

Ze waren alleen in de kamer. Pa en Ma Bell ontbraken op het appèl.

Wat voor straf zouden ze krijgen? Een week geen zakgeld, twee weken geen zakgeld misschien? Maar daar was allemaal wel overheen te komen... maar zonder eten naar bed, dat was andere kaas.

Dan kwam Pa Bell de kamer binnen met een ongemakkelijk gezicht, dat stond op alle dagen regen en wind.

„Jullie begrijpen natuurlijk wel, dat etenstijd allang voorbij is," zei Pa. Verder zei hij niets.

Oei, dat betekende dan tóch zonder eten naar bed.

„Krijg ik niet één enkel boterhammetje? Ik heb zo'n honger," piepte Bobbie.

't Ging Pa Bell door merg en been...

„Nee," zei hij dan met een spinnijdig gezicht, „je krijgt géén boterhammetje. En je hoeft ook helemaal niet te janken, want dat geeft je niks! "

„Oei! " dacht Pietje Bell, „dat hebben we dit keer dan wel goed verbruid. Hoe wordt 't nog half acht morgenochtend met die lege maag? Die rammelt nou al als een ouwe Ford! "

Dan stapte opeens Ma Bell de kamer binnen met een dienblad, waarop een grote schaal dampende, geurige pannekoeken stond...

„Ha... hoera! Pannekoekenl "

„Ja wat dacht je dan? " vroeg Pa Bell, met een stalen snuit-werk.

„Dachten jullie misschien, dat we nog eventjes een apart diner voor jullie bengels zouden klaarmaken? "

„Maar pannekoeken zijn véél fijner dan gewoon eten! " riep Bobbie geestdriftig.

„Zo," zei Ma Bell, „vind je dat? Nou, wie van jullie meent, dat hij een pannekoek verdiend heeft, mag er eentje afnemen," sprak Ma Bell met een uitgestreken gezicht.

„Ikke! " riep Bobbie geestdriftig en hij deed meteen een duik op de stapel, heerlijk dampende pannekoeken.

„Zo," zei Ma Bell, die even naar de keuken was gewipt en nu binnenkwam met een blaadje vol potjes en flesjes.

„En hoe wensen de heren hun pannekoeken? Met gewone suiker, basterdsuiker, stroop, kersenjam, frambozenjam, aardbeienjam...? "

Piet kon zich niet langer inhouden.

„Jongens," riep hij in vervoering uit, „we hebben de fijnste Pa en de liefste Ma van de hele wereld! "

„Als jullie dat nu maar héél goed beseffen! " zei Pa Bell ernstig, „dan komen wij al een heel eind in de goede richting."

Enfin, die hele stapel pannekoeken hebben ze met z'n drieën in record-tijd soldaat gemaakt!

„Ik kan niet meer," zei Piet puffend. En het klonk haast als een verontschuldiging. En als Piet zei, dat ie niet meer kon, nou, dat betekende zo wat! Die avond stopte Ma Bell haar drie bengels nog eens extra lekker in.

„Drie grote boeven zijn jullie! " zei ze toen ze de schakelaar van het licht omdraaide.

Op Pietje BelI's rechterwang blonk een traan. Dick voelde zo'n raar brok in zijn keel, dat hij maar niet kon doorslikken... , wat zou dat zijn? Een stukje pannekoek was 't beslist niet. 't Was héél iets anders.

Kleine Bob sliep meteen als een roos. Een roos met een hele dikke buik dan altijd! En beneden in de huiskamer zei Pa Bell, zeldzaam ernstig voor zijn doen: „Wat ben ik dankbaar, dat 't allemaal zo is afgelopen! Ik moet er niet aan denken wat er alles had kunnen gebeuren..."

„Zou je morgen toch niet even die apen onder handen nemen, Piet? "

„Ik geloof niet, dat het nodig is, Mien. Ze hebben hun portie vandaag al dubbeldik gehad."

En zo was 't ook wel een beetje...

HOOFDSTUK IX

En zó ontstond ,,'t Leuke Zootje"...

We slaan nu meteen twee jaar over! Piet en Dick Bell zitten nu alweer in de derde en de tweede klas van de HAVO. Bob zit in de zesde klas van de lagere school en trakteert zijn onderwijzers zo nu en dan op het nodige kattekwaad. We kunnen dus, zéér tot ons genoegen, vaststellen, dat Bob de schone traditie van de familie Bell op waardige wijze voortzet!

Dick Bell was nu veertien en Piet al zestien jaar. Hele kerels dus! Er was maar weinig verschil tussen beide jongens. Ze waren allebei ongeveer even groot en ze droegen ook vaak dezelfde pakken. Dat was de reden, dat Dick nogal eens met ,Piet' en Piet vaak met ,Dick' werd aangesproken. Dat gaf allemaal niets, want ze waren toch van dezelfde ,firma' Bell!

Van hun vroegere schoolvrienden waren alleen Paul Bekkers en Greetje Oosting meegegaan naar de HAVO. Maar nieuwe vrienden en vriendinnen hadden zich al gauw aangesloten, want Piet en Dick waren heel populair op school. Een van die nieuwe kennissen was Jan de Weerd. En vertéllen, dat die Jan kon! Hij zat altijd vol grappen en steeds had hij weer een ander vrolijk nieuwtje. Dan was er nog een jongen van Italiaanse afkomst, Antonio de Piazza, die kon fantastisch goed zingen. Verder behoorde Hugo van Blaricum tot de nieuwe vrienden. Een uiterst bedaarde jongen, die over een paar zeer vermogende ouders beschikte. Zoiets is bijzonder handig! Hij was een uitstekende studiebol en beslist de knapste van het hele stel. Maar een droogpruimer was hij bepaald niet. Hij lachte meestal 't hardste om de uitgelaten grappen van de anderen. Voor een ,studie-hoofd' is dat een geweldige prestatie, want vaak schuilen daar verschrikkelijk ellendige ,zemels' onder!

Van de talrijke, aardige meiskes, die deel uitmaakten van de nieuwe vriendenkring, noem ik alleen maar Greetje Oosting met haar lange, blonde krullen, die haar de bijnaam ,Popje' bezorgden. Verder nog Florence Corbo. Dit meisje was bijzonder muzikaal aangelegd en had ruim 6 jaar pianoles gehad. Ze speelde werkelijk voortreffelijk. Vervolgens laten we Map de revue passeren. Dit tantetje kon bijzonder overdreven spreken en gebruikte, om haar gedachten uit te drukken, de van radio en televisie gebruikelijke overdrijvingen, zoals:,jö, dat is gewoonweg 't einde', of ,die vent is hyper-mallotig', en meer van dat fraais. Nummer vier was Loesje Kalff. Een kittig, maar uiterst snibbig ding van vijftien jaar. Veel te klein voor haar leeftijd uitgevallen, maar... wèl een gis meiske overigens! Met Piet en Dick meegerekend waren ze precies met hun tienen.

Eén avond per week kwamen de jongelui bij elkaar. Zonder dat ze een bepaalde ,club' vormden, zochten ze eikaars gezelschap op. Dat was helemaal vanzelf zo gekomen en ze hadden er geen andere bedoeling mee dan eens gezellig bij elkaar te zijn. Er was wel eens gesproken over het vormen van een ,club', maar niemand wist eigenlijk precies onder woorden te brengen wat die club eigenlijk om het lijf moest hebben. Hun plannen waren op dit punt nooit erg serieus geweest. Die wekelijkse bijeenkomsten werden, om beurten, gehouden bij de verschillende families aan huis. Op die manier kon elk ouderpaar van de nodige herrie genieten. Want kabaal maken konden die jongelui opperbest. En dat was maar goed ook, want jonge mensen moeten vrolijk en opgewekt zijn en niet als zoutzakken in een hoekje zitten te morren over het onrecht op de wereld en al die dingen, die zo verschrikkelijk slecht zijn... Dat kunnen ze rustig aan de ouderen overlaten. Ze krijgen hun portie in het leven vanzelf wel!

Pa en Ma Bell hadden de grote, ruime voorkamer afgestaan voor zo'n instuif en namen er soms zelf ook met veel genoegen aan deel.

„Kunnen jullie nog een paar ouwe mafketels gebruiken? " informeerde Pa Bell dan eerst voorzichtig.

„Kom d'r maar in, meneer Bell! Dan zullen we u wel weer eventjes ,bijwerken', bood Jan de Weerd gul aan. En dan moesten Pa en Ma Bell altijd terugdenken aan hun eigen jeugdjaren, toen hun club ,De Vrolijke Bende' heette.

Oorspronkelijk opgericht als korfbalclubje, maar tenslotte ,ontaardend' in allerlei activiteiten, o.a. toneelspelen. Meer dan eens was deze uitgelaten ,Bende' de deur van een gehuurd zaaltje uitgesmeten. Maar dat verhoogde alleen maar de feestvreugde!

Het was op een prachtige zomeravond, dat de jongelui weer bij de familie Bell bijeen kwamen. Ma Bell, daarbij ijverig geholpen door Piet en Dick, hadden 's middags alles in gereedheid gebracht. Voor alle zekerheid waren beeldjes en vaasjes, ter ere van deze gelegenheid, in veiligheid gebracht. Om acht uur waren ze allemaal present en lurkten keurig hun thee.

„Hebben jullie die nieuwe knul uit de derde al gezien? " informeerde Jan de Weerd.

„Die jongen Bus, bedoel je? T. Bus heet ie, geloof ik."

„Ja, zeg dat wel. Theebus! Zijn kop is beslist zo leeg als een theebus. Dat joch heeft de taille-maat van een flink uit de kluiten gewassen olifant en zijn kop is wel tweemaal zo groot als de mijne," beweerde Piet.

„Nou ja," plaagde Greetje, „jij bent gewoonweg een kriel! "

„Die Bus is zo stom als 't achtereind van een achterlijk varken," zei Piet Bell. „Hij neemt ook alles letterlijk op wat je tegen hem zegt. Hij denkt bijvoorbeeld, dat Willem de Zwijger doofstom was en dat Karei de Grote een soortement reus was met zevenmijlslaarzen! "

„Klopt als een zwerende vinger, die je tussen de deur hebt gehouden! Hij had heel wat over avonturen op zee gelezen, en toen vroeg ie mij, wat de ,hondewacht' betekende. Hij dacht eigenlijk, dat ze 's nachts een hond in de mast hesen als uitkijk. Hij zei nog, dat ie dat géén werk vond," viel Paul bij.

„Toch is 't wel een goeie knul, geloof ik," zei Hugo, „we moesten 'em maar eens uitnodigen."

„Weet je wat," zei Piet, die van afmaken hield, „ik bel hem nu meteen even op. Kan ie direct van de partij zijn vanavond."

Hij stond op en ging telefoneren. Even later kwam hij terug met de mededeling: „De Theebus is al onderweg! "

,,'t Is anders wél een kwibus, die er gewoon om vraagt, dat je hem voor de gek houdt," merkte Jan de Weerd op.

„Ze moesten eigenlijk eens met hem doen, wat ze met een buurman van me hebben uitgehaald toen hij nog student was.

Die buurman is nu een eerzaam advocaat, maar hoe ie dat eigenlijk nog is geworden, is hem zelf ook nog steeds een groot raadsel! Ze zouden net veertien dagen op vakantie gaan en om dit heuglijke feit te vieren werd er natuurlijk prompt een feestje gebouwd. Mijn buurman had tegen een uur of elf 's avonds aardig wat naar binnengewerkt en was in een diepe slaap gesukkeld. Half bewusteloos lag hij in een fauteuil te snurken, dat 't niet mooi meer was. En toen kwam een der vriendjes op de luisterrijke gedachte om een gipsverband aan te leggen om zijn linkerarm. Dat vriendje studeerde medicijnen, dus hij wist er wel wat van af. Zo'n gipsverband wordt in korte tijd keihard en toen de slaper na enkele uren wakker werd, wist de arme drommel eenvoudig niet hoe of hij 't had! "

„Watisser... watisser... gebeurd? " hakkelde hij bij het zien van zijn gipsarm.

„Ja, Jaap, dat was niet zo mooi, jongen! " zei een van de vriendjes op minzame en deelnemende toon.

„Maar wat is er dan met mijn arm gebeurd? " wilde het slachtoffer beslist weten. „Heb je dan helemaal niets gevoeld, Jaap? "

„Nee, ik heb een uiltje geknapt."

„Dat moet dan wel een uil zijn geweest zo groot als een volwassen struisvogel! Je bent uit die fauteuil gekukeld en je gaf zo'n harde schreeuw van pijn, dat we meteen een dokter hebben gewaarschuwd. Die stelde vast, dat je je linkerarm hebt gebroken. Hij heeft die arm gezet en meteen een gipsverband aangelegd. Het was maar een simpel breukje, zei die pil, zodat je je helemaal geen zorgen behoeft te maken. Over veertien dagen mag het gipsverband er alweer af. Zodoende! "

„Maar dat ik daar dan helemaal niks van heb gevoeld! " zei Jaap op ongelovige toon.

„Nou, ik vind, dat je dan aardig hebt geboft. Het zetten van een gebroken arm is anders helemaal zo'n lolletje niet. Dat kan ik je wel verzekeren!"

En die arme, onnozele Jaap was nog blij op de koop toe, dat 't allemaal zo goed was afgelopen. Twee weken lang heeft hij op de waranda in 't zonnetje gezeten, terwijl de anderen fijn kampeerden. Ze hadden Jaap niet zo erg graag meegenomen, omdat 't zo'n zeurkous was. Toen ze terug kwamen hebben ze Jaap verteld, dat er niets van waar was. Daarna knipten ze 't gipsverband los en boden hem, als smartegeld, een fijn dineetje aan! "

„Ik vind 't maar eindeloos knullerig! " zei Map verontwaardigd, „iemand's vakantie op zo'n manier te bederven! "

„Och, ik geloof niet, dat de Theebus daar ook in zou vliegen," merkte Jan de Weerd op.

„Als jullie 't maar uit je rare hoofden laat," viel Greetje Oosting bij. „Dàt vind ik geen grap meer! "

De huisbel rinkelde. „Daar zullen we de Theebus hebben! Ik zal even opendoen," riep Piet opgewekt.

Even later stapte Theodoor Bus de kamer binnen. En je kon ook zien, dat ie er was, want 't was wèl een zeer omvangrijk jongmens. Theo stamde uit een welgestelde familie. Zijn vader, zijn grootvader en diens voorouders hadden altijd veel geld in de varkenshandel verdiend. De jarenlange omgang met deze krulstaarten was er waarschijnlijk de oorzaak van, dat de familie Bus een beetje was gaan lijken op hun handelswaar. Daarbij had de familie Bus blijkbaar één gemeenschappelijke hobby: zo dik mogelijk trachten te worden! Theodoor Bus lachte een beetje verlegen bij het zien van het uitgebreide gezelschap. Voor een jongen was zijn stem eigenlijk veel te hoog. En dat klonk vrij potsierlijk uit zo'n zwaar lichaam.

„Goedenavond, luitjes, meisjes," zei hij, een beetje dom grinnikend en hij wuifde met een hand zo groot als een kerstham, een algemene groet naar het gezelschap.

„Blij, dat je meteen kon komen, Bussie! " zei Pieten hij gaf de Theebus een hartelijke klap op zijn rug.

„Nou en ik vond 't best fijn ook! Ik ben natuurlijk nog helemaal vreemd op school en ik heb nog geen kennissen hier."

„Bussie, mijn jongen," zei Piet op vaderlijke toon, „je hoort nu bij het stel. Plof maar ergens neer. En lief zijn voor de meisjes! "

„Bevalt 't je op de HAVO? " „Nou, eerlijk gezegd, niet zo erg verschrikkelijk. Maar ja, wat wil je... Pa staat erop! "

„Waar staat je Pa op?" wilde Loesje weten.

„Op z'n benen natuurlijk! Eenvoudig denkwerk," riep Map er tussen door.

„Nee, ik zei," hervatte Bus, „dat mijn pa obstinaat wil hebben, dat ik naar die HAVO ga."

„Obstinaat? " vroeg Piet verwonderd, „je bedoelt waarschijnlijk ,absoluut'? "

„Zeker, dat zei ik ook! "

„Een kop thee en een koekje. Theebus? " nodigde Dick Bell uit.

„Ja, zeg, alsjeblieft. Zeg eh... waarom noemen jullie me eigenlijk Theebus? Een gekke naam..."

„Och, we hebben allemaal zo'n beetje een bijnaam. Vind je 't goed, dat wij je als T.Bus, eenvoudig maar,Theebus' noemen? Dat is kort en gemakkelijk te onthouden."

„Oh, wat mij betreft, accoord hoor! " zei de Theebus met de goedmoedigheid van een volgevreten zwijntje.

„Is dat mijn thee? Dank je wel dan. Oh fijn, dat zijn lekkere koekjes! "

Bus nam meteen maar een handjevol koekjes van de schaal en begon er welgemoed en uitgebreid op te knabbelen. Loes stootte Map aan en deze laatste jongedame proestte 't meteen uit. Ook Greetje had last van een slappe lach. De Theebus knabbelde echter onverdroten verder...

„Aan je eetlust schijnt niet veel te mankeren. Theebus," zei Jan de Weerd.

„Eten kan ik altijd," beweerde Theebus, niet zonder trots.

„Nou, dat zijn écht heel lekkere koekjes, hoor! Ik zou er best nog wel een paar meer van willen eten, maar ik heb juist mijn avondeten op.

Heel goed gegeten heb ik: gebraden eend, doperwten, appelmoes, sla, gebakken aardappeltjes, crabmayonaise, peentjes, chocoladepudding met slagroom, vanille-ijs..." zei Bus, alles nauwkeurig op zijn dikke vingers aftellend.

„Ja, dat was 't dan wel zo'n beetje."

„Dan is 't geen wonder, dat die arme jongen zo'n trek heeft! " zei Loesje, niet zonder leedvermaak.

De Theebus lachte maar zo'n beetje goeiig mee en werkte rustig het restant van zijn handvol koekjes naar binnen. Dan pikte hij nog even gauw drie chocolaatjes van een schaaltje.

„Waar laat ie 't allemaal? " vroeg Greetje fluisterend.

„Eet je elke dag zoveel? " vroeg Hugo.

„Zovéél?" vroeg Theodoor Bus, alias ,de Theebus', stomverbaasd. „Ik moet toch zeker in leven blijven! "

„Tuurlijk," zei Piet opgewekt, „je pikt er rustig nog maar een paar." En Piet schoof Theodoor het hele schaaltje met chocolaatjes toe.

„Nou, zeg, dank je wel... dan neem ik er nog maar een paar... Zal ik jullie es wat leuks vertellen? "

„Kom op, Theebus! Laat je aangenaam stemgeluid horen en laat ons eens lachen," riep Loesje.

„Ik heb gisteren een draai om mijn oren gehad van mijn vader! "

„Nou, da's geen wonder! " zei Greetje.

„Wat zei je? "

„Waarom kreeg je dan die oplawaai? " informeerde Piet, vol belangstelling.

Ze moesten wél eventjes wachten op het antwoord, want de brave Theebus had zijn mond nog vol chocolade...

„Ja, zie je," zei vriend Bus, zijn mond met de rug van zijn hand genoeglijk afvegend, „dat kwam eigenlijk zo: Pa had een zakenvriend meegenomen en die zou thuis bij ons eten."

„En toen 't eten op tafel kwam, zei ik: Zeg pa, u hebt vanmorgen gezegd, dat we rosbief zouden eten en nu hebt u een schaapskop meegebracht! En toen kreeg ik een haai! "

De jongelui lachten hartelijk. Die Theebus was me er eentje! Hij vertelde dat allemaal zo gemoedelijk en met zijn dom-goedig snuitwerk grinnikte hij er zelf nog het meest om. Krèk een goedmoedig, lekker vet varkentje! Hij vertelde 't ook allemaal wel smakelijk en hij bezat de gave te kunnen lachen om zijn eigen stommiteiten. Lieden, die die kunst verstaan, zijn heel vaak uit het goede hout gesneden. Vriend Theebus was tenminste oprécht en maakte van zijn hart geen moordkuil. Hij kon bovendien verdraaid leuk uit de hoek komen.

„Die meneer, die bij ons bleef eten," vervolgde de Theebus, „had aardig kijk op schilderijen. Mijn pa geeft daar niet zoveel om en de meeste schilderijen, die bij ons thuis hangen, heeft ie alleen maar gekocht omdat er zo'n mooie lijst omheen zit. Die meneer vertelde mijn vader, dat Rubens zo'n enorm knappe schilder was, dat hij kans zag om met één smeer van zijn penseel, van een vrolijk een treurig gezicht te maken. Daar is helemaal niets aan, want dat kan mijn Pa net zo best. De omgang met die borstelige varkens heeft hem een eerste kwaliteit eelt en harde handen bezorgd! "

„Vind je 't naar, dat je vader je af en toe een klap geeft? " vroeg Piet, die van Pa Bell zijn hele leven lang nog nooit een échte klap had gehad.

„Och," zei de Theebus gelaten, „alles went, zelfs hangen, als je 't maar lang genoeg doet. Mijn vader zei laatst zelfs, toen hij mij een aframmeling gaf, dat 't hem net zoveel pijn deed als mij. Jawel, zei ik toen, maar niet op dezelfde plaats."

„Ik herinner me nog als de dag van gisteren, dat ik op de zondagsschool een loeier om mijn oren kreeg van meester Jozef Geelman..."

„Wat? Een draai om je oren op de zondagsschool? Dat is denderend nieuws," riep Map enthousiast uit.

„Niet, dat ik 't kon helpen hoor. De meester vertelde een verhaal en toen vroeg hij aan mij, wat het voor een ding was geweest, waarmee Simson een hele pluk Filistijnen op de vlucht joeg. Ik was 't vergeten en probeerde 't met: een waterpistool?"

„Nee," zei meester Geelman, „dat is niet goed." Toen wees hij op zijn onderkaak en vroeg: „wat is dit? "

„De kinnebak van een ezelsveulen, zei ik en... pats... daar had ik al een dreun om mijn oren te grazen..."

De Theebus sloeg zich op de dijen van het lachen. Ondanks zijn vele eigenaardigheden, was de Theebus het middelpunt van de belangstelling geworden. Ze waren 't er tenslotte allemaal volmaakt over eens, dat die malle Theebus in de kring moest worden opgenomen. Vooral toen Bus aankondigde, dat de hele club eens per maand door zijn familie te eten gevraagd zou worden. Dat zou hij wel eventjes bij zijn pa en ma versieren. Want, zei de Theebus, dan hadden zijn ouders tenminste weer eens een aanleiding om met,zwaar geschut' op de feestdis te komen. En daarvoor waren alle ,Bussen' steeds en onmiddellijk te porren.

De jongelui draaiden nog een tijdje gezellig plaatjes. Piet en Dick hadden van pa een fijne stereo-grammofoon-installatie gekregen. Op het machtige geluid, dat dit geval voortbracht, dansten ze prima. De Theebus hield de eer van zijn Pa's firma uitstekend op, want hij danste als een aangekleed varken! Af en toe klonk er een klaaglijk ,au' van één van de mèiskes, als Theodoor's grote voet op een fijn meisjesteentje terecht kwam.

„Dat zijn geen voeten meer, die de Theebus heeft," zei Loesje, met een pijnlijk gezicht haar voet wrijvend, „dat lijken de Waddeneilanden wel! "

Om tien uur vergastte Ma Bell de hele schare op sandwiches en koffie.  De Theebus beweerde eerst, dat hij absoluut geen trek meer had. Maar hij zag intussen toch kans, met veel gehijg en de nodige krachtsinspanning, acht sandwiches en drie koppen koffie, met veel suiker en room, naar binnen te werken. Ma Bell, die deze top-prestatie met grote belangstelling had gevolgd, vroeg toen poeslief: „Wil je nog een sandwich met ham, Theo? Ik heb er nog een paar over. Dat gaat er bij jou toch nog wel in? "

„Nee, mevrouw Bell, vriendelijk bedankt hoor! Die sandwiches zijn overheerlijk, maar ik zie geen kans die ook nog naar binnen te werken! Echt niet! "

Dat was tenminste een eerlijk en openlijk antwoord. Want zó was die rare Theebus ook wel weer, zie je...

„Zeg," zei de Theebus bij het afscheid, „ik heb me kostelijk geamuseerd en ik vind het een dol-gezellige boel bij jullie en je vrienden. Bij elkaar echt wel een leuk zootje! "

Piet Bell schoot in een lach en riep: „Da's een prima naam voor onze club zeg! ,Het Leuke Zootje! " En daar waren ze 't allemaal roerend over eens. Toen het hele stel, met veel gelach en geroezemoes, eindelijk de deur was uitgeloodst, hoorde Piet zijn moeder tegen Pa Bell zeggen:

„Weet je nog wel van die ,Vrolijke Bende' van ons vroeger, Piet? "

„Nou en óf ik dat weet! Als die ,Vrolijke Bende' er niet was geweest, zou ik jou nooit hebben ontmoet en dan waren we minus onze Piet, onze Dick en onze Bobbie geweest! "

„En ook geen ,Leuk Zootje'," vulde Ma Bell aan.

„Bedoel je dat clubje of die drie deugnieten van je? " wilde Pa Bell weten.

„Allebei zo'n beetje," antwoordde Ma Bell zacht.

„Mientje Kuyer, laat me je eventjes stevig bedanken voor ons leuke zootje! "

„Au... mijn haren..." protesteerde Ma Bell met een koket gilletje. Want Pa Bell gaf Ma Bell even een pakkerd... zoiets van 300 pk, of daaromtrent.

Net toen Piet en Dick de kamer binnen stapten. Maar Piet trok Dick meteen terug...

„Moet je dat gekke, verliefde span nou zien! " fluisterde Dick.

„Sssst," zei Piet zachtjes, „niet op letten! Wie weet hoe gek we later zelf nog gaan doen! "

Die Piet had beslist een voorspellende geest, als je 't mij vraagt. En over .geesten' gesproken... daarover zullen wij 't in het volgende hoofdstuk heel uitvoerig met elkaar hebben!

HOOFDSTUK X

Griezelige bedoening in een oude boerderij...

Twee weken later kwam de club ,Het Leuke Zootje' bij elkaar ten huize van de familie Bus. Geen van allen was er ooit tevoren geweest en ze waren bijzonder nieuwsgierig kennis te maken met Pa en Ma Bus. De Bussen woonden in een indrukwekkende bungalow, even buiten Rotterdam. Groot genoeg om als jeugdherberg te kunnen dienen. Pa en Ma Bus ontvingen de jongelui allerhartelijkst. Pa was zelfs zo uitbundig in zijn rol van gastheer, dat het geheel een beetje begon te lijken op het begin van een opera. Je weet wel, het doek gaat op en een heel dikke, breed lachende herbergier, omstuwd door, als 't kan nog opgewekter dorpelingen, kondigt in een brullende aria aan, dat hij een rondje weggeeft aan de hele schare, omdat zijn dochter zich met de jonge graaf gaat verloven.

Nu dat gaat er bij die dorpelingen natuurlijk altijd in als sukadekoek. Ik bedoel èn het gratis rondje èn die jonge graaf. Dat dat jonge graafje later een hoop trammelant veroorzaakt is duidelijk, anders zou de opera meteen uit zijn. En zo'n geval dient minstens vier scènes lang gerekt te worden. Pa Bus stond hartelijk handen te schudden en ruggen te bekloppen.

„Kom binnen, kom binnen, beste mensjes," nodigde Ma Bus uit. En ze voegde eraan toe: „De tafel is al gedekt! "

Die .tafel' was het punt, waarom bij de familie Bus blijkbaar alles draaide. Dat kon je dan ook heel duidelijk zien. Pa Bus was er bijzonder trots op, dat ie 300 pond schoon aan de haak woog.

Elke morgen ging Pa op de weegschaal in de badkamer staan om te kijken, of er maar geen dierbaar onsje verloren was gegaan. De arme weegschaal kreunde dan erbarmelijk onder die enorme last. Pa Bus vertelde bovendien aan iedereen, die 't maar horen wilde en ook aan hen, die er geen oren naar hadden, dat hij eens, op een buitenlandse tentoonstelling op een zogenaamde ,sprekende' weegschaal had gestaan. Een luidsprekertje gaf dan, met een verschrikkelijk neusgeluid, het lichaamsgewicht aan. Zoiets als honderrrrrd derrrrrtig pond, drrrrrie ons!

Maar toen Pa Bus erop ging staan, riep het luidsprekertje ontzet: „Een tegelijk, alstublieft! "

Pa Bus kreeg altijd weer tranen in de ogen van pret, wanneer hij dit schone verhaal opdiste. Ma Bus had maar één enkele zorg in haar leven en dat was, dat ze 't gewicht van haar gemaal niet kon evenaren. Toch was ze met haar 260 pond en vier ons, een goede tweede! Zus Bus, haar dochter moest 't tot haar grote verdriet, maar doen met een slordige 190 pond. Ze kreeg dan ook geregeld .bijvoeding'.

De jongelui konden hun ogen haast niet geloven toen ze de feestelijk gedekte tafel aanschouwden. Fantastisch, in één woord!

Langs de wand, op een lange tafel, stond nog een grote hoeveelheid schalen met verrukkelijke hors-d'oeuvres uitgestald. Voldoende om een heel weeshuis een week lang te laten feestvieren, naar 't de jongelui voorkwam. Pa Bus pikte alvast een radijsje weg ,om de eerste honger te stillen' zoals hij met een knipoog naar de aardige Loesje, duidelijk maakte. Ook de Theebus liep al een beetje ongeduldig rond in de kamer,

„Kom luitjes..., laten we nou gaan zitten, de hele zaak wordt koud! "

De Theebus keek hierbij zo meewarig, dat ze maar gauw hun plaatsen aan tafel allemaal gingen innemen. De heerlijke spijzen verleidden de jongelui ertoe belangrijk méér te eten dan ze gewoonlijk deden. Het was dan ook een hele toer om van zoveel heerlijks af te blijven.

„Ik sta op springen! " vertrouwde Dick aan Piet Bell toe.

„Schei uit jò, ik zit ook al vol tot de rode streep! "

Pa Bus at niet alleen véél, maar vooral ook ,duidelijk'... Te zien èn te horen hoe Pa Bus zijn soep slurpte was een gebeurtenis, die feitelijk geen welopgevoed mens mocht missen. Dat hield zo'n beetje het midden tussen het lawaai, dat een peleton nijlpaarden in de diergaarde teweegbrengt als ze met elkaar water-polo spelen en een D-trein, die zich in een tunnel boort... Maar evenals de Theebus, bleek ook zijn pa een gezellige verteller. Hij verhaalde bijvoorbeeld hoe hij 't had meegemaakt in de trein, dat er iemand binnenkwam met een soort grote papegaaikooi, met een grote, groene doek er over heen. De kooi wekte de nieuwsgierigheid op van een andere reiziger. Na een kwartier kon die meneer zijn nieuwsgierigheid eenvoudig niet meer bedwingen en vroeg: „Neemt u mij niet kwalijk, meneer, maar wat zit er in die kooi? "

„Een witte ibis, meneer," zei de man met de kooi.

„Zo, zo, een witte ibis, en waar voedt u zo'n witte ibis dan wel mee? "

„Met witte muizen."

„Witte muizen? Maar hoe kunt u zoveel witte muizen bij elkaar krijgen? "

„Dat is heel eenvoudig," zei de man met de kooi, „die kweek ik namelijk zelf. Hier, kijkt u maar, ik heb altijd een zak vol witte muizen bij me."

Hij grabbelde in zijn broekzak, haalde zijn hand eruit, die echter helemaal leeg was.

„Ik zie helemaal geen witte muizen," zei de andere reiziger.

„Maar er zit ook helemaal geen witte ibis in die kooi! " antwoordde de ander toen doodbedaard.

Om een uur of negen hadden de lichaamsgewichten van de gehele familie Bus, inclusief die van de overgrootvaders van vader's en moeder's zijde, alsmede aangetrouwde tantes, ooms, nichten, neven en achterneven, geen enkel geheim meer voor de jongelui.

Als je Pa Bus al die gewichten, tot op een pondje nauwkeurig, hoorde opsommen, leek 't precies alsof hij bezig was een marktbericht over de aanvoer van vette varkens voor te lezen. Ook de prijzen van meubelen, tapijten, schilderijen e.d. waren stuk voor stuk door Pa Bus opgesomd. En Pa Bus ratelde maar door. Geen van de jongelui kreeg ook maar de geringste kans om ertussen te komen. Pa Bus was en bleef eenvoudig aan 't woord!

De maaltijd was echter zo overdadig geweest, dat de jongelui zo'n beetje loom wegdoezelde en dat was eigenlijk helemaal zo'n onaangename toestand nog niet eens... Tegen kwart over tien bleek de redekavelende varkensmagnaat toch wel zo'n beetje uitgepraat te zijn. De gasten waren nu volledig op de hoogte van wat alles in huize Bus had gekost van de peperdure kleuren-televisie tot de stereo-geluidsinstallatie toe. Maar een toevallige opmerking van Ma Bus opende opnieuw Pa Bus' sluizen der welsprekendheid.

„Zeg, mannie..." zei Ma Bus, „vergeet vooral niet de notaris te bellen over dat huis! "

„Och," antwoordde Pa Bus, een beetje ontwijkend, „eigenlijk heb ik niet zoveel puf om die ouwe tent te kopen. En die «pookgeschiedenis heeft er ook al niet veel goeds aan gedaan! "

„Spookgeschiedenis? " informeerde Piet, hoogst geïnteresseerd, want zoiets was een kolfje naar zijn hand.

„Och ja," zei Pa Bus een beetje aarzelend. „Het is natuurlijk allemaal maar flauwekul, maar ja, je hebt maar met de bijgelovigheid van de mensen in de omgeving te rekenen en straks is zo'n huis misschien helemaal onverkoopbaar en dan zit je met de strop," voegde hij er met een zware zucht aan toe. „Maar, als je 't persé wilt horen, dan zal ik jullie wel eventjes vertellen wat er aan 't handje is."

„Nou wàt graag! " riepen Map en Loesje tegelijk. „Het lijkt me knàl, denderend interessant! " zei Map er nog even gauw achteraan.

Een goedkeurend gemompel van de overige jongelui was 't sein voor Pa Bus om zijn verhaaltje dan maar af te draaien.

„Het hele geval zit eigenlijk zo," begon Pa Bus. „Een jaar of vijf geleden woonde hier een oude zonderlinge boer. Berend Knoppe genaamd, op een boerderij aan de 's-Gravenweg, bij het Kralingse Veer. Berend Knoppe was stokoud. Al een paar keer was hij ernstig ziek geweest maar hij had nog geen zin om altijd maar te blijven slapen en daarom was hij steeds maar beter geworden. Voor de dokter was het ook een raadsel.

Maar op zekere dag was het toch plotseling gebeurd met Berend Knoppe. Niemand zag 's ochtends licht of leven op de boerderij en toen Wouter, één van de knechts, op de boerderij kwam, bleek dat Berend Knoppe nog in bed lag... dood.

Uit het testament bleek dat Berend zijn beide knechts Thomas en Wouter tot erfgenamen had benoemd. Erfgenamen van een enorm fortuin... geld... geld en nog eens geld. Thomas en Wouter waren in de wolken en wilden nog meer geld... geld... en geld. Wat dat voor knapen waren, die Wouter en Thomas...?

„Thomas was wel een goeie vent, die niet zo bar veel om geld gaf, als 't erop aan kwam, maar Wouter was een rasechte schraper, die nog te gierig was om Thomas een pakje pijptabak voor diens verjaardag te geven, of bij een andere gelegenheid. Thomas was ook de beroerdste niet om een ander te helpen als die in geldnood zat. Hij was joviaal in de omgang met andere mensen en daardoor kwam 't, dat men Thomas in de buurt toch wel mocht lijden. In de week droeg Thomas een eenvoudige boerenkiel, maar zondags zag hij er altijd kranig en piekfijn uit in een keurig zwart pak, een helder wit overhemd en een zwarte deukhoed."

„Maar Wouter hield niet van die geldverspilling, die droeg zomer en winter, in de week en ook zondags, een oud, tot op de draad versleten, niet al te fris, werkpak. En dat terwijl hij zelf geen zwaar werk meer behoefde te doen, want ze hadden meteen een paar knechts in dienst genomen."

„Veel geld aan scheermesjes besteedde Wouter evenmin, want hij schoor zich alleen als 't dringend nodig was. Dat Wouter er op 't laatst uitzag als een landloper behoeft dus geen nader betoog! Het geld was nog maar kort in hun bezit, maar als er iemand op de boerderij kwam, dan was Wouter altijd benauwd, dat men geld van hem wilde lenen. Hij sprak maar weinig en dan nog alleen op onvriendelijke, barse toon. Bovendien liep hij altijd in zichzelf te mopperen. Geen wonder, dat Wouter helemaal geen vrienden of kennissen had."

„Maar, hoewel die Wouter niet veel zei, hij dàcht zoveel te meer! Zo dacht hij er bijvoorbeeld steeds maar over na hoe verschrikkelijk fijn het wel zou zijn, wanneer hij het geld van Thomas eens helemaal voor zichzelf zou kunnen behouden.

Elke cent daarvan zou hij dan bewaken als een kostelijk bezit... Niets zou hij ervan uitgeven en door zijn handel zou dat kapitaal maar stééds groter en groter worden. Thomas had al eens voorgesteld dat geld naar de bank te brengen. Dat zou veilig in de kluis liggen en 't zou nog rente opbrengen ook. Maar daar had Wouter zich met hand en tand tegen verzet. Las je niet elke week in de krant over roofovervallen op banken? Die rente zou natuurlijk wel fijn zijn geweest, maar nog véél fijner was om, als Thomas eens eventjes weg was, de geldkist te voorschijn te halen en dan met je vingers te graaien door échte gouden tientjes, guldens en rijksdaalders en ritselende bankbiljetten.

Thomas dacht daar wel anders over, maar hij wilde Wouter niet voor het hoofd stoten en ook hij bewaarde al zijn geld dan ook maar in een zware, ijzeren kist.' En toen gebeurde er iets heel bijzonders...

„Wouter," zei Thomas op zekere dag. „De boerderij is al knap oud en vervallen. Vandaag of morgen krijgen we 't dak nog op ons hoofd. Wat zou je ervan denken als we die ouwe kast lieten afbreken en een nieuwe, moderne woning bouwden? "

Wouter kreeg haast een beroerte van schrik.

„Wat? Een nieuw huis bouwen? Dit huis is nog goed genoeg voor mij! "

„Nee jongen, nou vergis je je toch lelijk! " lachte Thomas onbezorgd.

„Wij hebben ook ons leven lang hard gewerkt," vervolgde hij, „en we hebben goede zaken gedaan. Weet je wel, dat we geld genoeg hebben om het Paleis op de Dam in Amsterdam te kopen? Kom, Wouter, luister nu eens goed naar me en laten we 't een beetje kalmer aan gaan doen en nog wat van het leven genieten! "

„En waar moeten wij dan blijven als 't huis wordt afgebroken? " vroeg Wouter, die meende een listige uitweg te hebben gevonden.

„Ook daar heb ik al aan gedacht, Wouter! We gaan dan samen een reisje maken. We hebben nog nooit iets van de wereld gezien als 't Kralingse Veer. We moeten eens naar Amsterdam en naar Groningen en naar Arnhem. Dat zijn allemaal mooie steden, die wij alleen maar van de plaatjes in de krant kennen. We moeten ook eens een beetje gaan léven! "

„Een huis bouwen? Op reis gaan? Ben je stapel geworden, Thomas? Waar moet al dat geld vandaan komen? " riep Wouter opgewonden en dodelijk geschrokken.

„Maak je daar geen zorgen over. Woutertje," zei Thomas geruststellend, „als 't dan helemaal nodig is, zal ik alles wel betalen."

„Als je maar goed weet, dat ik mijn geld bij elkaar houd. Geen rooie cent betaal ik! " riep Wouter, met schitterende ogen van hevige verontwaardiging over zoveel geldverspilling, uit.

„Best, best, dan zal ik wel betalen! Begrijp 't toch Wouter, we worden al een jaartje ouder. We hebben kind noch kraai en als we sterven kunnen we ons geld aan de een of andere liefdadigheidsvereniging vermaken, of anders weet Vadertje Staat er wel weg mee. Maar meenemen kunnen we 't nou eenmaal niet! "

„Jammer genoeg! " zuchtte Wouter.

„Zie je nou wel, dat we er verstandig aan doen om nog eerst eens een beetje plezier van ons zuur verdiende geld te beleven voor 't te laat is en we in het oudemannetjeshuis zitten? Wat heeft Berend Knoppe nou aan al zijn geld gehad. Die heeft het toch ook niet mee kunnen nemen? "

, ,,'t Is zonde van het geld! " jammerde Wouter, „zonde van het geld. Als je maar weet, dat je van mijn geld afblijft! "

Thomas snapte wel, dat hij op die manier niet veel verder kwam met Wouter en daarom besloot hij de zaak maar zelf aan te pakken. Op een middag reed een bouwondernemer het erf op en even later zat deze met Thomas gebogen over allerlei tekeningen en berekeningen. Er werden getallen genoemd, duizenden en nog eens duizenden guldens... alsof 't zo maar niks was! Wouter wilde met de hele zaak niemandal te maken hebben. Maar... achter de gesloten deur, op de gang, luisterde hij alles af wat er binnen werd besproken. Hij beefde over zijn gehele lichaam toen hij al die grote bedragen hoorde. Was Thomas misschien gek geworden? Dat moest haast wel, dacht Wouter, want waarom anders al die verkwisting? O, als hij maar kans zag een stokje te steken voor al die nutteloze verspilling! En langzaam rijpte er een misdadig plan in het brein van de gierige Wouter, ... de schatrijk geworden knecht... Er was maar één manier om zich meester te maken van Thomas' geld en daarmede de gehele verkwisting van huizen bouwen en op reis gaan, te voorkomen.

Eerst huiverde Wouter bij die gedachte... Maar gierigheid en hebzucht kunnen een mens vér drijven! Hoe langer hoe meer maakte Wouter zich met een vreselijke gedachte vertrouwd en tenslotte kwam hem die misdaad niet eens meer zo verschrikkelijk voor... hij zou Thomas van het leven beroven! Thomas de knecht met wie hij jaren en jaren en schouder aan schouder bij boer Knoppe had gewerkt. Soms dacht hij dat ze echte vrienden waren geworden, maar nu... nu Thomas net zoveel geld als hij... Wouter zou Thomas uit de weg ruimen en dan zou al het geld voor hem alleen zijn! Oh, hij wist precies waar Thomas zijn geld bewaarde. In hetzelfde gat, onder de vloer, waar hij zijn eigen geldkist had verstopt.

Dat was allerminst een probleem. In gedachten graaiden Wouter's handen al door die duizenden geldstukken, die Thomas van zijn baas, boer Berend Knoppe, had geërfd. Niemand zou er ook maar één enkele cent van krijgen... Alles voor hemzelf! En elke dag zou hij, met volle teugen, van die rijkdom genieten...

Enkele weken gingen voorbij. Wouter had voortdurend dat geld van Thomas in gedachte. Hoeveel geld zou Thomas eigenlijk wel bezitten? Thomas bewaarde zijn geld in een gemetselde ruimte onder de vloer. Zijn geldkist stond naast de zijne. En de gedachte, dat al dat geld eens aan hem, Wouter, zou toebehoren, maakte de man half gek. Op een nacht hoorde Thomas onraad in zijn slaapkamer.

Hij glipte uit zijn bed en sloop, onhoorbaar, naar de huiskamer. Hij zag, door het bovenlicht van de gesloten deur, dat er een klein wandlampje brandde. Dat was vreemd want Wouter was allang naar bed gegaan en die zou zeker geen lampje laten branden. Dat kostte immers alleen maar elektriciteit voor niets! Door het sleutelgat keek Thomas naar binnen en ontdekte een man, die op de vloer knielde. Thomas kon niet ontwaren wie die man was. Er stond namelijk een brandende kaars op de vloer en de figuur van de vreemde man stak er zwart tegen af. Thomas besloot Wouter te wekken, zodat zij, twee tegen één waren. Maar Wouter's bed was leeg... Dat was al heel vreemd!

Opnieuw sloop Thomas op zijn blote voeten naar de huiskamer en opende de deur zachtjes. En omdat Thomas dat alles vrijwel onhoorbaar, had gedaan, en Wouter toch niet al te best van gehoor was, merkte Wouter niet, dat Thomas de kamer binnenkwam. Thomas was opgelucht! Maar toch begreep hij niet al te best waarom Wouter, in het holst van de nacht, het gat in de vloer had geopend en zijn geld natelde! Maar toen hij een ogenblik langer bleef toekijken, kwam hij tot de ontdekking, dat Wouter niet zijn eigen geld natelde, maar het geld in de ijzeren kist van hém, Thomas, in handen hield! Dàt ging Thomas toch te ver... maar hij hield zich muisstil. Benieuwd wat er verder zou gaan gebeuren.

Wouter nam nu een dikke envelop uit de geldkist en legde die op tafel. Hij opende die envelop en wreef zich in de handen...

Dan nam hij er een handvol bankbiljetten uit en begon te tellen. Bevend streelden zijn magere vingers de bankbiljetten. Snel ging zijn adem, koortsachtig gloeiden zijn ogen. En steeds maar tellen... tellen... tellen, jongens.

Dan hoorde Thomas hem mompelen... ,,en dat is nog meer dan ik dacht... alleen in die grote envelop zitten al meer dan negenhonderdduizend gulden en dan nog dat kistje met gouden tientjes en al die effecten..."

Wouter keek opeens verschrikt op. Had hij een zucht gehoord? Was er iemand in de kamer? Maar Thomas had zich onhoorbaar in een verre, donkere hoek van de kamer teruggetrokken en verschool zich daar. Wouter trachtte het duister van de kamer te doorboren. Maar hij kon niets verdachts ontwaren... „Wacht maar," mompelde hij halfluid, „als ik maar eerst alléén de baas ben in dit huis. Dan hoef ik tenminste niet meer bang te zijn, dat er iemand onverwachts binnenkomt. Stel je voor, dat Thomas zou merken, dat ik zijn geld natel..."

En Wouter telde maar door! Het bedrag was nog veel en veel hoger dan hij ooit had durven dromen. Daarna verborg hij alles weer zorgvuldig in de grond en sloot de opening, waaroverheen hij het vloerkleed legde. Thomas was intussen weer naar zijn kamer geslopen, maar hij deed die nacht verder geen oog meer dicht. Wouter's geweten was niet helemaal rustig. Hij sloop naar Thomas' kamer. Maar toen hij Thomas goed en wel in bed zag liggen, mompelde hij: „Zo, dat is prachtig! Die heeft tenminste niets gemerkt..."

Thomas hield zich slapende, maar hij had dat gemompel heel goed verstaan. Die Wouter was altijd wel een beetje zonderling geweest, kortaangebonden en ruziemakerig, maar toch had Thomas altijd wel sympathie voor hem gehad.

Heel lang dacht Thomas na over die onheilspellende woorden: ,als ik maar eerst alleen baas ben in dit huis! '

Wat zouden die te betekenen hebben?

De volgende avond stierf Thomas, plotseling en volkomen onverwachts na het drinken van een kop chocolade.

De oorzaak van zijn overlijden was een raadsel. De dokter dacht aan een hartverlamming.

Wouter leek wanhopig en ontroostbaar. Zelfs de buren en kennissen beklaagden hem, hoewel ze toch écht niet zoveel met Wouter op hadden.

Thomas' begrafenis was heel eenvoudig en weldra sprak niemand meer over het onverwachte sterven van Thomas. Wouter bleef in het huis wonen, waar het geld verborgen was en vertelde de bouwondernemer, dat alle nieuwbouw-plannen nu hneteen van de baan waren. Maar... als Wouter gedacht had, dat hij nu met rust zou worden gelaten en ongestoord van de rijkdom van Thomas zou kunnen genieten, dan had hij 't toch wel heel goed mis! Want Thomas bleef steeds in zijn nabijheid. Zo dacht Wouter tenminste met zijn zieke geest.

Overal volgde de gedaante van de overleden Thomas hem. Als hij het luik in de vloer wilde openen, stond Thomas voor hem en schudde bedroefd het hoofd. Als Wouter zich te slapen legde, verscheen Thomas voor hem en hield hem een kop chocolade voor.

„Drink dat op Wouter," zei de geest, „drink dat op, zoals je mij te drinken hebt gegeven. Lekkere, warme chocolade, kom drink op, Wouter, dat zal je goed doen! "

Wouter sprong op in zijn bed. Het droombeeld was verdwenen. Buiten regende 't. Kletterend sloegen de druppels tegen het raam. Wouter tuurde even in de duisternis van het slaapvertrek en zag het gelaat van Thomas, spookachtig verlicht, voor het venster verschijnen.

„Weg... ga wèg! Laat me met rust! " krijste Wouter wanhopig. Het hoofd grijnsde.

De deur van het slaapvertrek werd langzaam geopend en Thomas trad binnen. Met opgeheven arm. Wéér met een dampende kop chocolade in zijn hand. Het angstzweet brak Wouter aan alle kanten uit. Hij sprong uit bed en greep een geweer, dat altijd aan de muur hing. Wouter hield het geweer bij de loop vast en zwaaide het met de zware kolf naar voren gericht, in het rond. Hij sloeg naar de gestalte. Maar Wouter raakte niets dan lucht en de verschijning loste zich op in de duisternis. Toen Wouter naar zijn bed terugkeerde, lag de gedaante van Thomas er al in... Gillend van ontzetting, deinsde de laffe moordenaar terug. Hij vluchtte naar de achterkamer. En daar vond hij Thomas in een stoel zitten, een kop dampende chocolade in de hand...

Dat ging wekenlang zo door. Wouter durfde het geld niet aan te raken. Tenslotte is Wouter volledig krankzinnig geworden. Hij heeft moeten zwichten voor het aandringen van Thomas. Hij dronk zélf ook een kop chocolademelk, waarin hij een grote hoeveelheid van een uiterst vergiftig onkruidbestrijdingsmiddel had gedaan...

Pas drie dagen later vonden de buren Wouter dood in de keuken. Een der kennissen, die veel zaken had gedaan met de beide knechts, besloot het huis met de gehele inboedel over te nemen en ging er toen zelf met zijn familie in wonen."

„Hu," huiverde Loesje, „de griezels lopen over mijn rug! "

„Ja," zei Pa Bus, „... maar 't verhaal is nog niet helemaal uit! Ik zelf twijfel niet aan de mogelijkheid van het eerste gedeelte van deze geschiedenis, maar wat er dan na komt, heb ik ook alleen maar van horen zeggen. Voor de waarheid kan ik dus niet instaan. De mensen in de buurt beweren echter stokstijf, dat vanaf de eerste avond, dat de nieuwe familie in dat huis woonde, 't daar regelmatig heeft gespookt. En niet zo zuinig ook! 's Nachts, wanneer iedereen in bed lag, deden zich de vreemdste verschijnselen voor. Ramen gingen uit zichzelf open en dicht. Deuren zwaaiden heen en weer. Er klonk gerinkel van gebroken glas. Er rammelden kettingen en de bewoners deden vrijwel geen oog dicht.

Het karpet in de kamer, waar het geld verborgen lag, was dikwijls verplaatst. Stoelen en ander meubilair werden door elkaar gesmeten. En altijd waren er twee geesten aan de gang, beweerden de omwonenden! Het waren natuurlijk Wouter en Thomas. De bewoners van het huis hebben 't veld moeten ruimen en de vorige week is er een nieuwe familie in getrokken. Maar weer precies 't zelfde liedje! 't Schijnt er te spoken van jewelste... Eerst had ik gedacht dat huis en het land voor een prikje te kopen en er een nieuwe villa te laten neerzetten, maar ik ben bang, dat de hele boel nu geen cent meer waard is door die spookverhalen. Ik wil er eerst nog eens over praten met de notaris." ,,lk heb kippevel van dat verhaal gekregen," bekende Greetje.

„Ik vind 't juist razend, machtig interessant! Echt knots-romantisch en bére-goed! " riep Map haast in vervoering uit.

„En ik zou wel eens een nachtje in dat huis willen slapen! " zei Piet. en hij voegde er bedachtzaam aan toe, dat hij niet erg veel van die zogenaamde spookpartijtjes geloofde. Lariekoek!

„Wat is er van al dat geld geworden, dat onder de grond verstopt zat? " wilde Piet nog weten.

Pa Bus wisselde snel een blik van verstandhouding met zijn vrouw en zei toen:

„Dat weet geen mens! Ze hebben ernaar gezocht, maar nooit iets gevonden, voor zover ik weet."

„Dan moet 't er nog liggen," zei Piet, die altijd logisch dacht.

„Ja, dat is best mogelijk."

„Maar waarom onderzoekt u dat huis dan niet van onder tot boven? " informeerde Piet een beetje verwonderd.

„Dat helpt toch niet. Het geld is eenvoudig niet te vinden. Enfin, ik heb jullie nu alles verteld, wat ik er zelf van weet," zei meneer Bus, een beetje kortaf.

„Kom jongelui," sprak de gastvrouw hartelijk, terwijl ze zich met enige moeite uit haar fauteuil probeerde los te maken en waarbij de veren dankbaar en opgelucht kreunden, „laten we een lekker kopje chocolademelk met een broodje vlees gaan eten! 't Is allemaal al klaargemaakt! "

Maar de jongelui bedankten feestelijk voor die merkwaardige combinatie. Ze bleven nog een beetje nakeuvelen. Maar de échte stemming kwam er niet meer in. Kort daarna gingen ze allemaal naar huis. Wat zou de reden zijn geweest? Het spookverhaal, of de overvloedige maaltijd bij de familie Bus? We weten 't werkelijk niet...

HOOFDSTUK XI

Hiep, hiep, hoera... Piet en Dick Bell, de helden van de dag!

De volgende avond waren Piet en Dick op hun kamer. Bob was met Pa en Ma Bell naar de bioscoop gegaan. Er was helemaal geen gezellig televisie-programma en dan pakten Pa en Ma Bell wel eens een bioscoopje.

Een traktatie voor Bob natuurlijk! Piet en Dick waren niet zo erg gesteld op bioscoopprogramma's, of er moest iets heel bijzonders te zien zijn. En dat was ook maar een grote uitzondering. Smachtende juffrouwen en kerels met vettige pommade-pruiken konden ze op de Coolsingel, zonder entrée-geld te betalen, zó wel zien. Ze zaten beiden te blokken en hun huiswerk af te maken, toen opeens de huisbel ging.

„Wacht maar," zei Piet, „ik ga wel even..."

Enkele ogenblikken later klonk er gestommel op de trap en Hugo stapte de kamer binnen, gevolgd door Piet. Hugo had een verband om zijn hoofd en zag behoorlijk bleek.

„Asjemenou! " schrok Dick, „wat is er met jou gebeurd, Huug? Van welke kampioen-bokser heb jij op je falie gehad, of heb je onder een wals gelegen? " Hugo lachte een beetje flauwtjes en ging zitten.

„Ja," zei Piet lachend, „je ziet er inderdaad niet uit alsof je net uit een schoonheidssalon komt! Hoe kom je aan die versiering. Biecht eens op,Huug!  Huug betastte voorzichtig zijn hoofd en zei ongewoon zacht voor zijn doen:

„Dat spookhuis aan de 's-Gravenweg.

We zijn erheen geweest. Tony de Piazza en ik..."

„Watte? " „En de geest van de moordenaar heeft een gat in mijn kop geslagen! "

Piet rolde achterover in zijn stoel en wierp zijn lange benen omhoog van het lachen. Dick sprong gierend van de pret de kamer rond. Maar Hugo keek helemaal niet vrolijk! Vrij nijdig zelfs, vroeg hij: „Geloven jullie me soms niet? "

„Je hebt ons nog niets verteld," zei Piet, de tranen van pret uit zijn ogen wrijvend. „Tjonge, is dat lachen! Kom op Huug, vertel! Moet je thee, we hebben nog een beetje! "

„Nee, dank je," zei Hugo vrij stug en dan vertelde hij zonder verdere aanmoediging van de glunderende Piet en Dick ,Bell:

„Tony en ik waren samen naar huis op weg na die vreetpartij bij de Theebus. We liepen zo'n beetje te kletsen over dat spookverhaal. Ik zei, dat ik die flauwekul niet geloofde, maar Tony beweerde strak en stijf, dat er wel degelijk geesten bestonden, die terugkeerden naar de plaats, waar ze vroeger hadden gewoond. Vooral als er een onopgehelderd misdrijf in 't spel was. Dat had hij van zijn grootouders in Italië meer dan eens gehoord. Ik lachte Tony toen vierkant in zijn gezicht uit, net als jullie mij nu doen. En toen wilde ik, met alle geweld, dat huis 's nachts eens goed van nabij bekijken. Tony heeft me nog gewaarschuwd, maar ik moest en zou er natuurlijk weer heen met mijn stomme kop! "

„En nou zit er een gaatje in? " opperde Dick.

„Stil nou... als je me beduvelt, vertel ik niks meer," zei Hugo geraakt.

„Oké, ga door, ik zeg al niks meer," zei Dick deemoedig.

„Was dat huis bewoond? " vroeg Piet.

„Nee, 't was helemaal leeg. De laatste bewoners hadden 't zeker ook niet meer uitgehouden en waren alweer vertrokken. Geen wonder! " voegde Hugo er met een zware zucht aan toe en hij voelde aan zijn pijnlijke hoofd.

„En toen? "

„Nou, Tony is buiten blijven wachten en ik schoof een raam open en klom naar binnen."

„Fijne manieren, houd jij erop na! " liet Piet zich, onvoorzichtig genoeg, ontvallen.

„Houd je vervelende kop nou toch eens eindelijk dicht," riep Hugo geërgerd. Zijn hoofd deed hem venijnig pijn en dat verbeterde zijn humeur allerminst. Dan vervolgde hij: „Enfin, 't duurde niet lang, of ik vloog het raam weer even snel uit! "

„ Vloog je" vroeg Piet ongelovig.

„Ja, ik vlóóg! Dat wil zeggen, dat spook smeet mij eruit! " zei Hugo. „Dat was een nachtje om nooit te vergeten! Dat wil ik je wel verzekeren. Vroeger heb ik altijd om spookverhalen gelachen, maar nü weet ik wel beter! Au, mijn kop! Dat steekt en dat bonkt daar in die bovenkamer van me! "

„Spoken zeker," zei Piet.

Maar Hugo kon dat grapje allerminst waarderen. Dick probeerde Hugo er, heel rustig en bedaard, van te overtuigen, dat 't volkomen onmogelijk was.

„Goed," zei Hugo dan korzelig, „als jullie mij niet geloven, waarom gaan jullie dan zélf niet eens kijken. Het is gemakkelijk genoeg om mij te jennen en uit te lachen. Maar als jullie dan toch zulke helden bent, ga dan kijken! Maar ik wed, dat jullie daarvoor geen lef genoeg hebben! " geen lef genoeg hebben! "

Zoiets behoefde je tegen Piet en Dick natuurlijk niet twee maal te zeggen! De broertjes Bell bang voor spoken? Zelfs Bobbie zou er om hebben gelachen! Goeie grutten, hoe vaak hadden ze zelf al niet voor ,spook' gespeeld in hun jongensjaren. Piet en Dick waren meteen wild-woest geestdriftig voor het geval. Zij wilden niets liever dan meteen maar kennis maken met de geheimzinnige, nachtelijke bezoekers in dat huis, die nu al drie verschillende families op de vlucht hadden gejaagd.

„Wanneer jij er zo over denkt, Huug," zei Piet, „dan zullen we je op staande voet bewijzen, dat je 't behoorlijk goed mis hebt. Hoe denk jij erover, Dick, zullen we dan vanavond meteen maar gaan? "

„Mij best," zei Dick, maar hij voegde er bedachtzaam aan toe:

„Laten we wel een briefje voor de ouwelui op tafel leggen in de huiskamer. Anders zit binnen een half uur de komplete Rotterdamse politie al achter ons aan. Daar heeft pa zo'n handje van! "

En zó gebeurde 't...

„Wacht! " zei Piet, „dat had ik bijna vergeten..."

„We hebben toch de nodige rommel meegenomen," meende Dick.

„Jawel, maar ik moet tóch nog iets heel bijzonders meenemen."

Piet liep terug naar zijn kamer en rommelde in een kistje, waarin hij allerlei chemicaliën bewaarde. Piet was namelijk een groot bewonderaar van de nobele scheikunde en was verzot op 't nemen van proeven. Vooral als er ,knalwerk' aan te pas kwam...

„Mooi zo," mompelde hij tevreden, een doosje in zijn zak stekend. Het was ongeveer acht uur toen Piet en Dick op stap gingen. De zon was nog niet onder. Ze waren met de bus in oostelijke richting gereden, stapten aan het eindpunt uit en moesten nog een aardig eindje lopen om de afgelegen boerderij te bereiken. Het was stil. Rondom lagen de weilanden, waarop het vee rustig stond te grazen. Een laatste hapje voor de koeien gingen slapen. Verstandig, zou Pa Bus zeggen, want slapen op een lege maag is niet zo best. Het dichtstbijzijnde huis stond op ongeveer 200 meter afstand, aan de overzijde van de weg. De zon ging nu snel onder en het werd al aardig donker. Huizen en bomen staken als zwarte silhouetten tegen de nog zwak rood gekleurde avondlucht af. Hier en daar twinkelden al een paar sterren. Een paar keer liepen Piet en Dick langs het huis en namen het terdege op. Een bruggetje voerde over de sloot naar het huis. Piet wilde juist over dat bruggetje lopen, toen Dick hem bij de mouw terugtrok. Er kwam een man aanlopen.

„Genavond," mompelde de man. De jongens beantwoordden de groet.

„Wacht even tot ie voorbij is! " fluisterde Dick. De voorbijganger keek nog enkele keren vluchtig om, maar zette zijn weg voort zonder te keren.

„Kom mee! " zei Piet. Ze liepen over het bruggetje en gingen om het huis heen, naar de achterkant. Daar aangekomen meenden ze, dat ze de scharnieren van een deur hoorden knarsen en piepen. Maar dat kon natuurlijk best verbeelding zijn geweest. Ze maakten behoedzaam een venster open en klauterden, achter elkaar, naar binnen. Het was nu pikdonker geworden. Maar daar hadden de jongens wel op gerekend. Ze knipten hun elektrische zaklantaarns aan en lieten de lichtbundels voor zich uitschijnen. Het huis was helemaal leeg. Voor zover de jongens konden zien was er niets bijzonders te ontdekken. Toen gingen ze aan het werk...

Piet nam een klos zwart garen uit zijn zak, bond het einde aan een spijker in de muur en spande een draad dwars door de kamer. Dit herhaalde hij enkele malen in verschillende richtingen. De draden raakten elkaar in het midden van de kamer. Daar bracht Piet een klein belletje aan. Hetzelfde herhaalde hij in beide vertrekken. Dick was intussen druk bezig met een schoteltje, waarop hij een wit poeder uitstrooide, dat Piet hem in de hand had gedrukt. Piet kwam aanzetten met een losse zakbatterij en een paar eindjes koperdraad.

„Wat ga je nou doen? " vroeg Dick nieuwsgierig.

„Zal je straks wel zien, naar ik hoop. Het belooft reuze interessant te worden, als er tenminste een spook op visite komt," beloofde Piet geheimzinnig.

„En tóch hebben we nog stom gedaan, Piet! "

„Waarom dan? "

„Er zijn geen gordijnen voor de ramen! En we hebben hier de hele tijd met die zoeklichten rondgetuind!

„Nou en wat zou dat dan? "

„Ze kunnen ons van de weg af zien, natuurlijk! "

„Och, dan denken die buren, dat het spook weer aan de gang is. Maak je daarover nou maar geen zorgen! "

„Als het spook er zélf maar niet de lucht van heeft gekregen."

„Oké, mijn licht is uit en het jouwe ook. Waar gaan we in hinderlaag? "

„Hier dacht ik," zei Dick. „Hier is een flinke ruime muurkast. Daar kunnen we allebei gemakkelijk in."

Piet opende de muurkast en voelde, of er iets in stond. Ja, er stond nog een leeg kistje in, waarop ze broederlijk naast elkaar gingen zitten. In afwachting van de dingen, die, naar ze hoopten, zouden gaan gebeuren... Zwijgend zaten ze een tijdje te wachten. Maar er gebeurde helemaal niets. Buiten kwaakten een paar kikvorsen in de sloot erbarmelijk. Een vleermuis liet een schrille -schreeuw horen, die de beide jongens plotseling deed opschrikken. Bang waren Piet en Dick beslist niet, maar tóch deed het vreemde van het avontuur hun harten een beetje sneller kloppen. Ze hadden de deur van de muurkast op een kiertje gezet en keken door de spleet in de donkere kamer. Alles bleef echter doodstil. Dick geeuwde eens van harte en Piet wreef zich in de ogen om wakker te blijven.

„Ik begin slaap te krijgen," zei hij, „wat een ellendig saai spook om ons hier voor Piet Snot te laten zitten! "

„Och," zei Dick, „d'r is natuurlijk geen sikkepit waar van die hele geschiedenis. Enfin, we zitten hier om dat te controleren, maar ik geloof er voorlopig geen steek van, want als je..." Tingeling.... tingeling... klonk het in de andere kamer. Piet en Dick hielden zich muisstil... Dus toch! ! ! Er moest iemand tegen de gespannen draden zijn aangelopen. Er stommelde iets. Dan hoorden ze voetstappen naderbij komen. Tingeling... tingeling... klonk nu ook het belletje in hun vertrek...

Het spook — als 't tenminste een spook wàs — mompelde een kernachtige verwensing, die nogal Rotterdams klonk en scheen ditmaal in de zwarte garendraad verward te zijn geraakt. Het belletje rinkelde namelijk voortdurend. Toen zette Piet zijn elektrische batterij in werking. Een kleine elektrische vonk was al voldoende om het witte poeder op het schoteltje te doen ontvlammen. Dat was namelijk magnesiumpoeder... Dat gebruikte men vroeger om bij avond te fotograferen, toen er nog geen flitslichten bestonden. Een felwitte bliksemschicht priemde door de stikdonkere kamer. De lichtflits had misschien nog geen tiende seconde geduurd. maar was toch ruim voldoende geweest om de indringer in het zonnetje te zetten. De man gaf een schreeuw van schrik en holde de kamer uit. Als de gesmeerde bliksem renden de jongens de man na. Buiten, op het erf, konden ze hem inhalen.

Toen bleef de vreemde man plotseling staan en vroeg nijdig: „Hé, wie zijn jullie en wat doe je hier? "

„Precies 't zelfde zouden wij van jou wel eens willen weten! " zei Piet en hij liet erop volgen: „Bijzonder aardig hoor om hier 's avonds voor spook te gaan spelen. Maar ons maak je niet benauwd, vriend! "

„Voor spook spelen? Zien jullie mij soms voor een spook aan? Die is goed! " „En waarom kwam je dan zo stiekem binnensluipen? " „Ik woon daar verderop en ik zag licht bewegen in de kamers. En daarom wilde ik eens eventjes polshoogte gaan nemen! Verdraaid nog aan toe, wat was dat voor een ontploffing! ! Ik schrok me zowat lam! Hebben jullie dat gedaan?"

„Alleen maar een beetje magnesium-poeder," zei Piet, „maar als u de buurman bent, wilt u zeker wel meehelpen om die spookgeschiedenis eens voorgoed te ontrafelen, nietwaar? "

„Om je de waarheid te zeggen, was ik dat al enige tijd van plan, maar mijn vrouw is erop tegen, omdat de buren allemaal van die enge verhalen ophangen..."

„Och," zei Piet, „er is natuurlijk geen sprake van spoken en zo, dat zijn bakersprookjes. Als er hier werkelijk 's nachts iets in dit huis gebeurt, zullen we het ook wel te zien krijgen."

„Blijft u bij ons? " vroeg Piet aan de buurman, „of bent u soms bang? "

„Met z'n drieën hoef ik niet bang te zijn," zei de buurman kordaat.

„Zó mag ik 't horen," zei Piet tevreden.

„Laten we dan nu maar meteen in het huis teruggaan en afwachten wat er verder gaat gebeuren."

Ze zaten met z'n drieën in de grote muurkast. Veel ruimte hadden ze nu niet meer. Op fluisterende toon spraken ze met elkaar. Wel een half uur ging voorbij. Maar er gebeurde hoegenaamd niets... In de verte sloeg een torenklok tien slagen. Dan was 't weer bladstil. Kwartier na kwartier verstreek. Oei, jongens werden moe en slaperig... Opeens..., er ritselde iets in de kamer... Snel stak Piet zijn zaklantaarn door de kier van de kastdeur en liet het licht in het vertrek schijnen. Maar de stralenbundel gleed langs de lege vloer en de kale wanden. Niets bijzonders te bespeuren... En juist toen Piet zijn zaklantaarn had uitgeknipt, hoorden zij het eigenaardige geritsel van een lap nylon. Net toen hij zijn zaklantaarn wilde inschakelen, klonk boven hun hoofden een daverende slag... Precies alsof er een smidsaambeeld op de grond kukelde... Alle drie hielden ze de adem in. Ze luisterden sprakeloos naar het naderende geritsel en andere heel vreemde geluiden boven hun hoofd. Deuren werden open en dichtgeslagen met een keiharde klap. Voetstappen dreunde.... Dan was 't opeens weer akelig stil...

De buurman had 't intussen aardig benauwd gekregen. Het klamme angstzweet stond op zijn voorhoofd en hij beefde als een rietje.

„Kom op, jò, we gaan naar boven," fluisterde Piet.

„In vredesnaam, doe dat niet. Blijven jullie bij me... laat me hier niet alleen in 't donker zitten! Alle mensen, wat is dat daar? Daar... daar! "

Een lichtende punt zweefde door de kamer. Eerst heel klein, dan langzaam groter en groter wordend, totdat het de vorm van een bal aannam, die een blauw-wit licht uitstraalde. Daarop vervormde de bal zich in de lengte, werd groter en groter, langer en breder. En steeds zweefde dat hele geval maar heen en weer. Dan kwam het vreemde ding tot rust, boog, plooide zich en nam tenslotte een menselijke gedaante aan.

„Het spook, het spook! " sidderde de buurman klappertandend. „nou heb ik 't zélf gezien! "

Dick tastte in de pikdonkere muurkast voorzichtig om zich heen. In een hoek voelde hij een ijzeren voorwerp. Een verroeste pook. Verroest... maar ik elk geval, een póók! Onhoorbaar trok Dick zijn schoenen uit, nam de pook ter hand en sloop toen, zonder het minste geruis te maken, langs de geheimzinnige gestalte, de kamer uit. De buurman, verstomd van schrik en ellende, greep Piet bij de arm. De arme drommel durfde niet te spreken, maar zijn krampachtige greep vertolkte zijn angst overduidelijk.

Piet maakte zich voorzichtig los uit de greep en fluisterde: „Stil nou... let liever goed op en help me straks..."

Dan zette Piet de handen aan zijn mond en riep met zware, holle stem:

„Wouter, Wouter... wat doe je daar? "

Ogenblikkelijk bleef de lichtende gestalte staan. Het licht vervormde zich weer. 't Werd kleiner en kleiner. Ja, 't leek wel, alsof 't zichzelf oprolde in een bal, plotseling was het helemaal verdwenen... Piet grinnikte.

„Er ligt een touw op de grond, naast u! " fluisterde hij de buurman toe, „neem dat op en loop me achterna! "

Opeens liet Piet het volle licht van de zaklantaarn in de kamer schijnen en verlichtte het verschrikte gelaat van een vrij onguur uitziend heerschap. Doordat het felle licht van de zaklantaarn precies in zijn gezicht priemde, kon de man zelf niets onderscheiden.

„En nou je handen omhoog en een beetje vlug! " commandeerde Piet met zware stem. „Ik heb mijn revolver op je gericht en bij de minste of geringste beweging, schiet ik dwars door je heen. Er staan vijf man achter me. Dus verroer geen vin, als je leven je tenminste lief is! Bindt hem vast, mannen! "

De zenuwachtige buurman, die door het kalme, vastberaden optreden van Piet en Dick, zijn moed terug had gevonden, werd nu plotseling een toonbeeld van verwoede dapperheid. Hij sprong naar voren... En toen zag hij, dat het ,spook' een doodgewone kerel was. Hij wierp zich op de man en bond zijn handen en voeten stevig vast. De indringer, die voor spook had gespeeld, zag dat zijn spelletje hopeloos verloren was. Te laat ontdekte hij, dat hij slechts met één man en één jongen te doen had, in plaats van met zes man!

„Hé, sapperdekrikkrak! " riep de buurman opeens uit. „Kom es effies hier met die zaklantaarn. Ik geloof, dat ik dat snuitwerk al es meer heb gezien! "

Piet liet het volle licht van zijn zaklantaarn op het gezicht van de vastgebonden kerel vallen.

„Wel verdraaid, als ik 't niet dacht! Het is Kouwert, een vroegere knecht van de boerderij hier! Zo zo mannetje, jij bent 't dus, die de hele buurt hier de stuipen op 't lijf jaagt met je spokerijen! Als 't aan mij lag, verdiende je een pak ransel, dat horen en zien je vergaat! "

„Houd 'em eens effies in de gaten. Ik ga.naar boven," zei Piet. Hij wilde wel eens weten wat Dick daar boven allemaal uitvoerde. De jongens waren er natuurlijk vast van overtuigd, dat al die zogenaamde spookverschijnselen maar pure bedriegerij waren. Geheimzinnige geluiden, lichteffecten zijn met heel eenvoudige middelen te bereiken. Dus moest ook die zware dreun op de bovenkamer door mensenhand zijn voortgebracht. Dick Bell was gaan kijken aan wie die hand toebehoorde. Op kousevoeten was hij naar boven geslopen. Het andere ,spook' aan Piet en de buurman overlatend. Evenals beneden was 't ook boven aardedonker. Dick nam zijn zaklantaarn, knipte die aan en wikkelde de lantaarn dan in zijn zakdoek. Een vreemdsoortig, geelachtig licht, scheen nu door de zakdoek en Dick begon die zaklantaarn langzaam, met brede zwaaien, van links naar rechts te bewegen.

Er was iemand in die kamer... Iemand, die met grote koologen van angst naar dat geheimzinnige zwaai-licht keek.

De vent, die anderen vrees wilde aanjagen, was nu zélf zo bang als een zenuwachtige wezel! Stap voor stap kwam Dick naderbij.

Hij bemerkte, dat de ander een fors gebouwde kerel was, die een grote smidshamer in de hand hield. De kerel hurkte op de grond en durfde zich blijkbaar niet te verroeren. De angst snoerde zijn keel dicht...Dick dacht snel na!

„Als ik hem niet gauw onschadelijk maak, doet ie 't mij! Vooral als hij merkt, dat ie me gemakkelijk aan kan.Vooruit dus maar..." Dick hief de ijzeren pook op en liet die snel neerdalen op de kop van de kerel,.die met een kreet van pijn in elkaar zakte.

„Mooi," zei Dick in zichzelf, „van dit knaapje hebben wij, voorlopig, geen last meer! " Enkele ogenblikken later kwam Piet naar boven.

„Kijk es," zei Dick opgewekt, „met die hamer sloeg hij op de grond. Geen wonder, dat we ons een aap schrokken! "

„Hij maft lekker, die knaap. Mooi stukje werk, broertje! " zei Piet goedkeurend. „Maar," voegde hij er onmiddellijk aan toe, „laten we hem de trap afwerken en secuur vastbinden, want 't is een mannetjesputter, als ik 't zo bekijk! "

Zo gezegd, zo gedaan. Dat ,trap afwerken' ging niet zo héél erg zachtzinnig en de kerel kreunde af en toe hevig. Maar uiteindelijk belandde hij toch, zij het niet helemaal onbeschadigd, beneden aan de trap. De buurman hielp ijverig mee om ook dit tweede ,spook' stevig vast te sjorren. Die buurman was weer helemaal fit en helemaal niet zenuwachtig meer.

„Maar," vroeg hij, „ik zou toch wel eens willen weten hoe al die vreemde lichtverschijnselen tot stand kwamen? "

„Simpel genoeg," lachte Piet. Hij haalde meteen een grote lap nylon uit de binnenzak van Spook Nummer Een.

„Zie je die lap? Nou, die is besmeerd met lichtgevende verf. Kijk, als ik die lap nylon als een bal in elkaar frommel en die dan langzaam heen en weef beweeg, zie je precies 't zelfde als die grappenmaker hier heeft vertoond. Moet je opletten... ik spreid die lap langzaam boven mijn hoofd uit en bedek mij daarmee. Zo krijgt 't geval een menselijke gedaante. Doe hetzelfde nu in omgekeerde volgorde, en de ,geest' verdwijnt weer in het niet. Dat is alles! "

De buurman liep snel naar huis en belde daar de politie op. Geen tien minuten later naderden twee surveillance-auto's met blauwe zwaailampen. De politiemannen boeiden de beide ,spoken' eerst grondig en begonnen toen de touwen los te maken. Even later stapten zowel spoken als spokenjagers in de politieauto's, die in snelle vaart naar de stad terugreden. Ten overstaan van de commissaris vertelden Piet en Dick het hele avontuur in geuren en kleuren van de spoken. De beide gevangenen biechtten toen maar eerlijk op, dat zij achter het geld van de knechten Wouter en Thomas hadden aangezeten. Zij hadden die spookverschijnselen op touw gezet om andere mensen bang te maken voor dit huis en lastige nieuwsgierigen op veilige afstand te houden. En juist op deze avond hadden ze gehoopt het geld van onder de vloer weg te halen. Hierop begon de commissaris van politie smakelijk te lachen.

„Dat is de beste mop, die ik sinds jaren heb gehoord," zei hij, „jullie hebben al die moeite voor niks gedaan! Dat geld is daar allang niet meer. Dat ligt veilig op de bank. Op dezelfde dag, dat Wouter stierf, is dat geld, op last van de justitie weggehaald. Het Gerecht zal er ook verder over beslissen! "

De volgende dag stond het verhaal in geuren en kleuren in de .Morgenpost'. Hoofdredacteur, Pa Bell, had ervoor gezorgd, dat het hele relaas op de voorpagina werd afgedrukt. Piet en Dick waren natuurlijk de helden van de dag. ledereen had het grootste plezier met dit ,spoken'-avontuur.

En Pa Bell, wiens naam, ondanks zijn ontelbare kwajongensstreken, ook eens in de krant was vermeld, nadat hij in een KLM-vliegtuig van Amsterdam naar Parijs, een juwelendief had ontmaskerd, glom van genoegen!

Jazeker, Pietje Bell de Eerste, was héél erg trots en héél erg blij, dat zijn jongens uit hetzelfde, goede, hout waren gesneden en zijn voetsporen drukten. Dat waren geen laffe, klikkende Jozefjes Geelman en het waren ook geen stroperige zemeltjes als ,Zepie', alias Zebedeus...Neen, integendeel... dat waren op en top:

DE ZONEN VAN PIETJE BELL!

156

Table of Contents

HOOFDSTUK I

HOOFDSTUK II

HOOFDSTUK III

HOOFDSTUK IV

HOOFDSTUK V

HOOFDSTUK VI

HOOFDSTUK VII

HOOFDSTUK VIII

HOOFDSTUK IX

HOOFDSTUK X

HOOFDSTUK XI